This 15 a digital copy of a book that was preserved for generations on library shelves before it was carefully scanned by Google as part of a project to make the world's books discoverable online.
It has survived long enough for the copyright to expire and the book to enter the public domain. A public domain book is one that was never subject to copyright or whose legal copyright term has expired. Whether a book is in the public domain may vary country to country. Public domain books are our gateways to the past, representing a wealth of history, culture and knowledge that's often difficult to discover.
Marks, notations and other marginalia present in the original volume will appear in this file - a reminder of this book's long journey from the publisher to a library and finally to you.
Usage guidelines
Google is proud to partner with libraries to digitize public domain materials and make them widely accessible. Public domain books belong to the public and we are merely their custodians. Nevertheless, this work 15 expensive, so in order to keep providing this resource, we have taken steps to prevent abuse by commercial parties, including placing technical restrictions on automated querying.
We also ask that you:
- Make non-commercial use of the files We designed Google Book Search for use by individuals, and we request that you use these files for personal, non-commercial purposes.
- Refrain from automated querying Do not send automated queries of any sort to Google's system: If you are conducting research on machine translation, optical character recognition or other areas where access to a large amount of text is helpful, please contact us. We encourage the use of public domain materials for these purposes and may be able to help.
* Maintain attribution The Google *watermark" you see on each file is essential for informing people about this project and helping them find additional materials through Google Book Search. Please do not remove it.
- Keep it legal Whatever your use, remember that you are responsible for ensuring that what you are doing is legal. Do not assume that just because we believe a book 15 in the public domain for users in the United States, that the work is also in the public domain for users in other countries. Whether a book is still in copyright varies from country to country, and we can't offer guidance on whether any specific use of any specific book is allowed. Please do not assume that a book's appearance in Google Book Search means it can be used in any manner anywhere in the world. Copyright infringement liability can be quite severe.
About Google Book Search
Google's mission is to organize the world's information and to make it universally accessible and useful. Google Book Search helps readers discover the world's books while helping authors and publishers reach new audiences. You can search through the full text of this book on the web
athttp://books.google.com/
PATROLOGLE
CURSUS COMPLETUS,
SEU BIBLIOTHECA UNIVERSALIS, INTEGRA, UNIFORMIS, COMMODA, OECONOMICA,
OMNIUM SS. PATRUM, DOCTORUM SCRIPTORUMQUE EGCLESIASTIGORUM
SIVE LATINORUM, SIVE GR/ECORUM,
QUI AB ΑΥΟ APOSTOLICO AD TEMPORA CONCILI( TRIDENTINI (ANNO 1515) PRO LATINIS ET CONCILII FLORENTINI (ANN. 1199) PRO GRJECIS FLORUERUNT :
RECUSIO CHRONOLOGICA
OMNIUM QU/E EXSTITERE MONEMENTORUM CATHOLICAE PLIUSLIONIS PER QUINDECIM PRIMA ECCLESLE SAECULA ET AMPLI
JUXTA EDITIONES ACCURA TIS8IMAS, INTER SE CUMQUE NONNULL!$ CODICIBUS MANUSCRIPTIS COLLA TAS, PERQUAM DILIGKN- TER CASTIGATA ; DISSERTATIONIBUS, COMMENTARII8 YARIISQUE LECTIONIBUS CONTINENTER ILLUSTRATA ; OMNIBUS OPERIBUS POST AMPLISSIMAS EDITIONES QUA TRIBUS NOVISSIMIS S/KCULIS DERENTUR ABSOLUTAS DETECTIS, AUCTA ; !NDICIBUS PARTICULARIRUS ANALYTICIS, SINGULOS 8IVE TOMOS, SIVE AUCTORES ALICUJUS MOMKNTI SUBSEQUENT!BUS, DONATA ; CAPITULIS INTRA IPSUM TEXTUM RITE DISPOSITIS, NECNON ET TITULIS 8INGU- LARUM PAGINARUM MARGINEM SUPERIOREM DISTINGUENTIBUS SUBJECTAMQUE MATERIAM SIGNIFICAN- TIBUS, ADORNATA; OPERIBUS CUM DUBIIS, TUM APOCRYPHIS, ALIQUA VERO AUCTORITATE IN ORDINE AD TRADITIONEM ECCLESIASTICAM POLI.ENTIBUB, AMPLIFICATA ;
PDUCENTIS ET AMPLIUS LOCUPLETATA !NDICIBUS AUCTORUM SICUT ET OPERUM, ALPHADETICIS, CIIRONOLOGICIS, STATI- STICI$, SYNTHETICIS, ANALYTICIS, ANALOGICIS, IN QUODQUE RELIGIONIS PUNCTUM DOGMATICUM, MORALE, LITUR- GICUM, CANONXICUM, DISCIPLINANE, HISTORICUM, ET CUNCTA ALIA SINE ULLA EXCEPTIONE; SED PR/ESERTIM DUOBUS IND!CIDUS IMMENSIS ET GENERALIBUS, ALTERO SCILICET lILERUM, quo CONSULTO, QUIDQUID NON SOLUM TALIS TALISVE PATER, VERUM ETIAM UNUSQUISQUE PATRUM, NE UNO QUIDEM OMISSO,
IN QUODLIBET TUEMA SCRIPSERIT, UNO INTUITU CONSPICIATUR ; ALTERO SCIUPTUIUE SACHJ/E , rX QUO LECTORI COMPERIRE SIT OBVIUM QUINAM PATRES ET IN QUIBUS OPERUM. SUORUM LOCIS SINGULOS 8INGULORUM LIBRORUM SCRIPTURE VERSUS, A PRIMO GENESEOS USQUE AD NOVISSIMUM APOCALYPSIS, COMMENTATI SINT.
ΕΡΙΤΙΟ ACCURA TISSIMA, CETERISQUE OMNIBUS FACILE ANTEPONENDa, 81. PERPENDANTUR CIHARACTERUM NITIDITAS, CHARTAE QUALITAS, INTEGRITAS TEXTUS, PERFECTIO CORRECTIONIS, OPERUM RECUSORUM TUM VARIETAS TUM KUMERUS, FORMA VOLUMINUM PERQUAM COMMODA SIBIQUE IN TOTO PATROLOGIA DECURSU CONSTANTER SIMILIS, PRETI! EXIGUI TAB, PRESERTIMQUE I8TA COLLECTIO UNA, METHODICA ET CIIRONOLOGICA, SEXCENTORUM FRAGMENTORUM OPUSCULORUMQUE HACTENUS HIC ILLIC SPARSORUM,
PRIMUM AUTEM IN NOSTRA BIBLIOTHECA, EX OPERIBUS ET MSS. AD OMNES ΑΤΛΤΕΒ, LOCOS, LINGUAS FORMASQUE PERTINENTIBUS , COADUNATORUM.
SERIES GRJECA PRIOR,
IN QUA PRODEUNT PATRES, DOCTORES SCRIPTOBKSQUE ECCLESLE GBJECA Α S. BARNABA AD PHOTIUM,
AGCURANTE J.-P. MIGNE,
Bibiiothcees cleri universe, SIVE CURSUUM COMPLETORUM IN SINGULOS SCIENTLE ECCLESIASTICAE RAMOS EDITORE.
PATROLOGIA, AD INSTAR IPSIUS ECCLESIE, IN DUAS PARTES DIVIDITUR, ALIA NEMPE LATINA, ALIA GRACO-LATINA, LATINA, JAM PENITUS ΕΣΛΙΑΤΑ, QUOAD PRIMAM SERIEM VIGINTI-QUINQUE ET DUCENTIS VOLUMINIBUS MOLE SU4 ΦΤΑΤ, MOXVYE POST PERACTOS INDICES STABIT, AC QUINQUE-VIGINTI-CENTUM ET MILLE FRANCIS VENIT. GRAECA DUPLICI EU! TIONE ΤΥΡΙ MANDATA EST. PRIOR GRAECUM TEXTUM UNA CUM VERSIONE LATINA LATERALIS AMPLE- CTITUR, ET AD NOYEM ET CENTUM VOLUMINA PERVENIT, SED SINE INDICIBUS ; l'OSTERIOR AUTEM HANC VERSIONEN TANTUM EXHIBET, IDEOQUE INTRA QUINQUE ET QUINQUAGINTA VOLUMINA RETINETUR. UTRAQUE VIGESIMA QUARTA DIE DECEMDRIS 1860 OMNINO APPARUERAT. UNUMQUODQUE VOLUMEN GILECO-LATINUM OCTO. UNUMQUODQUE M5R8 LATINUM QUINQUE FRANCIS SOLUMMODO EMITUR : UTROBIQUE VERO, UT PRETII IIUJUS BENEFICIO FRUATUR εν. PTON, COLLECTIONEM INTEGRAM, SIVE GRACAM SIVE LATINAM, 220 VOLUMINIBUS PRO AMPLIORI EDITIONE ET 271 PRO MINORI ABSQUE INDICIRUS CONSTANTEM, COMPARET NECESSE ERIT; SECUS ENIM CUJUSQUE VOLUMINIS AMPLI- TUMNEM NECNON ET DIFFICULTATES VARIA PRETIA. /QUABUNT. ATTAMEN, $1 QUIS EMAT INTEGRE ET SEORSIA C€3LLECTIONEM GR/ECO-LATINAM, VEL EAMDEM EX GRECO LATINE VERSAM, TUM QUODQUE VOLUMEN PRO NOVEM Τη PRO 8EX FRANCIS OBTINEDBIT. ISTA CONDITIONES SERIEBUS PATROLOGIE NONDUM EXCUSIS APPLICANTUR.
PATROLOGIAX GRECE TOMUS LXVIII.
S. CYNLLUS ALEXANDRINUS.
EXCUDEBATUR ET VENIT APUD J.-P. MIGNE, EDITOREM, IN VÀ DICTA PAHBOISE, OLIM PROPE PORTAM LUTETLE PARISIOR UM VULGO Ρ)ΚΝΕΕΝ ΝΟΜΙΝΑΤΛΑΙ, SEU PETIT. MONTIOUGE, NUNC VERO INTRA MOENIA PARISINA.
1865
νε...
ÀVIS IMPORTANT,
D'aprés ane desiols providenlielles qui régissent le monde, rarement les cüvres zu-dessus de l'ordinaíre se font
. Sans contradictions plns ος moins fortes el nombreuses. Les Ateliers Catholiques ne Pouvalent guére échapper à ce t
chet Jivin de leur utilité. Tahtót on a nié leur existence ou leur importance; tantót un a dit qu'ils étatent fermés
α qu'ils allaient l'étre. Cependant ils poursuivent leur carriére depuis 2i ans, et les productions qui en sortent devienuent de plus en plus graves et soignées ; aussi parait-il certain qu'à moins d'événemer!s qu'aucune prudence humaine ne saurait prévoir ni empécher, ces Ateliers ne se fermeront que quand la Bibliothéque du Clergé sera terminée en ses 2,000 volumes in-i?. Le passé parait un sür garant de l'avenir, pour ce qu'il y a à espérerou 3 cfaindte; Cependant, parmi les calomnies auxquelles ils se sont. trouvés en butte, il en est deux qui ont été conti- nuellemeut répétées, parce qu'étant plus capitales, leur effet entrainait plus de conséquences. De petits et ignares Concurrents sé sont donc acliarnés, par leur correspondance ou leurs voyageurs, à répéter partout que nos Ediliona étaient mal corrigées eL nial imprimées. Ne pouvant attaquer le fond des Ouvrages, qui, pour la. plupart, ne sont que les chefs-d'eeuvre du Cathoiicisme reconnus pour tels dans tousles temps et daus tous les pays, il fallait bien se rejeter sur la forme daus ce qu'elle 9 de plus sérieux, la correction et l'impression; en effet, les chefs-d'asuvre hime n'auraient qu'urte démi-valeur, si le texte en était inexact ou illisible.
. llest trés-vrai que, dans le prinripe, un succé$ inoui dans les fastes de la Typographie ayant forcé l'Editeur de recourir aux mécaniques, afin de marcher plus rapidement et de donner les ouvrages à moindre prix, quatre volumes du double Cours d'Ecriture sainte εἰ de T héologie furent tirés avec la correction insufüsante donnée dans les impri- müríes à presque tout ce qui s'édite; il est vraí aussi qrun ceriaimn nombre d'autres volumes , appartenant à diverses Publications, furent imprimés ou trop noir ou trop blanc. Muis, depuis ces temps éloignés, les mécaniques ont 6dé le travail aux presses à bras, et l'impression qui en sort, sans étre du luxe, attendu que le luxe jurerait dans des ouvrages d'une telle nature, est parfaitement convenable sous tous les rapporis. Quant à la correction, il est de fait qu'elle t'a jamais été portée si loiu dans aucune édition ancienne ou contemporaine. Et comment en serait-il autrement , aprés toutes les peines et toutes les dépenses qué nous subissons pour arriver à purger nos épreuves de toutes fautes? L'habitude, en typographie, méme dans les meilleures maisoris, est de ne corriger que deux épreuves et d'en conférer une troisiéme avec la seconde, sans avoir préparé en rien le manuscrit de l'auteur. . Daus les Ateliers Catholiques 1a différence est presque incommensurable. Au moyen de correcteurs blanchis sous Je harnais et dont le coup d'uil typographique est sans pitié pour les fautes, on commence par préparer la copie d'un bout à l'autre sans en excepter un séul mot. On lit ensuite en premiere épreuve avec la copie ainsi préparée. On lit en seconde de la méme mauiére, rnais en coliationnant avec la premiére. On fait la méme chose en tierce, en colla: tiofinànt árec 1a Seconde. On agit de méthe en quarte, en collationnant avec la tierce. On renouvelle la méme opé ration en quitte, en collatlonuart ávec la quarte. Ces collationbements ont pour but de voir si aucune des fautes signalées au bureau par MM. les correcteurs, sut la marge des épreuves, n'a échappé à MM. les corrigeurs sur le inarbre et le métal. Aprés ces cinq lectures entiéres contrólées l'une par l'autre, e: en dehors de la préparation ci-dessus mentionnée, vient une révision, et souvent il en vient deux ou trois; puis l'on cliche. Le clichage opéré, par conséquent ia pureté du texte se trouvant immobilisée, on fait, avec 13 copie, une nouvelle lecture d'ün bout de l'é preuve à l'autre, on se livre à une nouvelle révision, et le tirage n'arrive qu'aprés ces innombrables précautions.
Aussi y a t-il à Montrouge des correcteurs de toutes les nations et en plus grand nombre que dans vingt-cinq Imprimeries de Paris réunies | Aussi encore, la correction y coüte-t-elle autan: que la composiuon, tandis qu'ailleurs elle ne coüte que le dixiéme ! Acsi enfin, bien que l'assertion puisse paraitre téméraire, l'exactitude obtenue par tant de frais et de soins, fait-elle que la plupart des Editions des Ateliers Catholiques laissent bien loin derriére elles velles mére des célebres Dénédictins Mabillon et Moutfaucon et des célébres Jésuites Petau et Sirmond. Que l'on vompare, en ctfet, n'importe quelles feuilles de leurs éditions avec celles des nótres qui leur correspondent, en grec »omme en latin, on se convaiucra que l'invraisemblable est une réalité.
IV'ailleurs, ces savants émipents, plus préoccupés du sens des textes que ue la parlie typographique et n'étant point correcteurs de profession, lisaient, non ce que portaient les épreuves, mais ce qui devait s'y trouver, leut
aute intelligeuce suppléant aux fautes de l'édition. De plus Jes Bénédictins, comme les Jésuites, opéraient presque toujours sur des manuscrits, cause perpétuelle de la multiplicité des fautes, pendant que les Ateliers Catholiques, dont le propre est surtout de ressusciler la Tradition, n'opérent le plus souvent que sur des imprimés.
Le R. P. be Buch, Jésuite Dollandiste de Bruxelles, nous écrivait, il y a quelque temps, n'avoir pu trouver en dix-huit mois d'étude, une seule faute dans notre Putrologie latine. M. Denziuger, professeur de Théologie a l'Uni- versitó de Wurzbourg, et M. Reissmann, Vicaite Général de Ia méme ville, nous mandaient, à la date du 19 juillet, n'avoir pu égalemen! surprendre une seule faute, soit dans le latin soit dans le grec de notre double Patrologie. Entin, le savant P. Pitra, Bénédictin de Solesme, ct M. Bonetty, directeur des Annales de philosophie chrétienne, mis au déli de nous convaincre d'une seule erreur tiypographique, ont été forcés d'avouer que nous n'avions pas trop présumé de notre parfaite correction. Daus le Clergé se trouvent de bons latinistes et de bons hellénisies, et, ce qui est plus rate, des hommes trés-positifs et Lrés-pratiques, eh. bien ! nous leuf promettons une prime de 25 centimes par chaque faute qu'ils découvriront dans n'importe lequel de πο» volumes, surtout dans les grecs. .
Malgre ce. qui précéde, l'Editeur des Cours complets, sentant de plus en plus l'importance οἱ méme la. nécessité d'üné correctiun parfaite pour qu'un ouvrage soit véritablement utile el estimable, se livre depuis plus d'un an, et est résolu de se livrer jusqu'à la fin à une opération longue, pénible et coüteuse, savoir, la révision entiére el universelle de ses innombrables clichés. Ainsi chacun de ses volumes, au fur et à mesure qu'il les remet sous presse, est corrigé mot pour mot d'un bout à l'autre. Quarante hommes y sont ou y seront ottupés pendant 10 ans, et une somme qui πο saurait étre moindre d'un demi million de francs est consacree à cet important contróle. De cette taniére, les Publications des Ateliers Catholiques, qui déjà se distinguaient entre toutes par la supériorité de leut correction, n'auront de rivales, sous ce rapport dans aucun temps ní dans aucun pays; cár quel est l'éditeur qui pourrait et voudrait se livrer APRES COUP à des travaux si gigantesques et d'un prix si exorbitant? I1 faut certes éire bien pénétré d'une vocation divine à cet elfet, pour .ne reculer ni devant la peine ni devant la dépense, surtout lorsque l'Europe savante proclame que jama»is vo;unies n'ont été édilés avec tant d'exactitude que ceux de la Bibliotiéque universelle du Clergé. Le présent volume est du nombre de ceux révisés, et tous ceux qui le seront à l'avemr portéront cette note. En cónséquence, pour juger les productions des Ateliers Catholiques sous le rapport de la correction, il ne faudra prendre que ceux qui porteront en iéte l'avis ici tracé. Nous ne reconnaissons que cette édition et celles qui suivront. sur nos planches de métal ainsi corrizées. On croyait autrefois que là stéréotypie immobilisait les fautes, attendu qu'un cliché de métal n'est point élastique ; pas du tout, il introduit la perfection, var on a trouvé le moyen de le corriger jusqu'à extinction de fautes. L'Hébreu a été revu par M. Drach, le Grec par des Grecs, le Latin et le Frangais par les premiers correcteurs de la capitale en ces langues. .
Nous avons la consolation de póuvoir finir cet avis par les réflexions suivantes : En(in, notre exemple a (ini pat ébranier Ies grandes publications en Italie, en Allemagne, en Belgique et en France, par les Canons grecs de ome; le Gerdil de Na les, le Suint Tiomas de Parme, V Encyclopédie retigieuse de Munich, le recueil des déclarations des riles de Bruxelles, les Bollandistes, le Strez et le Spicilége de Paris. Jusqu'ici, on n'avait su remprimer que des ouvrages de courte haleine. Les 1n- $^, οὗ s'engloutissent les in-folio, faisaient peur, et on. n'osait y toucher, par crainte de se noyer daus ces abimes sans fond et saus rives; mais on a fiui par se risquer à nous imiter. Bien plus, sous notre impulsion, d'autres Editeurs se préparent au Bullaire universel, aux Décistons de toutes les Congrégations, à une Biographie et à une Hisloire géuérale, etc., etc. Malheureusement, la plupart des éditions déjà faites ou qui se font, sont sans autorité, parce qu'elles sont sans exactitude; la correction semble en avoir étó faite par des aveugles, soit qu'on n'en ait pas senli la gravité, soit qu'on ai! reculé devaut les frais; mais patiencel une reproductton correcte sungira bientót, ae füi-ce qu'à la lumiere dcs écoles qui so sont faites 9u qui se feront eucore,
TRADITIO CATHOLICA, SACULUM V, ANNUS M.
TOY EN ATIOIZ ΠΑΤΡΟΣ HMON
KYPIAAOY
APXIEIITZKOIIOY ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ TA EYPIXKOMENA ΠΑΝΤΑ.
S. P. N. CYRILLI
ALEXANDRUE ARCHIEPISCOPI
OPERA QUAE REPERIRI PÓTUERUNT OMNIA*
CURA ET STUDIO
JOANNIS AUBERTI
LAUDUNENSIS ECCLESIA PRESBYTERI! CANONICI ET IN SCHOLA PARISIENSI LAUDUNENSIS COLLEGII MAGISTRI, AC INTERPRETIS REGII.
EDITIO PARISIENSIS ALTERA DUOBUS TOMIS AUCTIOR ET EMENDATIOR. ACCURANTE ET RECOGNOSCENTE J.-P. MIGNE,.
BIBLIOTHEC/EE CLERI UNIVERSE, SIVE CURSUUM COMPLETORUM IN SINGULOS SCIENTIA ECCLESIASTICE RAMOS EDITORR.
TOMUS PRIMÓS." 7...
— s 0 a 0 Css ——
vkxNEUNT 10 νοιύΜιν 100 rna5Ncis GALLICIS.
EXCUDEBATUR ET VENIT APUD J.-P. MIGNE EDITOREM,
iN VIA DICTA. D'AMBOISE, OLIM PROPE PORTAM LUTETLE PARISIORUM VULGO D'ENEER NOXINATAM, SEU PETIT-MUNTROUGE, NUNC VERO INTÉA MOENIA PARISINA.
1864
TRADITIO CATHOLICA.
SAECULUM Y. ANNUS MA.
ELENCHUS
AUCTOAUM ET OPERUM QUI IN HOC ΤΟΝΟ LXVIII CONTINENTUR.
S. CYRILLUS, ALEXANDRINUS ARCHIEPISCOPUS,
SCRIPTA EXEGETICA. De adoratione in spiritu et veritate libri xvi. Col. 133-1126
MONITUM.
Cam in hac Cyrilli editione ordinem novum instituerimus, precipue quoad aseripta dogmatica, adeat Lector, si lubet, utriusque ordinis, veteris et novi, collationem quam ad calcem tomi ultimi repraesen- tamus; ubi etiam uno intuitu conspiciet quam multa nostre editioni de novo accesserint. Ceterum pro certo teneat non plus stercoris e stabulis Augise quam ex his libris maculas sublatas fuisse.
l'avisiis. -— Ex Typis J.-P. MIGNE.
VITA SANCTI CYRILLI
ΡΑΤΗΙΛΗΟΗΑ: ALEXANDRINI
(Acta Sanctorum Bolland., Januarii tom. ΠΠ, die 38, anno Christi 445.)
8 I. S. Cyrilli natalis, etas, reliquie.
1. Multum Ecclesia catholica S. Cyrillo Alexandrino debet, ejus singulari eruditione animique constantia adversus hzreticos fidelissime felicissimeque propu- gnata : ideoque ὁ τῆς ὀρθῆς χάὶ ἁμωμήτου πίστεως συνήγορος, recipe εἰ immaculate fidei αάνοεαίκε appellatur in concilio ccumenico Chalcedonensi act. 5, in libello Theodori diaconi, ecclesiasticis concilii monumentis inserto. Imo tanquam sedis apostolice vicarius, equali cum S. Leone pontifice Romano honore dignatus est in concilio Constanti- nopolitano an. Chr. 556, sub Menna patriarcha ha- bito. Ita actione 1 : « Quoniam Chalcedonensis syno- dus non solum Leonis sanctze memoriz, veruin etiam et Cyrilli Alexandrinoruim a Deo amati pastoris, me- moriam in orthodoxa fide fecit; et Cyrillus quidem Alexandrinus in diptychis predicatur, Leo autem sanct» memoriz non przdicatur ; justum putamus, ut quod defuit suppleatur : et quia equaliter ab hac sancta synodo pro statu orthodoxe fidei honorati sunt similiter, et in sacris diptychis pro utilitate et pace Ecclesiv predicentur. »
2. Graci agunt S. Cyrilli ix Junii festivitatem, quo die Menologium : « Natalis S. Cyrilli, viri cruditis- simi, catholice fidei propugnatoris egregii : quem summus pontifex Celestinus idoneum judicavit cui suas vices in Ephesino concilio delegaret. » In Μεπα5 :« Sancti Patris nostri Cyrilli, Pape Alexan- drini. »
Κύριλλον ὑμνῶ τοῦ Κυρίου µου φΏον, Καὶ Κυρίας πρόμαχον ἀειπαρθένου.
Cyrillum celebro Domini mei amicum, t Domine semper virginis propugnatorem.
5. Variis ejusdem virtutes odis, hymnis, οἱ anti- phonis celebrantur in eisdem Men:eis, tum hoc die, tum xvm Januarii, quo solemni eum cultu iterum, una cum S. Athanasio, vencrantur, et hoc utrumque ornant encomio : « SS. Athanasius et Cyrillus pa- triarchze Alexandrini. Ex his duobus S. Athanasius vixit imperante Constantino Magno, et in primo concilio Niczno, nondum episcopus creatus, verbis et scriptis sapientiz plenis Arium confutavit et pu- defecit. Post mortem vero Alexandri archiepiscopus Alexandriz ordinatus, a Constantio variis exsiliis
exercitus, per duos et quadraginta annos assiduis D
persecutionibus exagitatus, migravit ad Dominum. Sanctus autem Cyrillus sub Theodosio Minore floruit,
PATROL. GR. LXVIII.
A Theophili archiepiscopi Alexandrini e sorore nepos, -
et in sede archiepiscopali successor, qui terti: syn- odo Ephesi celebratze prefuit, et Nestorium (qui multa blasphema in Dominam nostram Dei genitri- cem dogmata evoinuit) damnavit et exauctoravit. Cyrillus vero, cunf multis przclare factis et virtuti- - bus eluxisset, ad Dominum migravit.
4. « Erat Athanasius mediocri statura corporis, modeste latus, incurvus, grato aspectu, decenti cal- vitie, adunco naso; barba non admodum promissa, sed diffusa et genas vestiente; ore brevi, et quasi inciso; non omnino'cano capite, nec pure albo, sed subflavo. Sanctus autem Cyrillus breve quid habens cum colore gratiore, abnuenti similis aspectu; den- sis et pilosis superciliis magnisque et in arcum
B flexis, frontemque claudentibus; naso justo, cujus —
diaphragma, seu intervallum narium, contractius erat; genis extensis, labiis tumentibus, ore diducto, fronte angustiore, sed recalvus, densa ac promissa barba venerabilis, crispo utrinque capillo et flave- scente ac semicano. Quorum dies festus agitur in sanctissimz Sophiz templo. »
5. Latini Cyrillum hoc xxvi Januarii refe- runt. Antiquum S. Martini Treviris Martyrologium : « In Alexandria, Cyrilli episcopi et confessoris. » Usuardus, Beda, Ado, Notkerus, Bellinus : « Alexan- ἀτία, B. Cyrilli episcopi, quj catholice fidei przcla- rissimus exstitit propugnator. » Eadem habent ma- nuscripta plurima; additur in Romano: « Doctrina et sanctitate illustris quievit in pace. » Galesinius mutata paulum phrasi : « Αἰοχαπάτία, S. Cyrilli episcopi, acerrimi religiosissimique fidei catholica defensoris. » Florarium ms. et Martyrol. Colon. Alexandriam in Grzcia collocant, enormi mendo, nisi Grzciam generaliter accipiamus, qua late tunc per Orientem Graci serinonis usus exstitit ; xxix Ja- nuarii refert eum Felicius; utroque Maurolycus : a quibus, uti etiam hoc die in Martyrologio Germa- nico, dicitur « Theodosio Seniore imperante quie- visse. »
6. Hos forte secutus Alegreus in Paradiso Carme- litici decoris, statu 2, zetate 6, c. 12, ita scripsit - « Tandem sapientia, eloquentia, acumine et sancti- tate insignis, gloriosus sub Theodosio Magno et Celestino papa I claruerat, annis ab obtenta orbis salute 444. » Ast ista quam distant, imperium Theo- dosii Magni, et Coelestini pontificatus! Mortuus est Theodosius Magnus, sive Senior, an. Chr. 595. Eve-
1
11
S. CYRILLI VITA.
12
ctus est ad Romanz Ecclesie pontifieatum Coelesti- A pugnaret in Paradiso Carm.litico - « S. Cyrillus, in-
nus an. Chr. 425, Mariniano et Asclepiodoto coss. Theophilus episcopus Alexandrinus, Cyrilli decessor et patruus, obiit xv Octobr. anni A12, quo coss. erant Honorius Aug. ix, et Theodoslus Junior Aug. v. At tertio post Theophili obitum die episco- patu potitus est Cyrillus, ut infra ex Socrate dice- iur. Triginta eum et duos annos episcopum vixisse testantur ejus ex sorore nepos Athanasius presbyter et Theodorus diaconus Alexandriz, in libellis ad Leonem papam et ad Chalcedonense concilium, hu- jus actioni 3 insertis, licet in Theodori libello Griece hiec verba non legantur. Sequuntur Liberatus diaconus in Breviario, c. 10, Nicephorus l. xiv Hist. Eccl., ο. 47. Attígit igitur minimum annum Chr. 444, quo eum Baronius aliique recentiores scribunt ebiissc, sub Theodosii Junioris imperio, Leonis Ma- gni pontificatu. Diem obitus statuunt v Idus Junii , «quod in Grz:corum Menologio Natalis vocetur, ut supra dictum, adeoque, ut Liberatus scribit, « trige- simo et sccundo episcopatus sui anno mortuus » dicetur. Verum cum dies Natalis in sacris fastis so- lemnem duntaxat eo die haberi sancto cuipiam cul- tum sepenumero significet, parum id solidum est argumentum. Et fortassis hoc. xxvi Jan. an. 445 decessit, triginta duobus in episcopatu annis exple- tis, ut Athanasius, Theodorus et Nicepborus in- dicant. 7. Octavius Pancirulus in Thesauris absconditis
quit, episcopus Alexandrinus, natione Graecus, pa- tria Constantinopolitanus. » Tritthemius quoque lib. De scriptoribus ecclesiasticis in editione Coloniensi Petri Quentelil an. 4546, et Francofurtensi Weclic- liana an. 1601, « natione Graecum » statuit; ncn tamen « ex Constantinopoli oriundum, » quod apud Thomam Saracenum veluti ex Tritthemii in Cyril- lum elogio legitur. Verum esto, scripserit hoc Trit- themius : unde id hausit? quo argumento probat? 10. Theodorus diaconus in suo libello act. 5 con- cil. Chalcedonensis, agens contra Dioscorum Cyrilli successorem, h:zec de Cyrilli amicis habet : « In prin- cipio episcopatus sui Dioscorus statim me clericatu privavit, comminans et a magna illa civitate Alexan-
D aria fugare, propter nihil aliud, nisi ob id quod fa-
alma» Urbis, regione 5, eccl. 2, scribit excitata ab C
impio Leone Isaurico contra sacras imagines sancto- rumque reliquias, persecutione, inter profugos ex Oriente monachos, sanctimoniales duas fuisse quz, preter alia sanctorum pignora, quadam hujus S. Cyrilli Romam attulerint, eaque asservari in eccle- sia S. Marie in Campo Martio.
$ II. Patria, studia, monachatus.
8. Religiosissimus Carmelit. ordo S. Cyrilli nata- lem officii duplicis solemnitate celebrat xxvii Jan., quo die lectione quarta ad secundum Nocturnum hac in Matutinis recitantur : « Cyrillus episcopus Alexandrinus claris parentibus ortus, Tbeopbili item episcopi Alexandrini ex fratre epos, a quo adole- scens Athenas studiorum causa missus, cum pluri- mur profecisset, ad Joannem episcopum Hieroso- lymitanum, ut Christianz vitze perfectione imbuere- tur, se contulit. Cujus consuetudine in Carmelum montem secedens, ibi cum aliquot piis viris illie degentibus celestem vitam in terra aliquandiu egit. » Ilaec ibi. Andreas Scottus noster in Cyrilli elogio, quod ejus sermonibus Paschalibus a se Latine versis profixit, hzc de ejus ante episcopatum gestis scribit : « Alexandriz /Egypti civitate natum Cyril- lum apparet parentibus honestis; et litteris ibidem imbutum, ubi discipline tum maxime in illa vigerent Academia. Parentum nomina nondum comperi. Pa- wüum habuit Theophilum, » etc.
9. Hzc de patria sufficerenl, nisi Alegreus contra
D
miliaritatem et benevolentiam sancte memoriz Cy- tilli merebar. Intentio enim ejus talis est, non solum parentes ejus (Grace τοὺς ἀπὸ γένους αὐτοῦ, propin- quos ejus) ex iHa civitate exagitare, seu vita privare; verum etiam et familiares ejus. » Athanasius presby- ter itt suo libello eadem pluribus exaggerat : « San- ctz, » inquit, « et beatz: memoriz Cyrillus, magn: Alexandrine civitatis triginta et duobus annis ar- chiepiscopus irreprehensibiliter et cum recta flde vivens, mili quidem Athanasio, et clarissime me- morize Paulo fratri meo, avunculus fuerat, me: vero matris Isidor: germanus. » Et paulo post : « [n principio episcopatus Dioscorus mihi et fratri mco, adhuc tunc superstiti, mortem minitans, a nomina- tissima Alexandria exclusit... frater clarissim:e me- morie Paulus, non sustinens cruciatus et injurias, humanis rebus excessit. Ego autem Athanasius, ct nostre materterz, et uxor et filii fratris mei, malo nostro in humanis rebus permansimus... nostras domos przeparavit ecclesias fleri, οἱ meam Athanasii, quarto tecto superjacentem, et qu:e pro sui positione fieri non posset ecclesia, simul occupat cum przdi- ctis domibus, alias etiam vicinas domos et aditus tenens... Post has autem pecunias, a nostris mater- teris, sororibus vero sancti et beatz: memoriz Cy- rilli, angustians usque ad ipsam animam, et obsi- dens, comminatus ipsam quoque mortem, execit auri pondo octoginta quinque, nihilominus et a filiis clarissime memorix mei fratris orbitate infelicibus, et ejus uxore mortem mariti sui plangente, auri pondo quadraginta, » etc. Quz S. Cyrillum et ge. nere et ortu Alexandrinum fuisse non obscure in- dicant.
11. Quo in loco, Áthenis an Alexandrie, studiis litterarum excultus sit, apud antiquos non reperi- mus. De ejus monachatu grandis Baronium inter et Carmelitas Patres controversia est. Baroniurm acriter incessunt prz czeteris Thomas Saracenus in Mcno- logio Carmelitarum, et Alegreus in Apologia pro Joanne Ifierosclymitano, discursu 2, c. 11. Histo- riam citant ex quopiam Gallico Chronico sumptam, ac mordicus cam tuentur. Alegrei verbis eam refe- remus : « Etenim historia illa Latina, » inquit, « de
er 9
15 *
S. CYRILLI VITA.
i 14
qua supra agebamus, Latine et Gallice exarata (quze A ronymum, Palladium, Evagrium, Cassianum, Theo-
habebatur apud Galliz regem, ut tradunt Coria l. ix, r. 18 Dilucidarii Carmel., Emanuel Romanus sacre antiq. Carmel. de viris illustribus, in Cyrillo Alexan- drino, et alii), quam immerito Baronius fastidire et facessere voluit, cum a gravissimis antiquitatum Carmelitanarum scriptoribus, tanquam fide dignis- sima. vel ambabus manibus suscipiatur ; S. Cyrilli in Carmelo monachismum attestatur aperte, verbis ejusdem legati aut ambasciatoris pro Galliz regen Ephesino concilio residentis, qui ab illo redux ad
regem suum allocutus est, in exemplari primo suo,
quod nos vidimus et legimus in antiqua bibliotheca religiosissimi Cisterciensis coenobii de la Oliva, Gal- lico suo idiomate prorumpit sic : «Λα concile d'E- phése, qui se célébra par deux cens évesques, l'an du Seigneur 418, au lieu du Pape Célestin y prési- doit le bien-heureux S. Cyrille moine du Mont Car- πιο]; lequel pour sa saincte vie, admirable science et doctrine, disputant contre Nestor Patriarche de Constantinople, qui mit tache en l'honneur de la Vierge Marie, et en celle de Jésus-Christ son flls, emporta la victoire sur luy.» Quz nunc sic jam tra- ducta Latino verba tenemus : In concilio Ephesino, quod fuit celebratum per cc episcopos, ann. Domi- ni 418, przsidebat, loco papze Ceelestini I, B. Cyril- lus monachus Montis Carmeli, qui ob sanctitatem vite, admirabili scientia et doctrina disputans con- tra Nestorium patriarcham Constantinopolitanum, qui maculam posuit in B. Virgine Maria, et in ejus filio Christo Jesu, eum superavit.»
19. Verum merito hzc improbata sunt Baronio. Quis eo tempore rex Galli fuit Christianus, qui legatos ad concilium mittere potuerit? Chlodoveus regnum circa an. Chr. 482 auspicatus, anno primum 496 Christianam religionem amplexus est. Λη etiam regem legatus Francico moderno idiomate (ut vide- tur Alegreus asserere) allocutus? at reges primi illi Francorum Sicambrice locuti, et modernum Fran- corum idioma diu post e Latino conformatum, aut potius depravatum. Ut omittamus, concilium Ephe- sinum an. Chr. 431, non 4418, esse habitum. Mira- mur viros eruditos rationes tam frivolas afferre in medium.
15. Baronius acriter profecto in eam narrationem invehitur t. VI Annal., an. 444, n. 17 : « Sane qui- dem respuimus, » inquit, « atque exsufflamus figmentum illud, incerto auctore proditum, Chro- pico nimirum, quod exstasse fingunt apud quemdam Francie regem (Ludovicum ΧΙ], quo tradunt eum- dem S. Cyrillum Alexandrinum episcopum mona- chum faisse Montis Carmeli : cui quidem assertioni Tritthemius leviter nimis fidem praestitit. Unde hzc, quaso, incerto auctori, si qui certi atque probati sunt auctores, ejusdem Cyrilli equales, ejusdemque res gestas quam diligenter prosecuti, hzc nescientes 9bruta silentio reliquerunt? Vel qux apud hujus temporis scriptores mentio de culto Carmelo a vitz monasticz professoribus? Etenim cum apud S. Hlie-
C
doretum, Cyrillum monaehum, et alios szeculi hujus scriptores frequens mentio fit de monachis in Pa- lestina degentibus, nusquam penitus apud eos de monachis Carmelitis. Facessat igitur ejusmodi de monachismo Cyrilli in Carmelo fabella, sicut illa huic haud impar, qua traditur et Joannes Hierosolymorum episcopus Origenista, fuisse etiam monachus Carme- lita: sicut enim hac leviter effinguntur, ita et facile refelluntur. Flagrans quidem cupido nobilitatis avitz: cogit interdum homines delirare. » Hzc Ba- ronius.
14. De, Joanne Hierosolymitano aliter sentiunt plurimi viri doctrina et sapientia illustres, qui ejus (quod huc facit) monachicam vitam astruunt. Ipse S. Hieronymus (qui ab Alegreo inter Carmelitas quoque censetur, ut fere cuncti illius zetatis insignes monachi) epist. 62, ad Theophilum episcopum Alesan- drinum, de Joanne agens, ita exclamat : « Monachus (proh dolor!) monachis εἰ minatur, et impetrat exsilium, et hoc monachus apostolicam: cathedram habere se jactans. » Sed utrum in monte Carmelo monachus, aut etiam abbas fuerit, quzritur. S. Hie- ronymus in Vita S. Hilarionis testatur priusquam Hilarion ex /Egypto rediret, « necdum tunc mona- steria fuisse in Palzstina. » Et deinde: « Nec quis- quam monachum ante S. Hilarionem in Syria no- verat : » ut mirum sit Thomam Saracenum scribere, absque ullius auctoris testimonio, antea fuisse Car- melitarum in Palestina monasteria, quas Hilarion deinde « visitabat et instruebat. » Verum « exesplo ' ejus, » inquit Hieronymus, « per totam PaLestinam innumerabilia monasteria esse ceperunt. » Quidni tunc aliqui, veteri sanctissimorum prophetarum exemplo Elie et Elisei incitati, montem Carmelum inhabitare potuerint? « $. Jacobus eremita, » de quo infra agemus, « prope oppidum Porphyreonem in solitarium locum secessit, » non procul a Car- melo monte : cujus « vita ita celebrabatur, ut e vi- ginti aut triginta monasteriis monachi et clerici ad eum venirent, ut ejus benedictionem acciperent, et ab eo confirmari possent. » Horum monasteriorum aliquod in Carmelo, aut ad ejus radices, fuisse, ad - modum probabile. Et cur isthic minus, aut cur non
D isthic potius, quam in reliqua Palzstini maris ora?
An vero ibi ante episcopatum susceptum monachus Joannes fuerit, aut etiam abbas, et sub eo vixerit monachus S. Cyrillus, apud antiquos non legimus. Α Tritthemio Cyrillus « montis Carmeli quondam dc- cus et cultor insignis » appellatur. Tritthemium se- quuntur plurimi recentiores, quos proferunt Ale- greus οἱ Saracenus. Sed mirari quis possit cur in Palestina potissimum monasticam vitam complecti voluerit, cum in ZEgypto primum ea vivendi ratio inventa cultaque fuerit, atque eo tempore prazcipue floruerit.
15. Alterum quzri potest, an saltem inonachum fuisse Cyrillum, quocunque. in loce sive Pakestinze sive Jgypti, ex antiquis constet. Baracenus id ex eo
15 S. CYRILL1 VITA. 16 clarum arbitratur, quia Grecorum axioma sit : « Ne- A larium principatum acquisivit. Quapropter Cyrillus
. miriem temporibus B. Cyrilli, ct supra, 'per orien- ' talium oras, ad episcopatus dignitatem assumere, nisi de monachorum momasteriis delectum, licuis- se : tr idque ex « Grecorum quoque Menologio nullo negotio comprobari posse » asserit. At nobis quoti- die Menologium illud et Menza volventibus probatu id difficile, adeoque contrarium tum ex iisdem Me- nzis, tum przesertim ex illius temporis scriptoribus, perspicuum videtur. Cum Athanasio, ut supra vidi- mus, colunt Cyrillum Greci: de utriusque mona- chatu silent, licet Alegreus Athanasium quoque scri- bat « non pauco tempore monachum egisse, et fuisse ministrum magni illius abbatis Antonii in solitudine Agypti, quia ipse id palam affirmat in Vita S. An- tonii. » Hanc accurate Jan., nec ullum monachatus S. Athanasii vestigium reperimus. Consul prolegomenorum $ 8 potest. 16. Isidorus Pelusiota uti frequentes S. Cyrillo jam episcopo scripsit epistolas, ita ei nondum epi- scopo, inter monachos degenti in solitudine, videtur vicesimam quintam libri primi scripsisse, quz ita habet : « Quid tibi utilitatis affert Joannis in locum desertum secessio, quam olim studiose imitatus es; cum nunc eum minime imiteris, verum ad privatas curas te referas, atque in solitudine tumultueris, et ab hominum coetu remotus perturberis? Etenim ex- terno habitu ac specie quiescere, mentis autem mu- tationibus ac perturbationibus inquinari, tum sen-
sum caligine perfundit, tum susceptos jam labores (c
exstinguit, atque perturbationibus animi pronam ac facilem victoriam reddit, efflcitque ut miles abjecto scuto fugiat. Porro nemo militans implicat se nego- Qis secularibus, ut ei placeat, a quo in militiam ascitus est : verum arma omni ex parte gestat, ad id certamen , quod tribuno militari placuerit, se comiparans. » Hzc de monachatu. Ad certiora pro- peramus.
&$ HI. Episcopatus, proscripti Novatiani, daemonia effugata.
47. Socrates |. vii, c. 7 (sed, quod Cyrillus conti- nuo ad suam Ecclesiam a Novatianorum haresi re- purgandam animum adjecit, subinfense, secta ipse
illustratam dedimus xvi B
statim cum Novatianorum ecclesias, qus erant Alexandris, occlusisset, non modo omnem sacrum thesaurum, qui in illis fuit, penitus abstulit; vcrum etiam Theopemptum illorum episcopum omnibus suis fortunis privavit. » Haec Socrates, scd ob sux sectz patrocinium sepius alibi quoque malz fidei suspectus, ut recte monet Baronius an. Chr. 412, num. 45, et in Notis ad Martyrologium Romanum. Imo eamdem inurere notam S. Colestino Pontifici Romano, quod « Novatianis, qui erant Roma, ec- clesias abstulisset, » conatur idem Socrates lib. vu, cap. 11. « Episcopatus, » inquit, « Romanus, non aliter atque Alexandrinus, quasi extra sacerdotii fi- nes egressus, ad secularem principatum erat jam ante delapsus. »
18. Cum hzreticos, ddemonum socios atque adju- tores, expulisset Cyrillus, ipsos quoque dein aggres- sus daemones e suis sedibus effugavit. « Aberat Alexandria, » ut testantur Acta SS. Cyri et Joannis in fine, « decem stadiis Canopus : » hinc vero « di- stabat quidam vicus spatio duorum stadiorum, no- mine Manuthe. Hic autem vicus erat dz:emonum ha- bitatio, et versabantur in eo maligni spiritus. Theo- philus vero hic, presul, ut prius diximus, Alexan- drinus, cum voluisset reddere locum purum a dzemo- nibus, Christique, evangelistarum et apostolorum characteribus et figuris, ut ad eum conservandum idonei, occupare, id quod statuerat non perduxit ad effectum. Interim enim mors adveniens, qux est ho- minibus res inexorabilis, abducit eum a vita ρτα- senti. Deinde autem Cyrillo quoque, qui post ipsum scdi successit, non parum erat curz liberare locum a demonum injuria. Cum vero de ea re sepe Dcum rogasset , angelus οἱ apparens in visione , jubet ut magni illius Cyri et Marci evangeliste reliqui: in hoc vico reponerentur. Sic enim fore ut a ddemonum nocumento liberetur. Cur autem non Joannis quoque dixerit, satis quidem ostensum est a Cyrillo : est autem omnibus quoque per se manifestum, quod nomine Cyri, omnino Joannis quoque nomen simul ostenditur. Sicut enim mores fuerunt eis communes, et que propter Christum facta est confessio et con- summatio, ita etiam simplex est omnino vocatio, et
Novatianus), ita scribit : « Theophilus Alexandri: D citra ullum discrimen. Tlinc in Manuthe martyricee
cpiscopus in veternum delapsus abiit e vita, ad no- num consulatum Honorii, Theodosii autem quintum xv Oct. Ibi tam de episcopo deligendo orta est con- troversia. Alii enim Timotheum archidiaconum, alii Cyrillum filium Iratris Theophili, ad episcopatus {]- 'Jius sedem efferre laborarunt. Qua de re cum a po- pulo certatum esset, quanquam Abudacius [al. Abur- ' dantius] prasidiariorum militum praefectus partibus "Timothei subsidio fuit, tamen triduo post mortem "Theophili Cyrillus in sede episcopali collocatus epi- scopatu potitus est: majoremque principatum, quam unquam Theophilus habuisset, pariter sibi assum- psit. Etenim ex illo tempore episcopus Alexandrinus, proter saeri cleri dominatum, rerum preterea s:ecu-
corum reliquie, vicesimo et octavo mensis Junii, preclare simul et sacrosancte transferuntur, vici custodia, demonum fuga, a morbis liberatio, et nunc locus est Deo consecratus, illiusque martyribus et administris, gratia et clementia Domini nostri Jesu Christi. » Baronius hzc acta refert ad an. Chr. 414, num. 20, ubi templum hoc Canopi, non Ma- nuthz, ait exstitisse, non satis Actis his perpensis, qua illustrabimus ad xxxi Januarii.
6 IV. Judei Alexandria pulsi.
19. Socrates lib. vri, cap. 15, « eodem tempore » pulsos Alexandria a Cyrillo Judaeos scribit, quo Chrysanthus cpiscopus Novatianorum suse sectae Ec-
έ
*
17 S. CYRILLI VITA. - 4 clesiam Constantinopoli administrabat, de quo cap. A ab incendio liberent. Tum Judi protinus impetu in
12 cgerat. Creatus is erat an. Chr. 412, mortuus Monaxio et Plinta coss., an. Chr. 419. « Eodem » ergo « tempore, » inquit Socrates, « Judzorum gens a Cyrillo episcopo Alexandria banc ob causam ejecta est. Populus Alexandrinus prater czeteros seditioni- bus delectatur : in quibus, si quand9 sit oblata il- larum conflandarum occasio, scelera eduntur prope intolerabilia : quippe sine sanguine nunquam populi impetus sedatur. Id temporis tumultus, non de causa aliqua necessaria, sed de studio saltatores spectandi (quod malum per omnes civitates serpit) in ipsa multitudine forte ciebatur. Nam die Sabbati ingens Lurba ad quemdam saltatorem spectandum -confluxit. Et quoniam Judzi, qui illo die feriantur, non legi
audiendz, sed spectaculis et ludis scenicis contem- D
plandis totos sese dedebant, dies ille populi factio- nibus inter se mutuo dimicandi causa exstitit. Ác quanquam populi discordia a prefecto Alexandriz utcunque tunm sedata fuit, nihilominus tamen Jud:ei alteri populi factioni adversarii esee non destiterunt. Atque tametsi Judzi Christianis erant semper infesti, tum tamen propler saltatores, multo in eos infen- siores facli sunt
20. « Itaque cum Orestes prefectus Alexandrie πολιτείαν (sic enim publica praefecti edicta appellant Alexandrini) in theatro proponendam curaret, ad- erant etiam Cyrilli episcopi necessarii, ut. edicta a prafecto publicata considerarent, inter quos erat vir nomine Ilierax, humilioris litteraturz magister, qui attentissimus auditor episcopi Cyrilli fuit, et in con- cionibus ejus plausum diligentissime excitare con- sivit. Ilunc igitur Hieracem ut primum Judeoruin nuiltitudo in theatro conspicata est, extemple voci- ferari ccepit, eum ob nullam aliam causam ad thca- trum accessisse, quam ut populum ad seditionem concitaret. Orestes autem, etsi ante episcoporum potestas illi odio propterea fuerat, quod per eos nonnihil de auctoritate eorum qui ab imperatore ad magistratus gerendos designati erant, admodum de- Lractum fuit; tamen tum vel maxime, quod Cyrillus videbatur in ejus edicta curiose inquirere ; proinde Hieracem palam in theatro comprehensum gravibus divexaviL suppliciis.
Christianos facto, eos trucidant. Atque ut a suis, annulis demonstratis, manus abstinebant ; sic Cbri- siianos, qui ipsis forte obviam facti erant, e medio tollebant. . |
92.« Ubi autem illuxit dies, sceleris auctores mini- me obscuri et incogniti fuerunt. Qua de το Cyrillus graviter commotus, cum ingenti manu ad Jddzorum synagogas (sic enim eorum templa vocantur) recta pergit : et ex Judzis nonnullos neci dat ; alios ex- pellit e civitate, eorumque fortunas a multitudine diripi permittit. Itaque Judzi, qui usque ab Alexan- dri Macedonis temporibus illam urbem incoluerant, tum universi inde cjecti, alii in alia loca dispersi vixerunt. Adamantius ex numero Judeorum, qoi medicinam docebat, Constantinopolim profectus, ad Atticum episcopum se contulit. Qui posteaquam Christianam religionem professus erat, Alexandrise denuo habitavit.
25. « Orestes, illius urbis prefectus, illud Cyrilli factum valde iniquo animo tulit: magnumque cepit dolorem, tam przclaram civitatem tanta hominum multitudine prorsus orbatam esse. Quamobrem ad imperatorem de rebus ibi gestis refert. Cyrillus etiam imperatori Judeorum scelera per litteras si- gnificat; et nihilominus tamen de amicitia conci- lianda (ad illud namque faciendum populus Alexan- drinus illum impulerat) cum Oreste agit. Verum ubi Orestes de amicitia ne audire quidem voluit, Cyrillus librum Evangeliorum (hunc enim illum reveriturum putavit) ei manu porrexit. At cum Orestis animus ne hoc modo quidem deliniri posset, sed inter eum et Cyrillum capitales inimiciti: semper intercedc- rent ; hzc clades, quam deinceps commemorabo, in- de consecuta est. » Hzc Socrates. Eadem narrat Ni- cephorus lib. xiv, cap. 14, apud quem tamen nulla cxdis Judeorum mentio est : nec credibile eam episcopi auctoritate designatam. Agnoscere vero in Oreste licet politicorum nostri quoque temporis in- dolem, qui quacunque possunt ratione modoque pontificum conantur aliorumque ecclesiasticoruur hominum bona invadere, jura violare, convellere aucloritatem, veluti regum emolumentis noxiam; cum nullis regibus folicius cuneta cesserint, quanr
91. «Qua re intellecta Cyrillus Judzorum primarios 0 Qui Ecclesiz plurimum detulerunt ; contra vero plu-
accersit ; illis, si non contra Christianos tumultus ciere desistant, debitas poenas se irrogaturum mina- tur. At multitudo Judzorum, cognitis episcopi mi- nis, multo majore iracundiz οί exardescere, ma- chinasque ad Christianis nocendum excogitare coppit : quas quidem. przcipuam causam Judaeos Alexandria exturbandi fuisse, jam.ostendam. Judei cum tesse- ram ipsi sibi dedissent, nimirum ut quisque annulum ex cortice palms confectum gestaret, nocturnam pugnam contra Christianos instituunt. Haque nocte quadam per universas urbis regiones a quibusdam conclamandum curant, totam ecclesiam Alexandri nomine nuncupatam igne conílagrare. Quo audito Christiani, alius aliunde. concurrunt, ut ecclesiam
rimis calamitatibus eas involvi provincias videamus, quarum gubernaculis ejusmodi homines adimoti sunt.
$ V. Turbe Alexandrine. Errantes correcti.
24. Tragicam, quam narratum imus, historiam imperatori et Orestes przfectus et €yrillus significa- runt. Utinam littere Cyrilli exstarent! majus ee pondus, quam furentis illius Orestis, apud recte sentientes obtinerent.Hujus tamen relationem potius. arripuit Socrates, Cyrillo infensus, lib. vi, cap. 14 ct 15. « Nonnulli ex inonachis, » inquit, « qui Nitram- montem accolebant, ingenio ferventiore praediti, sicut jampridem idem ipsum declararunt, exorsi &
S. CYRILLI VITA.
30
Theophili temporibus, quando erant ab illo contra A venerabantur et suscipiebant. Itaque invidi:e flamma
Dioscorum et ejus fratres inique armati ; sic id tem- poris quoque aemulationis ardore inflammati, prom- Ρίο οί alacri animo pro Cyrillo dimicare constitaerunt, Itaque viri ad quingentos numero ex monasteriis egressi, urbem Alexandriam contendere, prefectum . rheda circumvectum observare, eum adire, sacrifi- cum, gentilem, et aliis compluribus contumeliosis nominibus appellare cceperunt.
25. « Ille, suspicatus sibi a Cyrillo insidius collo- catas esse, exclamare se Christianum esse, et ab Attico episcopo Constantinopoli baptizatum. Verum, ubi monachi ejus verba videbantur , contemnere, unus forte ex illis, nomine Ammonius, caput praefe- eti lapide percutere : przfectus illo vulnere inflicto,
totus sanguine manare. Quapropter praefecti appa- B
ritores, exceptis paucis, omnes se clam inde subdu- cere, alius alio se in multitudinem abdere, przca- ventes ne lapidum jactu interimantur. Interim po- pulus Alexandrinus frequens eo confluere, monachos praefecti causa animo prompto ulcisci; quos omnes, preter ÁAmmonium, in fugam vertunt : illum ad praefectum deducere. Praefectus palam, uti leges postulant, de eo quastionem exercere, tormentis tantisper afflictare, dum extremum spiritum edit.
96. « Quz res non diu post ad imperatorum aures perlata est. Quin etiam Cyrillus eamdem rem illis, Sed secus expositam omnino per litteras significa- vit. Corpus quoque Ammonii capit, inque ecclesia quadam recondit, at non Ammonii sed Thaumasii nomine nuncupavit. Et cum in ecclesia magnitudi- nem animi illius, utpote grave certamen pro pietate perpessi, laude et przdicatione extulisset, jussit martyrem appellari. Verum qui modestiores erant, ctiam ex ipsis Christianis, Cyrilli studium erga Am- monium minime approbarunt. Nam exploratum ha- bebant Ammonium, non in tormentis interiisse, ne Christum denegare cogeretur; sed temeritatis sue ponas dedisse, Quocirca Cyrillus ipse illud ipsius facinus silentio in oblivionem pedetentim venire paseus est. At ne adhuc quidem acerba illa inter Cy- rillum et Orestem suscepta contentio sÉdata est : quippe alia clades huic non dissimilis, quam sum jam narraturus, eam renovavit.
4]. « Mulier queedam erat Alexandriz, vocata, filia Theonis philosophi. Hzc tantos in lit- teris fecit progressus, ut omnes philosophos sui tem- poris longe superaret : ac noun modo in scholam Pla- tonicam, a Plotino deductam, succederet, verum etiam omnes philosophorum omnium preceptiones et disciplinas omnibus qui eam audire volebant, expliearet. Quapropter quotquot philosophi: studio incendebantur, undique ad illam confluebant. Quin- etiam propter gravem animi fidentiam, quam ex do- ctrinss fontibus hauserat, etiam in conspectum principum summa cum modestia venire non dubi- tavit. Neque illam pudebat in mediam hominum fre- quentiam prodire. Omnes enim eain, ob singularem
animi moderationem, cum reverentia quadam et
- tum contra eam incensa est. Etenim cum crebrius
cum Oreste in colloquium veniret, populus Ecclesia illam cepit insimulare quod episcopo ad amicitiam Orestis reconciliandam aditum penitus intercludebat. Proinde certi homines, qui erant natura paulo fer- venüiores, quibus Petrus Lector in illa ecclesia du- cem se prebuit, uno consensu, mulierem domum alicunde redeuntem observant; de curru, quo ve- hebatur, deturbarit : ad ecclesiam qua C:esareum dicitur, rapiunt : exutamque vestibus, testis acutis ad necem usque dilacerant, ejus membra discerpunt, discerptaque ad locum qui Cinaron dicitur com- portant, atque igni comburunt. Hoc facinus cum Cy- rillo, tum Ecclesix Alexandrine, non exiguam labem aspersit infamiz. Nam qui religionem Chliristianam profitentur, a czede, pugnis, et id genus aliis omnino alicni esse debent. Hs res gestae sunt quarto anno episcopatus Cyrilli, ad decimum consulatum Honorii et Theodosii septimum, mense Martio, cum obscer- vabantur jejunia. »
98. Hypatise plures epistolas scripsit Synesius. De ea pluribus agit Baronius, et potius Alexandrinorum furore ac tumultu, quam cleri conspiratione, ocei- sam esge existimat. Hac quarto anno episcopatus Cyrilli contigisse etiam Nicephorus scribit. Cepit is quartus annus xvirt Octobris anni 415, adeoque hic mensis Martius necessario est anni sequentis 416 consulatu imper. Theodosii vn, ut hic dicitur, et Palladii, non Honorii x. Apud Nicephorum fcdius mendum : nam cum antea Cyrillum scripsisset ele- ctum anno quinto Theodosii imper., hic tamen Hy- patiam occisam ait anno quarto episcopatus Cyrilli, sexto imperii Theodosii, cum hujus octavus fere exspiraret. Petro Lectori (οἱ fortassis qui hujus czedis auctor habetur) scripsit S. Isidorus Pelusiota epi- stolas 177 et 205, lib. ni, et epist. 555, lib. v. Qui alii id facinus perpetrarunt, videntur fuisse Parabo- lani, vel Parabolarii, seu Paraboli, qui z:grotantium curam susciplebant, et peste quoque infectis subve- niebant; qui cum episcopo subessent, eidem fave- bant, et negotium facessebant prafectis. Quare de his anno-hoc 416 rescripsit Theodosius ad Monaxium praefectum praetorio, l. xti, De episc. et cleric.,
Hypatia D Cod. Theod., prohibens ne collegium illud excederet
numerum quingentorum ; eosdemque jubens non ex divitibus sed pauperibus legi; nec ullum adire pu- blicum speciaculum, aut ad curiam accedere, nisi singulos, et urgente necessitate. Rescripsit tamen postea ]. xui, ibidem, ut eorum c«etus ad sexcentos posset amplificari, quibus in omnibus preeesset epi- &copus Alexandrinus ; nam et clericos appellat : sed minoris ordinis interpretatur Baronius an. Chr. 416 in fine. Huc videtur respexisse Isidorus Pelusiota lib. v, epist. 208, Ad S. Cyrillum, et epist. 278, Ad Petrum, disputans an regia potestas clerum in or- dinem redigere possit.
99. Subjicimus qui in revocando anachorceta quodam, viro sancto, sed ad h:wresim prolabente,
|
?1
S. CYRILLI VITA.
29
prudenter a Cyrillo gesta referuntur, lib. v De vitis A Nicephorus, lib. xiv, cap. 95 οἱ sequentibus :
Pairum, libello 18, num. 4. « Abbas Daniel narravit de alio sene magno, qui habitabat in inferiores par- tes Agypti, quia diceret per simplicitatem, quod Melchisedech ipse est filius Dei. Hoc autem indica- ium est sancto memorie Cyrillo archiepiscopo Alexandrino, et misit ad eum. Sciens autem quia signifer esset ille senex, et quidquid peteret a Deo revelabatur ei, et quia simpliciter diceret hoc ver- bum, usus est hujusmodi ratione, dicens : Abba, rogo te, quia in cogitatione mea est quod Melchi- sedech ipse sit fllius Dei : et rursus alia cogitatio mea dicit quia non sit, sed homo sit, et sacerdos summus fuerit Dei. Quoniam ergo hzsito de hoe, ideireo misi ad te, ut depreccris Deum, quatenus
« Alexander itaque et vita et doctrina optimus, zelo ingenti Joannis causam fovens, primus illius nomen in ecclesiasticum retulit album : atque ad impera- torem omnesque ubique episcopos, ut idem et ipsi facerent, et ea re pacem certam et constantem Ec- clesiz conciliarent, scripsit. Caeterum cum Atticus quoque episcopus propter Joannitas Ecclesiam esse scissam videret, de principum sententia, ipse quo- que mentionem illius fleri in precationibus jussit ; quemadmodum id et in aliis episcopis, qui vita excessissent, fleri solitum erat. Átque ex eo tempore pax exstitit, donec postea quoque reliquiz ejus urbi imperanti illata sunt. Atticus invidiam, in quam propter divinum Joannem deciderat, hoc modo ma-
revelare tibi dignetur de hoc, quid veritas habeat. B gnifice abolevit. Nec ille modo id fecit; sed aliis
Senex autem de conversatione $ua prezsumens, cum fiducia dixit : Da mihi per tres dies inducias, et ego deprecor Deum de hac re, et renuntio tibi quod mihi fuerit revelatum de hoc. Intrans ergo In cellam suam deprecabatur Deum de verbo hoe : et veniens post tres dies dixit sanctzz memorise Cyrillo : Homo est Melchisedech. Archiepiscopus autem respondit ei : Quomodo constat apud te, abba? Et ille dixit ci : Deus ostendit mihi omnes patriarchas, ita ut singuli eorum coram me transirent ab Adam usque ad Melchisedech, et angelus assistens mibi dixit : Ecce iste est Melchisedech : et ideo, archiepiscope, certus esto quia sic eet. Abiens autem senex, per
quoque Joannis memoriam precibus inserere recu- santibus, et Cyrillo maxime Alexandrie przsuli, qui hostiliter Joannem oderat, quod ille a Theophi- lo patruo suo dissensisset, persuasit. »
92. Attici epistolam dedimus vin Januarii : Cyrilli responsum hic ne detur, nimium alienatus illius a Joanne animus et offensus vetat. Oblitterentur sane, αἱ quz non solum niale gesta & sanctis, sed pejus etiam defensa sunt, ut non tam cicatrix decore ob- ducta, quam feede etiamnum hians et sanie fluens vulnus videri possint. Eas litteras ubi cap. 27 re- citavit Nicephorus, ita cap. 98 scribit : « Hzc qui- dem Cyrillus de sacro Chrysostomo et scripsit et
semetipsum. prseedicabat quia homo esset Melchi- C sensit,presumptz opinioni inserviens, quam dudum,
sedech. Et gavisus est magnifice sancte memorise Cyrillus. »
ἃ VI. Nomen S. Chrysostomi diptychis inscriptum.
30. Controversia hac omnis, diuturnis agitata studiis, tandemque Romani pontificis insigni con- stantia, felicissime ex sacrarum legum reverentia terminata, plene est a nobis ad Vitam S. Attici epi- scopi Constantinopolitani vir Januarii discussa, et singula suis temporibus apte restituta. Hic ea solum quz ad Cyrillum pertinent proferemus. Nicetas Phi- losophus, Baronio tomo X, an. Chr. 848, num. 54, fidelissimus scriptor habitus (de quo xxu: Octob. ad Vitam S. Ignatii Patriarchze Constantinopolitani, ab
patruum suum Theophilum secutus, conceperat. Quoniam vero dissidium hoc quidem ex :mulatione, quamvis non secundum scientiam, non autem ex in- vidia, neque diabolica contentione, manavit, non oportere virum et doctrina et virtute przstantem, hac una in re claudicare, quominus ad summam perfectionem perveniret, Deo visum est. Homines enim illi erant, et humanis affectionibus obnoxii. Quapropter aliquanto post, Cyrillus cum magno illo viro, etiam post ejus mortem, in gratiam rediit, er- roremque suum cum multis aliis concitantibus, tum maxime Isidoro Pelusiota nunc reprehensione nune admonitione eum .cohortante, divina etiam et arca- niore quadam revelatione aecedente, correxit. Vide-
eo scriptam, plura dicemus); hic ergo Nicetas, quibus D re namque visus est, seipsum sacris dibus expul-
progressibus res tanto tempore pertractata optatum consecuta sit finem, Historiz suz inseruit, adductis litteris Attici atque Cyrilli hac de re ultro citroque datis, quas omni fide conscriptas pronuntians reei- tat Baronius num. 46 et seqq., anno 412; nam eo existimavit nomen Chrysostomi diptychis inscriptum, quod nonnisi ultimis annis Attici factum ad ejus V:- tun probavimus. Obiit ille x Octob. anni 495. Ei convixit Alexander episcopus Antiochenus, de quo mox, ad annum usque vigesimum illius-seeuli; post eujus obitum Attieus nomen Chrysostomi diptychis Constantinopolitanis inscripsit, atque ut idem pra- staretur Alexandria, litteris suis monuit Cyrillum.
31. Ex Niceta Philosopho rom totam ita describit
sum esse 4 Joanne, comitatu et divino, quod circa eum erat, satellitio maxime freto, et matrem Do- mini pro ipso deprecantem Joannem, atque cum multa etiam alia, tum illud precipue quod pro ip- sius gloria plurimum ille decertarit, sicut dicetur, referentem, ut in sacra templa reciperetur, orare. Hanc visionem. cum B. Cyrillus. cogitabundus in animo secum volveret, seipsum, quod in sanctum virum invectus esset, damnavit : et deinde ipse quo- que re cognita, Ecclesi: Chrysostomi addictus, vi- rum eum admiratas est, valdeque eum, quod contra illum imprudens prorsus irritatus fuerit, poeniluit. Proinde diversum omnino a priore consilio faciens, . synodum provincialem eocgit, et Juannis nomon ai-
S. CYRILLI VITA. 21
mu] et ipse et reliqui magnarum sedium antistites A — 26. Verum, ut mox subjungit idem Cyrillus, « οἱο-
in sacro albo proposuerunt.
95. « Illi vero minus vere dicere videntur, qui Cyrillum libros alios magni Patris abolevisse perhi- bent. Nam si qua scripta ejus abolenda erant, hzc quas adhuc exstant, quod consilium institutumque ejus in eis maxime expressum est, abolita oportuis- set ; nisi Deus utilitatis hominum curam gerens, ea conservasset. Bloc cum in arcana Nicetz Philosophi, qui et David dictus est, Historia, et apud alios item invenerim, operi huic meo inserendum esse quoque duxi : ne cui ambigere in mentem veniat, quomodo tanta luminaria, inimicitjas mutuas exercentia, am- bo ad summam sanctitatem pervenerint, et Ecclesiz columnz exstiterint, inimicitiis hujusmodi nullum illorum glorie detrimentum afferentibus. »
$ VII. Heresis Nestoriana détecta.
94. «Attico vita functa successit Sisinnius, post cu- jus mortem, » inquit Socrates lib. vit, cap. 29, « visum est imperatori, propter homines inanium rerum ap- petentes, neminem ex illa Ecclesia (licet multi .Phi- lippum, complures Proclum designatum cuperent) ad episcopatum illum eligere : sed advenam Antio- Chia accersere constituit. Erat namque illic Nesto- rius ex Germanica oriundus, voce cumprimis sonora, linguaque diserta : et ob eam causam, tanquam ad docendum populum admodum accommodatus, de illorum sententia accersitur. Trimestri igitur spatio pereurso, Antiochia Constantinopolim deducitur Nestorius; qui quagquam a plerisque ob temperan- tiam laude et praedicatione efferebatur, tamen quales preterea ejus mores fuerint, primus illius doctrinz exorsus prudentibus viris satis demonstravit. Nam simul ac episcopus τν Idus Aprilis ordinatus fuit, Felice et Tauro coss., extemplo, cumorationem apud imperatorem haberet, hanc sententiam, qui multis in ore est, coram universo populo protulit : Mihi, o imperator, terram hzreticis tu pnrgatam tribue, et ego tibi ccelum retribuam: tu mihi in profligandis h:reticis subveni, et ego tibi in profligandis Persis subveniam. »
95. Preclarum Nestorii initium, licet pergat plu- ribus suggillare Socrates, et ipse homo hzreticus, Jaudarunt Colestinus papa et Cyrillus, litteris ad
ctus est ut ovis, sed inventus est ut lupus; ut sin- cerus fidelisque famulus, sed dilexit oppositum ; ut uvarum ferax vinea, sed juxta Scripturas spinas pro- tulit; ut industrius agricola, sed insidiatus est agro; ut bonus denique pastor, sed agrestibus feris effe- ratior evasit. » Cyrillo consentiens Vincentius Liri- nensis, horum temporum scriptor, ingemiscit ob scandalum Ecclesie per Nestorium illatum. « Qua- lem fuisse, » inquit, « nuper tentationem putamus, cum infelix ille Nestorius, subito ex ove conversus in lupum, gregem Christi lacerare coepisset? cum hi ipsi, qui rodebantur, ex magna adhuc parte ovem crederent, ideoque morsibus ejus magis paterent. Nam quis eum facile errare arbitraretur, quem tanto sacerdotum studio persecutum videret ? qui, cum magno sanctorum amore, summo populi favore celebraretur, quotidie palam divina tractabal elo- quia, et noxios quoque Judzorum atque Gentilium confutabat errores? Quo tandem justo modo non cuivis fidem faceret se recta docere, recta przedicare, recta sentire, qui ut uni haeresi suz aditum pate- faceret, cunctarum hzreseon blasphemias insecta- batur?» etc.
31. De ipsa ejus hzresi, hujusque strenuis oppu- gnatoribus, ita paucis Prosper in Chronico, coss. Tauro et Felice, anno Chr. 428: « Nestorius Constan- tinopolitanus episcopus novum Ecclesiis molitur er- rorem indueere, predicans Christum ex Maria
C liominem tantum, et non Deum, natum, eique Divi-
nitatem collatam esse pro merito. Huic impietati precipue Cyrilli Alexandrini episcopi industria, et papz Coelestini repugnat auctoritas. » Unde hare- sis illa profluxerit, accurate disputat Baronius ad eumdem annüm num. 30 et sequentibus. Nos sce- leratissimi sycophante fallacias a €vrillo detectas prosequamur. Nestorius igitur, jacto Constantino- poli erroris nefarii semine haudquaquam contentus, ut eum latius spargeret, libellos occulto venero suffusos per exteras quoque oras vulgavit, atque ad ipsos JEgypti monachos misit; nihil se nisi ex Niceni concilii prescripto docere, fraudulenter jactitans.
38. Horum causa magnz inter /Fgypti monachos
ipsum Nestorium datis : hic suarum meminit in apo- D excitatz sunt turbae, ad quas sedandas Cyrillus, acer-
logetica epistola ad Theodosium imperatorem, tomo V concil. Ephesini, cap. 2. « Electus est, » in- quit, « Nestorius tanquam apostolicz evangeliczeque : doctrin:z? praeco egregius, promovend:eque pietatis artifex insignis, necnon tanquam is qui in recta in- culpataque fide praclare esset fundatus. Et ejus- modi hunc hominem esse cupiebat vestra majestas, : universique sanctarum Ecclesiarum przsides, et ego ipse quoque. Sane cum de illius ordinatione litteras a piissimis episcopis ad hoe destinatis accepissem, nihil mali suspicatus, imo vero laudans et gaudens, illique tanquam fratri et comministro optima quz- . que per divinam liberalitatem obtingere exoptans, rescripsi. » .
rimus orthodoxe fidei a Deo electus propugnator, mox se accinxit, et cum schedis quie de ca re sub nomine Nestorii ferebantur, parum fidei haberet, prudenter ab ejus nomine abstinuit. Primam igitur epistolam scribit ad ipsos monachos, ubi inter alia : « Audio exitiales quosdam rumores inter vos prose- minatos, nonnullos quoque oberrare, qui sinceram vestram fidem demoliri studeant, et inanium vo- cabulorum bullas apud rude vulgus eructantes, utruni θεοτόχον sacram Virginem appellare liceat, in con- troversiam vocare audeant, » etc. Pergit validissi- mis ralionibus, gravissimisque cum Scripturaruin tum sanctorum Patrum testimoniis, Christum vcrum esse Deum probare, unde mox appellationem Dci-
25 | S. CYRILLI VITA. - 96 pare vere ac proprie Matri Virgini convenire con- A et a quibus id minime exspectabam, hactenus sint
cludit. Atque ita epistola hac gravissima, eruditione et sancto fidei zelo plena, provincix suz solitarios, veluti prophylactico quodam pharmaco,adversus pul- lulantem haeresim przemunire, et in antiqua fldei doctrina conflrmare studuit. Veritus preterea ne
ferale Nestorii virus ipsa quoque orbis capita affla--
ret, unde ingens Christiane reipublice periculum formidari merito posset, de recta in Deum fide, di- vinaque Verbi Incarnatione tres libros conscripsit, quos Αόγους προσφωνητικούς appellavit. Horum pri- mum nuncupavit Theodosio et Valentiniano impe- ratoribus, duos posteriores Eudoci» et Pulcheriz reginis, tacito ubique Nestorii nomine, ne ex eo Theodosii animus offenderetur, qui Nestorium An- tiochia accersitum, episcopum deligi curarat.
59. Interea latius malum serpebat, et Romam non fama solum perlata ad Codlestinum papam, sed ipsi quoque pestllentes libelli. Quorum ille blasphemiis, quibus scatebant, examinatis, Cyrillo scripsit, ut di- ligenter perquireret num illa revera essent a Nesto- rio conscripta: neque enim credibile videbatur, Nestorium, de quo nuper tot ac tanta orientalium episcoporum litterls przconia accepisset, ita subito in transversum actum esse, talique furore correptum. ll:ec ipse testatur Cyrillus in primis ad eumdem Ne- storium litteris, ea occasione exaratis, quod intel- lexisset graviter eum fuisse offensum ob scriptas a se litteras ad /Egypti monachos adversus blasphe- mos libellos. In his post luculentam, cur ad mona- chos scripserit, redditam rationem, serio illum ad resipiscentiam, elapseque per imprudentiam vocis palinodiam hortatur : quod altera mox epistola prorsus dogmatica et gravissima iterum inculcavit.
40. Verum singulis suz a Nestorio reddite sunt littere, utrzque arrogantia summa ac fastu, quo se supra reliquos antistites efferebat, refertxz. Imo omni dolo Cyrillum aggressus, collegit circuitores, projectos ad omne nefas ac flagitium homines, qui ad hoc vagarentur, ut ubique locorum adversus Cy- rillum probra disseminarent. « Jactabant autem, » ipso teste Cyrillo epistola tertia ad Nestorium tom. I, cap. 12, edit. Peltani, « voces insania plenas: hic quidem, quod czcos egenosque per injuriam op- presserim,» inquit ; « alius, quod ferrum in matrem strinxerim ; nonnulli, quod ancillz praesidio aurum alienum abstulerim; quidam denique, quod ejus- modi improbitatis suspicione laboraverim semper, cujusmodi ne infestissimos quidem hostes laborare optaverit quispiam. Verum istos, et si qui ejus fari- ni: sunt alii, non multum moror, ne supra Magi- strum et Dominum, vel etiam supra majores meos, lenitatis meze mensuram extendere videar. »
41. Quam autem propenso studio Christian: cha- ritatis, Cyrillus Nestorii salutem summa patientia procuravit, testatur epistola ejusdem ad quemdam Nestorii sectatorem, cap. 9. « Me igitur, » inquit, « nulla neque injuria, neque contumelia, neque con- vicia movent ; etiamsi quamplurima, et immcerenti,
-
illata. Sed ἰδίπως omnia oblivione voluntaria conte- . rantur : Deus enim istiusmodi nugatores olim judi- caturus est. Tantum fides integra et salva sit, et charus amicus omnibus ero: neque ulli concedam ut religiosissimum episcopum Nestorium ardentius - amet, quam ego: quem etiam (Deum testor ) in Christo peropto apud omnes bene audire, notamque ob ea, qu: pridem adinisit, contractam eluere ; pa- lamque facere, calumniam eses meram, non veri- tatem, qux de sua perfidia a nonnullis invulgata sunt. Nam si Christi mandato ad inimicorum dile- ctionem urgemur, quomodo consentaneum non est ut amicos et consacerdotes omni benevolentie stw- dio complectamur? Quod si vero exoriantur qui fi-
D dem demoliri satagant, quomodo nostras ipsorum
animas ultro non offeremus? Profecto licet ipsa quoque mors capiti nostro impendeat, nulla in nobis erit cunctatio : nam si pro gloria Dei veritatem pra- dicare formidaverimus, ne videlicet in aliquam molestiam incidamus ; qua, quao, fronte sancto- rum mariyrum certamina et triumphos apud popu- lum laudibus evehemus? quippe quos uno hoc no- mine praecipue decantamus, quod hoc, quod jam dictum eat, magna animi constantia praestiterunt, hoc est, ad mortem usque pro veritate dimicave- runt. »
42, Composuerunt eo tempore clerici - Constanti- nopolitani adversus impiam Nestorii doctrinam libel-
C lum quem offerre imperatori cogitabant. Verum, ne
temere quid fecisse viderentur, primuin ad Cyrillum miserunt, ut illius probaretur judicio. Quibus ille summa mansuetudine οἱ animi rhoderatione rescri- psit, ut habetur cap. 10, ejusdem tomi I : « Libellum supplicem vestra opera ad me missum, quasi is citra nostram sententiam imperatori porrigi non debuerit, accepi οἱ legi : verum quod prolixe in eum incurrat, qui isthic agit. (sive fratris, sive alto quocunque no- mine censeatur), hactenus suppressi, ne adversum nos insurgens, se per nos hzreseos apud imperato- rem delatum cavilletur. Interea prolestati sumus fore utinimicitiarum causa posthac judicium illius detrectemus , presentemque controversiam, si om- nino importuni esse perrexerint, ad aliud forum
D transferamus. Cum itaque libellum perlegeritis, si
qua necessitas poposcerit, tradite : et si eum in hisce insidiis perseverantem, et nihil non adversum nos molientem animadverteritis, diligenter perscri- bite. Eligam enim viros pios ac prudentes, cum episcopos, tum monachos quoque, quos etiam primo quoque tempore ad vos mittam. Neque enim oculis meis, ut scriptum est (Psal. cxxxi, 4 seq.), somnum dabo, neque palpebris meis dormitationem, neque requiem temporibus meis, donec certamine hoe, omnium salutis causa, perfunctus fuero. Quare cum meam nunc sententiam didiceritis, viri estote. Quamprimum enim parabuntur a me littese, et . quales oportet, et ad quos oportet : statui enim propter Christi fidem quemvis laborem subire, quz-
9] S. CYRILLI VITA. 28 visquoque perferre tormenta,etiam ea qux intersup- À ratione fidem in posterum confessurum sc spondeat,
plicia censentur gravissima, donec tandem inortem hac de causa susceptam mihi jucundam pertulero. »
$ VIII. Vices sedis apostolice Cyrillo delegate.
45. Cum frustra Nestorii emendationem tentasset Cyrillus, Possidonium legavit Ecclesi: Alexandrina diaconum ad Coelestinum pontificem, qui de omni- bus eum faceret certiorem. Verum ne ad damna- tionem Nestorii incitasse ipsum pontificem videre- tur, istud dedit Possidonio mandatum : « Si Nesto- rii litteras, et expositionum illius codices redditos Celestino compereris, tu quoque illi meas redde litteras; sin secius, non reddas. » Possidonius au- tem, cum comperisset tam cpistolas quam cxegeses illius Colestino fuisse exliibita$, cempulsus est ipse quoque quas ferebat exhibere, ut testatur relatio Petri primicerii notariorum, presbyteri Alexandrini, intexta concilii Ephesini tomo H, in editione Peltani nostri. Ipsa autem epistola Cyrilli ad Colestinum refertur tomo 1, cáp. 59, in qua inter alia ita prz- fatur: « llactenus altum tacui : neque enim quid- quam omnino de illo qui Constantinopolitanam Ec- clesiam hoc tempore administrat, ut ad religionem tuam, vel ad ullum alium consacerdotum nostrorum scripsi; non ignorans, praecipitem celeritatem in ejusmodi rebus cum vitio plerumque conjunctam esse solere. Át quia nune ad extremum propemo- dum malorum devenisse videmur, oper» pretium existimavi, rupto silentio, ordine omnia qua acci- derunt exponere. »
44. Celestinus, perlectis Cyrilli et Nestorii litte- ris, atque aliis ultro citroque in utramque partem scriptis, evocatis Romam episcopis concilium habuit; in quo, omnium sententia, et blasphemia Nestorii, decem ipsi ad resipiscendum diebus concessis, damnata, et vices Coelestini in causa Nestorii prose- quenda Cyrillo legate, litteris utrique scriptis m Idus Augusti, Theodosio αχ et Valentiniano iti Aug. coss., anno Christi 450. In his Cyrilli doctri- nam appellat pontifex, « presens remedium, quo pestifer ille morbus, velut salutari quodam antidoto, depelli possit; puri fontis scaturiginem, per quam omnis illa fzxx male currentis rivuli aufertur, om- nesque ad certain veramque fidem 'instituuntur : » ipsum Cyrillum nominat « bonum pastorem, qui animar suam ponat pro ovibus suis; fortissimum [n ide servanda antagonistam, qui omnium sermo- pum Nestorii technas rctexit, fidemque ad eum modum corroboravit, ut corda in Christum Deum nostrum credentia in alteram partem abduci non facile qucant : » ideoque tandem his verbis con- eludit : « Quamobrem nostra sedis auctoritate asci- ta, nostraque vice et loco cum potestate usus, ejus- modi non absque exquisita severitate sententiam
exsequeris: nempe, ut, nisi deeem dierum inter- :
vallo ab hujus nostra admonitionis die numerando- rum, nefariam doctrinam suam conceptis verbis anathematizet, eamque de Christi Dci nostri genc-
quam et Romana, et tuz sanctitatis Ecclesia, et uni- versa deinceps religio Christiana przdicat, illico sanctitas tua illi Ecclesi: prospiciat. Is vero modis omnibus se a nostro corpore segregatuin esse intcl- ligat; ut qui omnem medentium curam aspernatus, nec non instar pestiferi morbi per universum Eccle- si; corpus insano inodo grassatis, tam seipsum, quam ceteros omnes sibi commissos , in extremum exilium prazcipitare studuerit. » Hzc Celestinus ad Cyrillum, quz repetit in. Epistola ad Nestorium, quan ita concludit : « Nostri in te judicii formulam ad S. Cyrillum transmisimus, ut noster hac in parte vicarius efficiat, quo nostrum decretum οἱ tibi et reliquis quoque omnibus fratribus pate-
B fiat, » etc.
49. Cyrillus, acceptis a Celestino pontifice litteris, scribit Joanni Antiochiz, Juvenali Hierosolymorum, ct Acacio Bereee episcopis, quos, ut ad vindican- dam Lesam catholicam fidem arma capessant, ad- hortatur, ipseque exemplo suo prazit, accitis Alexan- driam vicinis episcopis synodum cogit, quantoque in discrimine versetur universa Ecclesia, prolixe ostendit. Synodus Nestorium, discussis ejus episto- lis et exegesibus, hzreticum pronuntiat : quatuor decernit legatos, Thcopemptum Cabasorum, Danie- lem Daruensium episcopos, Potamonem et Maca- rium Ecclesiz Alexandrina ministros, qui Constan- tinopolim proficiscantur reddituri epistolas Celestini
.ipsi Nestorio, cum decreto damnationis, nisi intra C praescriptum decem dierum spatium resipisceret.
Missa igitur Nestorio synodalis epistola, quz fidei orthodoxx confessionem et duodecim errorum ana- thematismos continebat.
40. Nestorius, accepta hae epistola lectisque ana- thematismis, in Cyrillum horum auctorem insur- gens, hareseos Apollinaris eum accusavit, tum ut alii idem przstarent effecit. « Cujus exemplar cpi- stola, » inquit Liberatus in Breviario de causa Nestoriana, cap. 4, « perveniens ad Joannem An- tiochenum, offensus est in ipsis Cyrilli capitulis ; putavit enim eum, dum immoderate occurreret Nc- storio, in sep'.m Apollinaris incidisse. Mandavit ergo Andree ct Theodorito episcopis concilii sui, ut scripto responderent contra ipsa duodecim ca- pitula tanquam Apollinaris dogma instaurantia. Co- gnoscens itaque Nestorius quod Cyrillus non pate- retur Ecclesiam sic esse in perturbationibus, οἱ populos in scandalo, subripuit plo principi Theodo- εἶο, ut Sacram ad eum dirigeret, et a sua eum per- secutione compesceret. Et scripsit quidem ad eum Sacram imperator, arguens eum t^nquam inquietum et scandala sectantem, qui sine c asortio sacerdo- tum ageret atque scriberet.
8 IX. Concilium Ephesinum. Heresis Nestoriana
damnata.
41. Theodosius imperator, eo rem perductam ra- tus ut opus esset universali concilio, Romam misit S, l'etronium (postea creatum Bononicnsem episco-
23 S. CYRILLI VITA. 30 pum, de quo iv Octobris agemus) ad Celestinum A non concedi solcat iis quibus creditur vicaria prae-
papam, ut Ephesi ejus auctoritate concilium habe- retur, maxime quod non Nestorius tantum, sed et Cyrillus hzereseos accusaretur. « Post hzc scripsit Sacram ad universos episcopos, ut Ephesum conve- nirent, et conferrent de Nestorii libris, et Cyrilli judicium expenderent. » Ita Liberatus cap. 5. Quee gesta bic sunt, universa proferre animus non est. Ipsa concilii Αοία passim exstant, eaque przclare discussa a Baronio ad hunc annum 431, qui num. 91 de episcopis ad synodum venientibus agens, ita Cyrillum laudat : « Inter omnes Cyrillus primz post. Romanam przrogativa sedis, et ipsius primzse sedis vicaria prafectura, reliquos omnes episcopos ante- cellens, enituit, atque magis magisque cum morum egregia sanclitate, tum eximia-divinarum rerum scientia claruit. » Certe magnus Euthymius, ut in Vi- ta ejus legitur x» Januarii, num. 55, « cum ad syn- odum quoque conventuri essent episcopi Palzestinz, jubet Petro episcopo Saracenorum, ut accederet Cyrillo Alexandrie et Acacio Melitenes episcopis, ut qua eis yiderentur, se quoque illis assentiri profiteretur; » nam, ut num. 54 dicitur, « exposuerat ei Synodius de Cyrillo Alexandrino et Acacio Meli- tenz?o, quemadmodum acrem et vehementem zelum ostenderent pro fide orthodoxa. »
48. Suas Cyrillo vices concessisse Colestinum misso phrygio, seu mitra, indicat Theodorus Bal- samon in Nomocanone Photii, titulo 8, cap. 1: « Hu- jus quoque temporis patriarcha Alexandrinus, ex prasenti edicto jus habet ut cum phrygio celebret. Habuit autem banc facultatem S. Cyrillus Alexan- drinus a Romano papa Collestino, quando fuit Ephe- sina synodus adversus Nestorium. Cum non posset Celestinus adesse Ephesi, et judicare Nestorium, visum est ut S. Cyrillo a Celestino permitteretur huic synodo praesidere. Ut itaque eum constaret habere jus et auctoritatem paps, sedit cum phrygio et condemnavit Nestorium. ΑΏ eoergo tempore cum eodem phrygio sacrificant et procedunt patriarche Akxandrini, et non verentur reprehendi. » Baro- nius an. Chr. 450, n. 96, per phrygium interpreta- tur pallium. Theodorus λῶρον scripsit, :ua voce mitram potius significari docet Spondanus ad hunc annum, interposita docta phrygii explicatione. [si- dorus, lib. xix Etgmolog., cap. 51: « Mitra est pi- leum phrygium, caput protegens. » Quemadmodum et Nicephorus accepit lib. xiv, cap. 354, ubi ita scribit : « Ccelestinus Romz episcopus, propter na- vigationis pericula, ipse synodo adesse detrectavit : ad Cyrillum tamen, ut locum ibi suum obtineret, seripsit. Ex quo tempore fama est, mitram illum (Grece τὸ τῆς µίτραρἐπίθεμα) et pape appellatio- nem, atque ut orbis universi judex appellaretur, accepisse. » Ex quibus colligit Spondanus, « priscos illos episcopos orientales mitris uti minime consue- visse, et papae nomenclaturam haud iis, sicut erat occidentalibus, fuisse communem. » Existimat Ba- ronius nihil Cyrille concessum a Celestino, quod
*
fectura vel legatio a latere, et negat exemplum (quod quidem ipse norit) exstare potestatis ejusmo- di ad posteros propagate, non insignibus solis, sed auctoritatis quoque usurpatione. Episcopi Orientis Mennas Constantinopolitanus, Theodorus Caesarez Cappadocie, Andreas Ephesinus, aliique quainplu - rimi in professione prima fidei quam ad S. Euphe- mie templum Constantinopoli in quinta synodo ecumenica, an. Chr. 555, fecerunt, « suscipiunt quatuor sanctas synodos, et inter illas Ephesinam prima ducentorum, in qua in legatis suis atque vicariis, id est, beatissimo Cyrillo Alexandrinz ur- : bis episcopo, Arcadio et Projecto episcopis et Phi- lippo presbytero, beatissimus Celestinus papa se-
B nioris Rom: noscitur przsedisse.»
49. Convolarat Ephesum statim post Paschales ferias Nestorius, magna populi stipatus frequentia. Adfuit et Cyrillus cultu et apparatu pontificio sub Pentecostes solemnitatem , post quam quatto die advenit Juvenalis Hierosolymorum episcopus. Con- venerunt denique cum his ducenti et eo amplius episcopi. Solum exspectabatur Joannes Antiochenus cum episcopis Syrie, qui, ut Nestorio morem ge- reret, plusquam hebdomadas duas ultra condictum diem moratus, tandem Patribus indicavit per duos metropolitanos suos, non esse synodum differen- dam. Magno ergo episcoporum consensu decretum est synodum inchoari oportere. Collecta ea est xxn Junii in ecclesia sanctissimz Dei Genitricis : praesce- dit Cyrillus Coelestini pape vicarius : interfuerunt episcopi plusquam ducenti. Perlecte imperatoris lit- ορ, quibus episcopos ad synodum evocavcrat. Nestorius tertio citatus, abnuit prodire : eo neglecto itur ad synodicam dijudicationem : recitantur pu- blice Nicenz fidei symbolum, conciones, epistolze, libelli ac tractatus Nestorii : testes de blasphemiis ab eo in Christum ac Deiparam Virginem jactatis producuntur : Cyrilli ad Nestorium, et hujus ad il- jum litterz leguntur. '
50. Quibus omnibus graviter et accurate perpen- sis, ab episcopatu sacerdotumque consortio Nesto- rius dejicitur, constantissima totius synodi sententia, Cyrilliceterorumque omnium episcoporum subscri-
D ptione munita. Ea ita refertur t. II, cap. 10: « San-
cta synodus dixit : Cum inter cztera religiosissimus Nestorius, neque nostre citationi parere, neque sanctissimos rursum religiosissimosque episcopos nostros ad se missos admittere voluerit, non po- tuimus ad eorum quz impie docuit. examinationem, animum non adjungere. Edo«ti itaque partim ex litteris commentariisque illius bic publice lectis ,. partim rursum ex concionibus quas in hae Ephe- siorum metropoli habuit, partim denique ex (esti- bus fide dignis, illum impie docere et sapere, per Sacros canones, sanctissimique Romans Ecclesice episcopi Colestini patris nostri litteras, lacrymis suffusi et pene inviti ad lugubrem hanc sententiam urgemur. Igitur Dominus noster Jesus Christus,
$1 . S. CYRILLI VITA. 33 quem suis ille blasphemis vocibus impetivit, per A sui et cum multis Pelagiauis, qui cognatum sibi
sacram hanc synodum, eumdem Nestorium, omni prorsus episcopali dignitate privatum, et ab uni- verso nihilominus sacerdotum consortio et coetu alienum esse decernit. »
51. Hanc sententiam solemni statim pompa prz- cones tota urbe circumtulerunt, et affixis publice syngraphis promulgarunt. Populus Ephesinus in- -eredibili gaudio perfusus collucentibus tzedis domum deduxit episcopos, pratereuntibus thura et odores incendit, impiique Nestorii condemnationem plausu faustissimo excepit. Sequenti die Cyrillus ad popu- lum Ephesinum in laudem sanctissimzs I'ei Genitri- cis concionem habuit, acerrimeque in Nestorii blas- phemias invectus est. Denique ad Theodosium im-
dogma juvabant, damnatur. »
99. luterea imperator, falsa Orientalium relatione deceptus, non solum Nestorii, verum etiam Cyrilli et Memnonis exauctorationem, tanquam legitime
.faetam, approbat : , Joannem sacrorum comitem
Constantinopoli Ephesum legat, qui pacis eoneor- dizque causa synodo adsit, ut dicitur tomo III, cap. 15. Hic ubi Ephesum advenit, prima die lectis im- peratonis litteris, declarat Nestorium, Cyrillum, atque Memnonem jure depositos : quos omnes, ne dissidia majora concitarentur, carceri quemque auo: includit ; et Nestorium quidem custodiendum tradit Candidiano comiti, Cyrillum vero et Memnonem Ja- cobo itidem eomiti, ut ipse Joannes litteris ad
peratorem et clerum Constantinopolitanum scriptz B Theodosium missis indicat tom. 11, append. 2, cap.
. sunl litter: synodales.
8 X. Nova in Cyrillum calumnia ; carceres ; victoria.
52. Hxc dum summa orthodoxorum letitia per- aguntur, certamen instaurat bzresiarcha Nestorius. Et favebant comites, Candidianus ab imperatore Theodosio ad pacem publicam curandam appositus, et lIrenzus amicitie studio Nestorium secutus. In- tercluduntur ergo ab his vit omnes, ne qua synodi littere ad imperatorem deferantur, terra aut mari. hnterim Joannes episcopus Antiochenus aliique Orientales episcopi, ad damnandum Nestorium po- pularem suum ingratiis acciti, xxvii Junii adveniunt, et tumultuario coacto conciliabulo legitimze synodi
. Acta rescindunt, ac Cyrillum et Memnonem Ephesi episcopum damnant ; Cyrillum quidem, quasi scri- ptis suis ad Nestorium Constantinopolim missis hz- reses admiscuisset, Memnonem vero quod Cyrilli capitula promulgasset, Nestorioque omnes ecclesias Ephesi clausisset, et alia permulta confra canones peregisset : reliquos autem ccumenicz synodi epi- &copos excommunicationi subjiciunt, donec Cyrilli capitula damnarent. Charte denique publice affi- guntur, quibus Cyrillus episcopus Alexandrinus de- claratur sect: Apollinaris hzreticus, atque banc ejus hzresim imperatori denuntiatam esse.
53. Quarum rerum indignitate -commoti Patres Ephesinz synodi, acceptis libellis supplicibus quos pro sua innocentia Cyrillus ac Memnon obtulerant, Joannem missis tribus episcopis monent ut se syn- odo sistat, rationem sui facti redditurus. Abnuit ille, militum potius virtuti quam causzx :equitati confi- sus. Quare synodus Joannem cum sociis, anathe- mate atque episcopatus abdicatione multat; Cyrillum, Memnonenm, ac reliquos contra jus ac fas omne dam- natos fuisse pronuntiat. Cyrillus vero ostensurus quam Jongeabesset ut aliquando Apollinarem vel ali- quem hzreticorum sectatus fuerit, in eumdemApolii-
narem et alios omnes haresiarchas intulit anathema."
54. Pelagianos cum Nestorio damnatos fuisse te- statur Prosper in Chronico ad hunc annum : « Con- gregata apud Ephesum plus ducentorum synodo sacerdotum, Nestorius cum omni haresi nominis
1, quibus aliisque litteris tanta improbitate cuncta retulit, ut de Cyrilli exsilio consilium Constantino- poli iniretur, quasi sacra synodus ejus exauctoratio- Iffm ratam habuisset , ut ipse Cyrillus in Epistola ad clerum. populumque Constantinopolitanum testatur tomo IV., cap..12, ubi detectas Joannis comitis frau- des postulat aliis patefleri, maxime archimandritis, quorum omnium opem fidemque obnixe implorat, quod synodus maximis miseriis obruatur; et cap. 18, ad episcopos Constantinopoli agentes de 5ο hoc scribit: « Nos vincti custoditique asservamur, ignari prorsus quo tandem res hzc sit evasura. Verunm- tamen gratias agimus Christo, quod pro nomine il- lius digni habeamvr, non solum vinculis constringi, sed cxtera quoque omnia perpeti : neque enim ista premiis suis cárebunt... Precentur pro nobis or- thodoxi omnes. Ut enim beatus David ait : Ego ad flagella paratus sum. (Psal. xxxvi, 18.)»
56. Quanta animi constantia, quamque indefesso studio, egerint apud imperatorem orthodoxi Con- stantinopolitani, indicat libellus illi oblatus, tomo lV, cap. 16, quo cum docuissent, justis principum le- gibus obtemperandum, injustis vero eorumdem sanctionibus repugnandum totis viribus esse, sub- jungunt se quidvis malle perpeti, quam injustam damnationis sententiam nefarie ab Orientalibus in Cyrillum et Memnonem latam, et injuste ab impe- ratoribus. confirmatam, recipere. Denique his verbis
p concludunt : « Cum itaque Nestorius propter suam
impietatem juste sit exauctoratus ; Cyrillus vero et Memnon sanctissimi piissimique episcopi, ex prava suggestione, indigne et injuste pari poena sint mul- tati ; equum est, Christi amantes reges, sedulo vos curare ne Dei Ecclesia, quz more nutricis pietatem vestram confovet, victoriamque de hostibus, citra magnam difficultatem majestati vestra subinde con- ciliat, in posterum dissipetur; neve regni vestri tempore martyrum s»culum denuo revertatur :
. quin in id potius incumbere vos par est, nempe ut
majorum vestrorum erga Dei Ecclesias amorein ac studium in animis vestris magis magisque subinde exsuscitetis. Quemadmodum ergo singuli eorum sanctorum Patrum synodis imperii sui tempore ce-
S. CYRILLI VITA.
94
lebratis paruerunt, Patrumque sanctiones legibus A cipatibus οἱ potestatibus, dum παπί dominis et
suis munierunt, et quam illis deferrent, observan- tiam decretis suis ostenderunt, ita et vos quoque eum quem decet affectum erga synodum sanctam, quam convenire jussistis, decjarate : quo pias ipsa gratiaum actiones pro imperii vestri incolumi- tate persolvat, 6ἱ nos quoque pro regni vestri stabilitate devotas ad Christum Dominum preces transmittamus. »
51. Imperator acerrimo illo orthodoxorum libello expergefactus, et amissi in Africa exercitus nuntio commotus, necnon S. Pulcheriz sororis suz preci- bus fatigatus, saniora tandem consilia iniit, et se- ptem ab utraque parte Epheso Constantinopolim mitti episcopos jussit. Orthodoxis in urbem regiam solis admissis auditisque, Ácta adversus Cyrillum Memnonemque et universam synodum penitus abo- levit. Verum multiplicibus factiosorum libellis indu- ctus, eos quoque in urbem admisit, et cum orthodoxis quinquies se coram congressos, ac post multas de duodecim Cyrilli anathematismis, aliasque ejusmodi disputationes, impietatis convictos, precepit ad propria reverti. Atque hunc tandem finem habue- runt hzreticorum et schismaticorum seditiose ma- chinationes. Et, teste S. Prospero contra Collatorem sub finem, « omnes orientales Ecclesiz geinina pe- ste liberate sunt, quando Cyrillo Alexandrinz urbis antistiti , gloriosissimo fidei catholice defensori, ad exsecrandam Nestorianam impietatem apostolico Celestinus auxiliatus est gladio, quo etiam Pela- giani, dum cognatis confeederarentur erroribus, ite- rum prosternerentur. »
58. Nestorius in pristinum suum monasterium S. Euprepii apud Antiochiam, si forte resipisceret, tan- tisper relegatus, multos contagione sui erroris affla- bat. Quare in Oasim solitudinem Libyz amandatus est, ibique postea verminante lingua miserabilem vitze sortitus exitum, libris ejus, Theodosii edicto, igneabsumptis. Illi in sede Constantinopolitana sub- rogatus est. Maximianus presbyter, qui ad Cyrillum has litteras dedit, torn. IV concil. Ephes., cap. 24: « Expletum est desiderium tuum, Deo devotissime : perfectum est, quod religionis causa susceperas : ad finem perductum est pietatis tuze votum : theatrum factus es angelis et hominibus, universisque Christi sacerdotibus : neque enim solum in Christum cre- didisti ; sed incommoda quoque pro ipso pertulisti. Solus dignus census es qui stigmata illius in cor- pore tuo portares. Confessus illum coram homini- bus, promeritus es ut Pater te confiteatur coram angelis. Redimitus es coronis quz pro pietate cer- tantibus debentur ; potuisti omnia in Christo, qui te confirmavit; humiliasti Satanam per patientiam ; contempsisti tormenta ; conculcasti furorem princi- pum; famem pro nihilo duxisti : panem enim ha- bebas qui de colo descendens, ccelestem vitam ho- minibus impertitur. »
59. « Quia vero nos nibil horum ignoravimus (siquidem alias vestras afflictiones, quas, dum prin-
tenebrarum s$zculi hujus rectoribus, dum nequitise spiritibus resistilis, tolerastis, auditione accepimus : alias vero certa experientiz fide hic constituti didi- cimus), et quia rursum ad magnz hujus civitatis archiepiscopatum promoti sumus , dignare, Dco di- lectissime, cum precibus nos fulcire, tum consiliis quoque dirigere, tum omni denique benevolentis . studio prosequi; quo hac ratione illud Scripturae dictum in nobis adimpleatur : Frater. qui adjuvatur a [ratre, quasi civitas firma ( Prov. xvin, 19). Vere etenim spiritualis dilectio, munita civitas est ; quae neque cuniculis a diabolo suffodi, neque scalis ab eodem potest superari. Neque enim illa bellicis Sa- tang machinis cedere novit, ut quie a Christo Do- mino custodiatur, Christo utique illo, qui et hunc mundum devicit, et sempiterna bona tibi przpara- vit, etaliquando nihilominus dixit : Qui non accipit crucem suam, et sequitur me, non est me dignus (Matth. x, 58). Cum itaque Christo Domino dignus evaseris, propterea quod crucem tuam sustulisti, sectatorque illius effectus sis; Christum pro nobis deprecari ne omittas, fraterne virtutis ornamenta proprias przrogativas esse ratus. Vale in Domino, et pro me, Deo dilectissime et sanctissime frater ac comminister, ora. »
60. Non minori laude celebrat eumdem Cyrillum Celestinus papa epistola ad clerum Constantinopo- litanum, edita ex codice Vaticano a Baronio an. Chr.
6 405, ubi num. 24 hzc habentur : « Vitastis, quem
a memoria digna sancta Alexandrina Ecclesia. se- cundum B. Pauli apostoli (1 Cor. v) sententiam jam sciretis esse correctum. Legistis namque et memo-
"iter jam tenetis sacerdotis, hoc est, catholici ad
hunc scripta doctoris, quibus eum ita corruptum, ut velit esse correctus, studuit, nixus est labentem revocare collegam, porrexit dextram magisterii sui, in uno volens plurimis subvenire : percellebat ani- mum veteris sacerdotis, quod nutat episcopus ruina multorum. Egit, sicut scriptum est . Benedicam opus Domini diligenter. In nullo ei officio apostoli vir apostolicus defuit: obsecravit, admonuit, increpa- vit. At ille qui in profundum blasphemiarum suarum pondere mergeretur, tanti viri doctrinam renuens,
D et abusus hortatu, docilis esse-Tenuit, cum doctor
esse non posset : egil injuriis, tenacem recti esse perversitatis assertor gloriatus. Hinc nec contrista- tus est frater, secum reputans quod merito sibi conservo non parceret, qui suo Domino derogaret. Inventus est per diligentiam ille de Evangelio frugi filius et providus servus; nam et paternam servavit substantiam, et auxit numerum talentorum. Nec duplicasse eum, sed multiplicasse dixerim sortem, quem videbamus etiam longe positis pio fenore subvenisse. O sanctz przdicationis usura ! quam hic gratiam ante communem Dominum fidei negotiator inveniet, qui propter animarum lucrum, negotium et illic exercuit, ubi talenta accepit? Nonne hic me- rito a Patrefamilias auditurus est : Euge, serve bone
x
55 S. CYRILLI VITA. 26 εἰ fidelis, intra. in gaudium Domini tui? (Matth. A tituros, nisi ea prius qui facere debebant confe-
xxv, 95.) Hzc huic competunt, qui illa quoque qux aliis sunt commissa servavit. » Hzc Coelestinus.
$ ΧΙ. Reconciliatio Ecclesiarum.
61. Coelestino pape vur Idus Aprilis vita functo successit Sixtus III, quocum tandem et S. Cyrillo pacem iniit Joannes Antiochenus, iis litteris (cum fidei catholice sincera professione) datis, quie refe- runtur tomo V concil. Ephes., capp. 5 et 17. Exa- clam rei geste seriem pandit ipse Cyrillus Epistola ad Dynatum Nicopolis veteris Epiri episcopum, tomo V, cap. 16, quam hic damus : « Opere pretium duxi pietatem tuam de iis rebus certiorem facere, qui super Ecclesiarum pace constituenda evene- runt. Venit itaque dominus meus przelarissimus tribunus ct notarius Aristolaus Antiochiam, litteras regias secum deferens, quibus Joanni piissimo Ec- clesi: Antiochenze episcopo mandabatur ut scele- rata Nestorii dogmata anathematizaret, necnon una cum sacra synodo depositionis sententiam contra illum ferret, eaque ratione ad nostram communionem viam sibi muniret. » Et hzc quidem earum littera- rum summa erat.
62. «Quidam autem ex orientalibus episcopis; qui Nestorium forte necdum condemnarunt, sed illi porro favere, rectamque fidem turbare pergunt, me- que Christi omnium Servatoris nostri gloriam agno- scUnL; AÁcacium sanctissimum piissimumque Be- fovensium episcopum, ut ad me scriberet, nonnul- laque absurda, quz ipsi postulabant, proponeret, instigarunt. Urgebat etenim ut omnibus, quse ad- versus Nestorium scripsimus, abolitis, οἱ veluti in- utilibus rejectis, solum symbolum a sanctis Patribus in civitate Nic:xea congregatis expositum admittere- mus. Meminit sanctitas tua, eamdem hane rem ursisse quoque cum nuper in Ephesiorum civitate adhuc aderant. Ego vero ad hsec rescripsi, rem il- los postulare ejusmodi quz fleri plane non posset, quod quacunque scripsissemus, recte scripsisse- τους; ulpote rectze inculpatzque fidei ubique suf- fragati, nihilque ob id eorum omnium quz a nobis scripta essent, damnare aut negare non posse. Nc- que enim quidquam omnino temere a me dictum aut scriptum est, ut istt dicunt, sed ea tantum a me dicta et scripta sunt, quz cum fidei rectitudine ubique conspirant, veritatique per omnia consenta- nea sunt. AÁddidi vero, rectius ipsos facturos, si ambagibus illis dilationibusque quibus utebantur, missis, intraque recti et necessarii limites sese con- tinentes, piissimi Deoque dilectissimi imp. placitis, sacrzeque synodi decretis acquiescerent ; ac Nestorii 'mugas blasphemasque ejusdem contra Christum vo- ces anathematizarent; neenon et depositionem il- lius justam esse agnoscerent, et ordinationi tandem sanctissimi pientissimique episcopi Maximiani sub- scriberent.
65. « Cum itaque has ad illos litteras misissem , aDimadvertentes sese communione nequaquam po-
cissent, miserunt Alexandriam Paulum pientissimum religiosissimumque Emisenorum episcopum, affc- rentem quidem ad communionis instaurationemn pertinentia, parum tamen decore et commode pro- posita : prz se ferebant enim justas quasdam quere- las adversus nos se habere, eo quod quadam a sa- cro concilio, neque recte dicta, neque recte quoque facta essent. Verum hujusmodi epistolas equidem non admisi, sed dixi: Cum de prioribus veniam suppliciter petere deberent, novas iterum contumce- lias inferre festinant. Cum autem memoratus piis- simus episcopus factum excusaret, juramentoque hoc illorum propositum non esse afflirmaret, ex me- ra autem animi simplicitate isthuc litteris suis in- seruisse, dilectionis causa purgationem admisi.
64. « Cztterum non prius illum ad synaxim rece- pi, quam oblato libeHo, Nestorii dogmata proprio chirographo anathematizasset; seseque illum pro deposito habere, publice confessus esset, et ordina- tioni tandem religiosissimi episcopi Maximiani as- sensisset. Petiit autem ut, libellis omnium orienta- lium episcoporum 1oco oblatis receptisque, nihil amplius exigerem. Sed nulla ratione id fleri sum passus : sed domino meo preclarissimo tribuno ac notario chartam misi, qua ei significavi : Si Joannes pientissimus Ecclesi: Antiochens episcopus illi subscripserit, tunc demum communionem illis red- dite ; ::gre enim illorum moram ferebat clarissimus
C tribunus Arístolaus. Cum igitur piissimus Joannes
subscripsisset, czterique, qui majore auctoritate apud ipsum erant, Nestorii doctrinam anathemati- zassent, et quod ipsum pro deposito haberent, pro- fessi essent ; Maximianique religiosissimi pientissi- mique episcopi ordinationem approbassent, com- munionem illis restituimus. Hzc enim sola, cum Ephesi adhuc essent, a sacra synodo ab ipsis exige- bantur. »
65. Paulus, re bene confecta, ad Joannem Antio- chenum. aliosque, a quibus ad Cyrillum missus fuerat, rediit afferens secum ad ipsum Joannem epistolam, qua pax tranquillitasque Ecclesi: esset reddita. Ejus epistole hoc est exordium, cap. 6, tomo IV: « Letentyr celi et exsultet terra (Psal. xcv,
D 114) : solutum enim est intervallum maceri:; quod
mororem afferebat, conquievit; et omne tandem dissidiorum genus sublatum est; omnium quidem nostrum Salvatore Christo pacem Ecclesiis suis con- ciliante, religiosissimis autem, Deoque dilectissimis imperatoribus, nos ad istud provócantibus. Qui cum avitz religionis optimi zmulatores exsistant, dant operam ut fidem rectam animis suis infixam, firmam immotamque custodiant. Quin et singularem quoque sanctis Ecclesiis curam impendunt, quo hinc nimirum et gloriam obtineant perpetuam, et regnum suum florentissimum constituant. »
66. Quz a redita Pauli contigerunt, ita narrat Liberatus in Breviario, capp. 8 et 9 : « Ascendens ergo Antiochiam Paulus, obtulit Joanni archiepiscopo
87
5. CYRILLI VITA.
* 38
et omni concilio ejus, epistolam Cyrilli. Qui, ut 4 acceperit. Quem tamen secutus cst Photius in Biblto-
cognoverunt eum suscepisse fldem a se directam, et in ejus scripsisse confirmationem, pacem cum eo οἱ ejus fecerunt concilio, damnantes Nestorium, et suscipientes Maximianum, qui pro illo factus fuerat cpiscopus; dubitantibus adhuc ex eis aliquibus Cyrillo eommunicare, putantibus eum errasse, et postea veritatem agnovisse, et culpantibus Joannem cur ab eo non expetierit capitulorum ejus damna- tionem. Ex altera autem parte quidam de palatio, per Eulogium presbyterum et apocrisarium Alexan- drinz Ecclesie, culpaverunt Cyrillum, cur suscepe- ri« ab orientalibus episcopis duarum confessionem naturarum, quod Nestorius dixit et docuit. Sed et Valeriano Iconii, et Acacio Melitinensi episcopis
theca imemate ccxxvu.,
68. Quomodo enim credemus ab Cyrillo, quod scribit idem Liberatus, laudatum Theodorum, ejus- que scripta probata, cum adeo adversatus fuerit Nestorio, quem suos ab ipso Theodoro hausisse er- rores ipsemet testatur epistola ad Joannem episco- pum Antiochenum. « Conflngentes, » ait, « quse Nestorii sunt odisse, alio iterum ea introducunt modo, quse Theodori sunt mirantes, et certe z:qua- lem, magis vero multo pejorem morbum impietatis hahentia. Nec enim Theodorus Nestorii fuit disci- pulus, sed iste illius, et velut uno loquuntur ore, ct unum male doctrine ex suo corde evomunt vene- num. In Epistola ad Theodosium imperatorem, Theo-
hoc ipsum de Cyrillo videbatur. Scripsit ergo eis B dorum Mopsuestenum, et Diodorum Tarsensem,
Cyrillus in defensionem orientalium episcoporum, et pro duabus unius Christi naturis... Acacio Meli- tinensi episcopo'scribens inter alia sic dicit : Nesto- rius etenim Christum seorsum nominari dicit Dei Verbum, habere autem conjunctionem ad Christum continuam. Putas ergo, non duos Christos apertissi- me dicit ? Orientales vero Christum unum et Filium, et Deum et Dominum confitentur se adorare, eum- dem ex Patre secundum divinitatem, et eumdem ex $ancta Virgine secundum humanitatem. Duarum namque naturarum unitionem factam dicunt ; tamen unum Christum, unum Filium Dominum confitentur aperte factum, » ctc.
67. Pergit Liberatus : « Hzc sunt quz Cyrillus scripsit in defensionem orientalium episcoporum, pro duabus unius Christi naturis. Quam quicunque lunc minime receperunt, hos esse pulo auctores Acephalorum, qui neque Cyrillum habent caput, neque quem sequantur ostendunt, Tunc et Evoptius Ptolemaidis Pentapoleos regionis épiscopus, acci- piens exemplar litterarum Theodoriti, qui scripserat contra duodecim capitula Cyrilli, direxit illud Cy- riilo, st responderet ad ea, et sua capitula expone- ret. Quod gratissime suscipiens Cyrillus, fecit inter- pretationem capitulorum suorum, duodecim addens expositiones, quo videretur plenam pro eis reddere rationem. Itaque Cyrillo suscipiente et defendente &dem orientalium episcoporum, et sua capitula cx- ponente, pax et unitas Ecclesiis reddita cst. In qua pace gaudente Ecclesia, inimicus pacis, amulus unitatis, non quievit adversus eam movere vasa sua, et superseminare zizania ; » qus propter libros Theodori Mopsuesteni et Diodori Tarsensis exorta sunt. Ea, quia ad S. Cyrillum vix attinent, hoc loco omitgimus ; presertim quod illa Liberati diaconi Hi- storia haud usquequaque fidem mereatur, qui et tria. capitula, de scriptis Mopsuesteni, Ibz epistola, ac Theodoreti contra Cyrillum commentariis, a Ro- mano etiam pontifice jam damnata, pervicaciter cum aliis Africanis tuenda susceperit, atque incaute ex epistola a quopiam Nestoriano sub nomine Cy- rilli ad Joannem Antiochenum conficta, quz? narrat
P4
.
asserit patres impietatis fuisse Nestorio, immaniter blasphemasse contra Christum omnium nostrum Salvatorem, nescientes ipsius mvsterium, » etc. Hae omnia referuntur collatione 5 concilii v cecumeni- ci. Denique ambos ejusdem hzreseos auctores fuis- se ostendit in expositione symboli Niczni sub fi- nem. Ubi et meminit epistoke Procli ad Armenos de ea re scripte : « Hac sentit nobiscum, » inquit, « amantissimus Christi sanctorum Patrum chorus, et Proclus ipse, qui nunc sancte Constantinopolita- ne Ecclesie thronum adornat religiosissimus et pientissimus Pater et coepiscopus. Scripsit enim et ipse ad orientales piissimos episcopos in hzec verba . « Et incarnatus quidem est, » etc. Exstat ea episto- Ja in Bibliotheca Patrum Latine versa a Dionysio Exiguo, occasiene ejusdem controversie rursum tempore suo suscitat» propter tria capitula concilii Chalcedonensis, quz tandem Ecclesia rescidit, quo- rum unum erat de ejusdem Theodori scriptis. Sue- cesserat porro Maximiano defuncto S. Proclus, Aspare et Áreobinda coss., an. Chr. 454, ad cujus vitam xxiv Octobr. plura de hac controversia di- centur.
69. Apostolica auctoritate Cyrillum restitisse Ju- venali episcopo Hierosolymitano primatum Palzsti- nz affectanti (qui et tandem illi sedi collatus) scribit S. Leo papa epist. 69, Ad Maximum episcopum An- tiochenum : « In Ephesina synodo, » inquit, « Ju-
D venalis episcopus ad obtinendum Palzstinz provin-
ci: principatum se credidit posse sufficere, et inso- lentes ausus per commentitia scripta firmare : quod sanct: memoriz Cyrillus Alexandrinus merito per- horrescens, scriptis suis mihi, quod predicta cupi- ditas ausa sit, judicavit; et sollicita prece multum poposcit, ut nullus illicitis conatibus praebeatur assensus. »
70. Cyrilli doctrina a sanctis Patribus reverenter suscepta ac laudata est. Magnus Euthymius, ut xx Januarii in ejus Vita dicitur, num. 75, calumnias eontra synodum Chalcedonensem aversabatur, hae inter alias adducta ratione : « Cyrillum Alexandrie episcopum synodus sibi adjungit, tanquam qui sit ejusdem sententie : et reotaà sententiz fatetur esse
59 NOTITIA EX ΕΑΡΙΗΙ(10. 40 magistrum : Deiparam sanctam Virginem libera lin- A tata tantum phrasi repetuntur. Unius sententia
gua nominat, et unigenitum Dei Filium ex ea natum asserit. » Hqbentur ea act. 4 concilii Chalcedonen- sis, nam « cum legeretur epistola sancte memorie Cyrilli, reverendissimi episcopi Illyriciani clamave- runt : Sic credimus, sicut et Cyrillus. Cyrilli eterna memoria! » Et paulo post : « Omnes reverendissi- mi episcopi clamaverunt : Nos sicut Cyrillus credi- mus, sic credimus, sic credimus ; anathema ei qui sic non credit. » Quibus similia frequentissime in eodem tractatu, et a singulis in favorem Flaviani, qui Proclo in episcopatum Constantinopolitanum successerat, et Eutychetis errorem damnarat, mu-
Sabbz episcopi Paltze finimus : « Didicimus, » inquit, « sanctos Patres sequi. Etenim Patres nostri qui in Nicxa convenerunt, non a semetipsis locuti sunt, sed quod Spiritus sanctus dictavit. Similiter et san- clissimus et Dei amicissimus B. Cyrillus ex Spiritu sancto, qux sunt sanctorum Patrum, locutus est et docuit. » Denique ejus doctrina in concilio v ccu- menico, accurato centum sexaginta quinque episco- porum examine discussa, preclarissimis encomiis celebrata est. De obitu et solemni ejus in Orien- tali et Occidentali Ecclesia cultu supra, ὃ 1, ac- tum est.
1
NOTITIA EX BIBLIOTHECA FABRICII
(Ed. G. C. Harless, vol. 1X, Hamburgi, 1804, p. 446 *.)
. Cyrilli Alexandrini setas et vita. IT. Alii Cyrilli. IIT. Operum Cyrilli Alex. codd. atque editiones. IV. Scripta in se-
ptem voluminibus editionis grzeco-latinze Pris. recensita eum variis observationibus. V. Index Grzecus scriptorum Cyrilli, positis litterarum ordine singularum homillarum aliarumque commentationum initiis. VI. Index eorum quz» Latine tantum exstant. VII. Index scriptorum qus Cyrilli non sunt, sed cum Cyrillo ih editione Auberti sunt edita. VIII. Scripta Cyrilli edita, qux» in editione Greco-Latina desiderantur. IX. Scripta qua sub Cyrilli nomine falso
feruntur. rillus. -
|. Cyrilli atas et vita.
S. Cyrillus, ἀδελφιδοῦς (a) Theophili, archiepi- scopi Alexandrini, apud hunc θεῖον suum a tenera atate institutus, diligentem operam litteris, sacris presertim, navavit. Inde per aliquoL. annos inter monachos Nitriz (b) versatus, Alexandriam rediit, εἰ A. C. 4035 interfuit synodo Chalcedonensi ad Quercun ο) in qua, preside Theophilo Alexandrino, " condemnatus acdeposilus est S. Joannes Chrysosto- mus. Post Theophilum, A. 412, 15 Octobr., defun- ctum, Cyrillus in archiepiscopatum Alexandrinum evectus fuit statim tertia die post, aliis incassum pro Timotheo archidiacono laborantibus. Inter alia qua gessit magno zelo et ardore celebratissima
Scripta Cyrilli Alexand. inedita. XI. Deperdita. XII. Index eorum ad quos vel contra quos scripsit Cy-
B omnium ore est, quz: totam Ecclesiam longo tem-
pore, commovit, condemnati atque in concilio Ephe- sino A. C. 451 depositi Nestorii historia et grave dissidium cum orientalibus episcopis Joanne Autio- cheno, Theodorito Cyrensi aliisque, quorum adven- tum in synodo non exspectaverat, et a quibus cum Memnone, Ephesi episcopo, depositus (d) et in car- cerem datus a comite Joanne, sed mox iterum ab concilio restitutus et ab imperatore libertati digni- tatique pristine redditus est. Hc copiosius qui nosse desiderat, acta synedi Ephesinz, Socratem, Liberatum, Facundum , Evagrium, Theophanem, Lceontium Byz., et Synodicon adversus trageediam
. lrenzii (e) [εἰ Mansi Coll. conc., οἱο., IV,] evolvet,
atque e recentioribus (prater annalium scriptores)
(a) Nicephoro xiv, 25, fratris filius; sed Facundo € lum Alex. fuisse prestantiorem eruditione theolo-
Tt 4, el Tripartite x, 25, consobrinus; et auctori Chronici Orientalis, p. 118, rectius, sororis filius. Confer Tillemont., tom. XIV, p. 267 et 747 seq. ; Sam. Basnagium ad A. C. 444, n. 12; Eusebium Renaudotum in Historia patriarcharum Alexandri- norum, p. 108; Sirmondum tom.1I Operum, p. 459. Ελα. — Add. Vita S. Cyrilli, ex variis auctoribus collecta, in Actis SS. Bolland. Antwerp., d. 28 Jan., p. 845; Pagii Crit. Baron. ad A. C. 412, n. XXIII, p. 17 et 18, tom, VII, et ibid. p. 565 sq., ad A. C. 444, n. VI ; G. Cave Hist. litter. SS. eccles., tom. I, p. 591. L. Ell. du Pin Nouv. biblioth., tom. IV ; C. Oudin. Comm. de SS. eccl., tom. I, col. 1007 sqq. ; R. Ceillier Hist. générale des auteurs ecclés., tom. ΧΙ, fee 241 sqq.; Mich. le Quien, Orient. Christ. tom. Ἡ, p. 407. Hambergeri Zuverl. Nachr., MI, pag. 142 sqq. ; Saxii Onom. 1, p. 480, qui judicat, Cyril-
um, quam virum: bonum; saltem fata cx: desque
ypatie animum ejus fecerunt suspectum. Add. Schrockn, Hist. eccl. Christian. tom. n p. 46 sqq., et sqq., tom. IX, p. ., et 118 sq., et meam Introd. 5 Hist. L. dr. u, ὁ p. 284 sq. La Croz. Thes. epistol., I, P 195 sq. Ηλαι..
ϱ) Renaudot. p. 106.
/ Cyrillus ipse epist. ad Acacium in Daluzii Nova collect. concilior., p. 759, de illa synodo lo- quens : Et essem ego unus astantium. .
(d) Tillemont. tom. XIV, p. 409 seq., 427, 452 seq., 456, 464, 485 seq. FABR.
tj Prima editio Synodici illius a Christiano Lupo, Lovan. 1682, 4; altera a Baluzio in Nova collectione concilior., pag. 666 sq. Paris. 1683, fol.; tertia a Jo. Garnerio in auctario Operum Theodoreti, ibid.
, fol.
V Confer Prafationes cardinalis Angelo Maii ad Anecdota ab ipso edita, quas infra recudimus. Epir. Para.
M NOTITIA EX FABRICIO. 41 consulet Tillemontium tomo XIV Memoriarum List, A Alexandrinum Carmelitis ridicule accensuere. Vide.
eccles.; Jo. Garnerium ad tom. Il Marii Mercatoris; Petavium in Dogmatibus theologicis de incarnatione, ct Ludovicum Dulcinum in Historia Nestorianismi, Gallice edita Roterodami 1698, in 4. Obiit Cyrillus Α. C. 441, 27 Jun. Ejus memoriam Latina celebrat Ecclesia 28 Januar. (ad quem diem videndus in Actis Sanctorum Bollandus de Cyrillo copiose disse- rens), et Grzca 9 Junii et 18 Januar., τῶν ἐν ἁγίοις Πατέρων ἡμῶν xal ἀρχιεπισχόπων Αλεξανδρείας Αθανασίου χαὶ Κυρίλλου. Quoniam dogma catholi- cum de incarnatione Verbi tanta animi contentione asseruit, perinde alienus ab Eutychis quam a Nesto- rii erroribus, hinc γνώµων τῆς ἀχριθείας, accuratio- nis regula, dicitur ab Eulogio apud Photium cod. xxx, p. 452, τῆς ἀχριθείας διδάσχαλος, doctor accu- ratissimus, p. 454, et θερμὸς τῆς ἀχριθείας xaX ἆλη- είας ἑραστής, fervidus accurationis veritatisque ama- tor, p. 441. Quod vero φύσιν unam (a) in Christo post unionem ὑποστατιχὴν esse scripsit, locis sex- centis satis demonstravit, longe alio sensu se intel- ligere, quam Eutyches deinde est opinatus, atque nature vocabulo pro ὑποστάσει esse abusum.
II. Alii Cyrilli.
Cyrillus, Adanorum Ciliciz prime episcopus, qui interfuit synodo Orientalium post concilium Ephesi- vum. Ad eum epistola Theodoriti, in Auctario Gar- neriano, pag. 679.
Labbeum tom. 1 De. S. E., p. 246. [Cantabrig. in cod. coll. Gaio-Gonvil., n. 1906, Cat. codd. Cyrill presb. erem. Montis Carmel. Visio s. Vaticinium.]
Cyrillus, cathegumenus monasterii SS. martyrum
Probi, Tarachi et Andronici, qui interfuit concilio Constantinopolitano pro cultu imaginum, quod sub Alex. Comneno habitum est in triclinio Blacherna- rum. [Cyrillus Chius, V. vol. X, p. 501. Diversus a Cyrillo Cio, episcopo provincie Bithyniz, qui con- cilio Niczno subscripsit. V. Henr. Valesii Emendatt. lib. n, pag. 49. Hanr.]
Cyrillus Chronographus. V. vol. VII, p. 472sqq. H.]
Cyrilli, Constantinopolitani patriarche , fuere tres, unus Cyrillus hic Contari, de quo paulo ante in Berrhoensi, alter Cyrillus Lucaris, de quo mox :. et tertius Cyrillus Σ πανὸς ὁ Τορνόδου ab a. 1652-1656. Fann. Sub nomine Cyrilli, patriarchze CPol., circum- fertur Censura con[essionis , fidei Calvinianzm. V. plura in vol. X, p. 416, n. 9, vet. ed. — Cyrill. Tornobi patriarcha fuisse dicitur. a. 1651, dies xx, restitutus a. 1654, dies xiv. Hanr.
[Cyrillus Cyzicenus, cujus lib. de S. Blandula et. figulo, est Oxon. in cod. Barocc. XXV, p. 273. Inc. Τί τὸ ἱερὸν τοῦτο. HanL.]
Cyrillus Dalmata, A. C. 865, Moravorum Slavo- rumque apostolus et Bulgarorum, una cum fratre , Methodio, de quo preter scriptores, lib. v, cap. 1,
Mentio ejus in synodico adversus trageediam C 8 XXX [vol. VII, pag. 272 sq.] citatos, adeundus
Jren:xi, cap. 7, 135, 98, 1350, 161. (V. vol. VIII, p. 500 et 502.]
Cyrillus, episcopus Afer, martyr, de quo Acta
Sanctor. 8 Martii, tom. I, p. 757.
Cvrilli, Alexandrini patriarehz, post celebrem illum, de quo dixi, fuere complures, unus ab A. C. 4018 ad 1092, alter filius Laklaki ab a. 1255 ad 4945" tertius Cyrillus Lucaris, qui deinde ad pa- triarchatum Constantinopolitanum pervenit a. 1621.
|Cyrillus, Antiochenus patriarcha. Hanr.]
[Cyrillus Czsariensis, s. senior, quem ab altero Cyrillo, Hierosolymitano, haud diversum esse, su- spicatur Toutice in diss. Cyrilliana 1 przefixa ejus editt. Opp. Cyrilli Hierosolymit., p. 1 εἰ 1, ubi piures enumerat Cyrillos. Han.)
Cyrillus, Armeniz episcopus, ordinatus ab Eu- stathio Sebasteno. Vide S. Basilii epist. 58 et 187.
Cyrillus Contari, Berrhoensis, patriarcha Constan- tinopolitanus, Cyrilli Lucaris η] ας, strangulatus (anno post eum) 1029. Έλα. — Conf. Jo. Áymonii libr. Monumens authentiques pag. 511 sq. Hanr.
Cyrillus Carmelita, circa A. C. 1224, de quo Acta Sanctor. 6 Martii, tom. I, pag. 498 seq., ubi Vita scripta a Joanne Palzonydoro. Hic est ordinis Car- melitici tertius prior generalis, natione Grzcus, qui ad Joachimum abbatem scripsit. Unde quorum- dam stupor, qui Hierosolymitanum Cyrillum vel
Joh. Weichard Valvasor et Erasmus Francisci in parte secunda operis, Germanice editi : Ehre des Herzogthums Crain, lib. vi, cap. 1, ubi de litteris Slavonicis, a Cyrillo et Methodio repertis.
[Cyrillus Diaconus, cujus marlyrium in Vitis San- ctorum m. Maii legitur incod. Barocc. Oxun. CCLX, p. 159. H.]
Cyrillus Grammaticus, Glossarii Grxco-Latini auctor, de quo alibi. Fasa. — De Lexico biblico, . quod sub nomine modo Cyrilli, modo Philonis, . modo Origenis superest, V. lib. 1v, cap. 57, vol.
. Vl, p. 199 sq., et vol. IV, p. 470, de Cyrillo Gram-
matico inter poetasepigrammat.; it. vol. VI, p. 521; de Cyrilli, vel potius Jo. Philoponi. Collect. vocc.
D discrepantium, etc., adi paulo post sect. ix, ad n.
172. Han.
Cyrillus Heliopolitanus, sub Juliano martyrium passus, de quo Theodoritus rui, 7, Historie, et Sui- das in Κύρι..ῖος.
Cyrillus Hierosolymitanus, de quo dixi lib. v, cap. 14. Nunc tantum addo, diversum ab hoc videri Cyrillum, cui Hieronymus fldei su: confessionem tradidisse scribit epistola 77. Vide Tillemont. tom. XII, p. 624. Fas&. — Ab Cyrillo Iierosolymit. differt alius ejusdem statis, ejusdem Cyrilli com- petitor, et post hujus exauctorationem sedis Hie- rósolymitane invasor; V. Touttée Diss. Cyrill.
ία. Enistola 2, ad Succensum. Confer qu» pro Cyrillo Ephraim Antiochenus apud Photium cod.
ccxxix, et Eulogius Alex. cod. ccxxx. Ῥλτποι. Gn. LXVIII.
3,
ο
NOTITIA EX FABRICIO. E
laudat., eap. 1, ὃ HE, p. 1, imprimis cap. 8, n. 48, A Cat. codd. Gr. Laur., I, p. 505, et Montfaucon. iun
pag. ΧΙΟΝΙ sqq. Ianr.
Cyrillus jurisperitus, quem inter scholiastas Βασι- JAtxior memorabo infra, libro vi.
Cyrillus, laure S, Sab:e presbyter, qui scripsit Encomium S. Theognii, ascetze et. episcopi Cvpri. Incipil : θεόγνιος ὁ πανεύφτμος.
(Cyrillus Lesbius, patriarcha. CPolitan., quem sui 2qualem Demetrius Procopius De eruditis Gre- cis, virum doctissimum et imprimis pium laudat. V. Fabric. vol. XI, pag. 790, S LXIV. Hanr..]
Cyrillus Lucaris, ex Alexandrino patriarcha Constantinopolitanus, strangulatus anno 1658; de quo consules librum : Défense de la perpétuité de la foi, Paris. 1709, 12, ct Memorias litterarias Trevolti-
nas anni 1710, p. 626 seq. Sed οἱ lHottingerum, B
Thom. Sinithum aliosque, citatos a me lib. v, cap. 5, p. 749 [primzedit. vol. V1]. Fasa.—1n bibl. Leidensis Catai., p. 326, n. 26, inter codd. memorantur Cvrilli patriarche epp. XIV, ad David. de Willem. — Co- pia epistolarum Cyrilli, patriarchxe CPol., ad sena- tores, doctores, ministros, etc., Genevenses ; item a4 Diodatum et Ant. Leger ; Confessio fidei propria Cyrilli manu conscripta, mense Januar. a. 1651. — Pag. 342, n. 67, Grzecorum confessio, a Cyrillo in margine passim emendata. — In Cat. codd. Anglia, etc., tom. Ἡ, p. 57, n. 1505, inter codd. comitis Denbigh. Relation of the practices of the Jesuits against Cyrillus, patriarch of CPle, and the cause of their banishment. Ἠλπι..
Cyrillus Martyr, Cretensium episcopus, cujus Vi- tam, ab Anonymo Cretensi scriptam, habuit Allatius hoc initio: Ὡς ἂν μὴ τὸν λόγον ὀνάρμοστον πρὸς την διἠγησιν ἑσόμενον. [Ν. vol. IX, p. 70 vet. ed.)
(Cyrillus Medicus (V. vol. XIII, p. 154). Alius, me- wropolita Niczenus, a. 1675. V. vol. VII, p. 9t. Hant.]
(Cyrillus, episcopus Satalorum vel prope Satala in Armenia, cujus meminit Dasilius epist. 187, p. 202, et forsan etiam epist. 58, p. 86. Plura de co disputavit Touttée in diss. 1 Cyrilliana citata, p. ret un, ubi quoque Cyrillus Gortinensis, et alius incert:e in Syria, ut videtur, sedis episcopus a. 579 vel 580 nominantur. Han]
Cyrillus Scythopolitanus, monachus S. Laure Itierosolvmitan:, qui medio sexto post Christum ratum sculo floruit, ct varias Vitas sanctorum Gr:eec scripsit, de quo dicam infra suo loco. Fan. — infra, vol. X, p. 155 sq. vct. ed. —In cod. Arab. Vaticano Vita. Euthymii et Sabe abbatum; In cod. Gr. CCLI Vindob. est fragmentum ες Euthymiaca listoria de rcbus gestis S. Euthvmii, abbatis Pa- lxstini, mortui A. C. 472, quam Lambec. in Com- mentar., V., n. 929 sqq., not. 1, conscriptam esse putabat a Cyrillo monacho; at refutavit illam Lam- bccii opinienem et Kollarius in not. P. ad Lambe- cii lac. cit., atque ad vol. VIII, p. 365 sq., ubi ac p. 645 sqq. Lambec. suam repetiit sententiam, et Fabricius vol. X, p. 196 sq., n. 4. Add. Bandin.
Analectis, p. 67, atque. in Diario Πα, p. 52. Han.
Cvrillus, Trevirorum episcopus circa A. C. 405, de quo Acta Sanctor. 19 Maii, t. 1V, p. 551.
11. Cyrilli operum codd. mss. et editiones.
[V. Fabricius De scriptor. de verit. relig. Christ., cap. 2, $ XXVI, p. 104. Πευν.]
[Primum nonnullos codd. (quorum magna vis est) Cyrilli Alex. memorabo; notitiam inultorum aliorum suis locis inseram.
Secundum Mattha;ei: Notit. codd. Gr. Mosquens., p. 21 et 22, in cod. XIII, fragmenta plura. — P. 28 sq., in eod. XIX, in catena Patrum in Genesin ci Exodum. — D. 55 et 56, in cod. XXIV s. catena Pa- trum in Isaiam, οἱ p. 36, in cod. XXV s. diversa a supcriore catena in Isaiam.
In bibl. Escorialensi regia, teste Piuero in. Itinc- rario per Hispan., p. 165 sq. (coll. Montfauc. Bib/. bibl. mss., 1, p. 618 sq.), sunt varia multaque ΟΥ- rilli Opp. Hoc loco tantum mernorari liceat . 1. Lezi- con particulare ex Cyrilli Opp. cum dictionibus divi- ne Scripture per Anton. philosophum; 2. Collectio dictionum ex variis libris V. ac N. Test. nec non cx- terne scripture; 5. Quod won. oporteat. definitum fidem α SS. PP. in Nicana synodo commovere; 4. Cyrilli (vel forte alterius) in Genesin, vel De historiis veteris Scripture cum synopsi particulari de theolo-
C. gia ct de historia veteri; 5. ex libro, cujus inscri-
ptio est : Demonstratio per ca que antiquitus facta sunt, divina oracula SS. vatibus, patriarchis , etc. ; 6. De adoratione et cultu in Spiritu sancto οἱ veritate ad Palladium libri XVII, per dialogi modum, ct apologeticus pro XII capp.; 7. In ascensione Domini et de mystico prandio ac lavacro ; 8. Ácclamatio ad imper. Theodosium, ct ex confutationibus adversus Jitlianum Apostatam, sectiones X, libri H ; 9. Demon- stratio de processione Spiritus sancti; 10. Epistola canonica ad Dominum (Domnum?) et episcopos in Libya.
Vindobon: in bill. Ciesarca, voluminib. 1IT, IV, V, VI et ΥΠ, cd. Lainbec. Comm., permulti ser- vantur codd. in quibus sunt varia Cvrilli scripta
D aut excerpta. Hoc loco sufficiat quorumdam notitia :
cod. LVIIT, n. 2, vol. IIl, p. 955 sq. Kollar., Scn- tenti Cyrilli Alex. et aliorum de vero Deum ad- orandi modo in spiritu et veritate.—In vol. IV, p. 225 sqq., cod. CXLVI, n. 2, 15, 21 et 55, excerpta plura ex Cyrilli Expositionibus in V. T. — N. 17, Cyr. Orat. in festum Purificationis. — P. 565, etc., fragmenta in codd. CLXIV, n. 6. CLXVI, n. !, CLXVII et CLXVIIL; CLXXXVIII, n. 22, et in hoc quoque cod., n. 12, Cyrilli et S. Anastasii. Sinaite expositio compendiaria orthodoxa [idei, de qua V. paulo post, 8 IX. — In vol. V varia opusc. impri- mis excerpta οἱ fragmm. in cod. CCXLIV, n. 4. — In cod. CCXLVI, n. 154, ex libro n De sacrificio agni. —in cod. CCXLVH, n. 60, et cod. XXXHI,
45
NOTITIA EX FABRICIO.
46
n. ἂν in vol. VIH, Disputatio cum. Nestorio; quam 4 οτί synodi, Gr. — In tom. ll, n. 26, ep. contra. Kollar. ad vol. V, p. 269, esse ab alio factam putat
ex Cyrilli Antirrhetico. —ln cod. CCXLVHI, n. 5 (spuria. V. Kollar., p. 287, not.) Disput. cum Judeis de adorutione sancte crucis et sacrarum imaginum. — |n cod. CCL, n. 10, ex Dialogo ad Hermiam de consubstantiali Trinitate, fragm. Kollar. p. 514. —In cod. CCLXXXIII, n. 2, p. 474, Comm. excerpta ex Cyrilli Opp. —In vol. VÀ, part. 1, p. 97, cod. XI, n. 16, fragm. ex Cyrilli Opp: de tempore sacre cane Christi; —p. 150 sq. in cod. XVIII, n. 4 (ubi V. not. Kollar.) fragmenta canonica ex epist. ad Domnum et ep. ad episcopos Libya et Pentapoleos, etc. (conf. Theodori Balsamonis Opp. Gr. et Lat. Paris. edita, p. 1076 et p. 1080. — Sententie Cyrilli et alio- rum. V. Reiser. Ind. codd. August., p. 22; ib., p. 25, Explicatio parabole Luc. xvi.
Venetiis inter codd. Jul. Justiniani Cyrilli Epi- stole festales; in alio cod. ejusd. Thesaurus; in alio homilie in Genesin, teste Montfaucon. in Diar. [tal., p. 454. — Dandinius in Cat. codd. Gr. Laarent. re- censuit plura excerpta ex variis Cyrilli Gpp. in codd. Laurent. obvia t. I, p. 47, n. XXX, XXXI et XXXII, p. 408; XII, p. 118; V, p. 119; X, p. 415; XXVI, Ρ. 000; in tem. If, cod. XI, 8$ 1I, tom. 1H, p. 521, XX. Citantur loca tom. I, p. 99 et 456 in Erposi- tione sacrorum preeceptor., p. 255; in Floritegio sen- tentiar., p. 947, a. Jo. CantacuzZeno contra. Pala- snam : p. 258, in opere anonymi contra eumdem; et p. 422, in Thesauro οτί ιο. fidei. — Integra Opp., in codd. Laur. servata, suis locis indicabimus. No- tandus est quoque cod. I, n. 2, plut. 7, sive Edictum imperatoris Justiniani, continens confessionem recte fidei, etc., in qua Justinianus, p. 295, affert loca Cyrilli Alex. ex epist. 1 et 2 ad Successum, etc., at- que n. 5, Exemplar epistole, ab imp. Justiniano per- scripte, adversus nonnullos, impium Theodorum, at- que iniqua ejus dogmala, et epistolam Iba dictam, nec non Theodoriti libros contra catholicam fidem, scriptis propugnantes, quam longam epist. Dandi- nius in cat. tom. I, p. 166 sqq., primus Grzce cum Latina versione evulgavit : in qua frequens Cyrilli ejusque operum quorumdam fit mentio, aut is de- fenditur.
Secundum Catal. codd. Anglie et Hibern. in va- riis biblioth., przcipue DBodleiana, Cyrilli Opp. aut partcs illorum seepenumero exstant : hic aliquot codd. in quibus particule reperiuntur, tantum excitabimus: n. 85 bibl. Dodlei., in cod. Darocc. LXXXV, epi- stola ad Gennadium et excerpta ex epistolis et ex ser- mone quodam; — n. 272, Disput. inter Cyrillum et Nestorium ; n. 688, Quastiones εί responsion. qua- dam de fide sancte Trinitatis; —n. 9500, Encomium D. Virginis; n. 2817, De imaginibus; n. 5060, Capita aliquot synodalia; n. 5275, orat. De XXIV presbyte- ris qui in cxlo sunt, quorum nomina scribuntur Coptice : quorum commemoratio fieri solet die 24 mensis Hatur, Arabice ; n. 3507, in Symcouen.
Cantabriz. n. 314, Cyrilli et alicrum epp. s. acta
D
€
D
Theodoretum; n. 980, in cod. Sarisburiensis eccle- sie, De processione Spiritus sancti, — N. 5455 bibl. Norfoic., Cyr. ad Nestorium; n. 5959 bibl. Gale, Anastasii et Cyrilli Expositio brevis fidei Christiana.
Dublini, n. 726, Explicatio Cyrilli super circumci- sione Christi, — et de portatione per Simeonem.
Leid:e inter codd. Vulcanii, Catal. bibl., p. 9Η οἱ $415, plura Cyrilli opera, a Yulcanio vel descripta, vel Laüne versa, vel illustrata. P. 240, n. 52, Cy- rilli dialogus ud Hermeum, philosophum. —P. 3541, n. 62, duo Sermones, et ad Hermiam presbyterum. — P. 548, n. 92 E, sermo fest. — lnter. codd. Vossian., p. 981, n. 54, rescripta ad concilium Afri- canum, ubi authentica Niceni concilii translata de Gr:co per Innocentium presbyterum, etc. — P. 401, n. 4, Cyrilli collectio sententiarum contra Ilrev- ατομάχους.
Paris. in bibl. publ. multa numerantur Cviiili scripta, manu exarata : hic tantum notminabo Ex- cerpta in codd. DCCCLXXXII et MMMIX. — Secun- dum Catal. Paris. bibl. mss., vol. I, p. 107 οἱ 108, ac 117, sunt inter codd. Arabicos aliquot Cyrilii homiliz.
Venetiis in bibl. Marc. cod. CXXII, Cyr. contra Anthropomorphitas. Vid. notam in Cat. codd. Gr. Marc., p. 70. —In cod. CDXXXVIII anathematismi aliquot (Cat., p. 915). Ex numero permuitorum codd. ques Montfaucon. in Bibl. bibliothec. mss. re- fert, paucorum tantum injiciam mentionem.
Ronxe in bibl. Ottobon. Cyrilli Oratt. (1, p. 182 A). Vatican. hibl. et bis in Ambrosian. Mediol. Opera (I, p. 199 A; p. 495 E, p. 512 D).
Basilez, Cyrill. Alex. iu Exodum et Leviticum; Theodoret. Cyri contra Cyrillum, et Cyrilli epistola contra Theodorctum ; Cyr. anathematismi XII, οἱ contra Authropomorphitas; et in alio cod. Cyrilli quzedam, et epistola, etc. (I, p. 609 B, p. 610 A). — In bibl. S. Vincentii, opera (11, p. 1194 D). — In bibl. Pelli- serii, in Esaiam (IT, p. 1198 E). —In bibl. abbatiz S. Theodorici prope Remos, Homilig in Levit. bis (II, p. 1251 E, οἱ 1254 B).
Florent. in bibl. S. Marci Dominic. tria Commo- nitoria et Epistola dua ad Acacium, Vatine (1, p. 419 D E—). Add. Zachariz Πίο litterar. per ltaliam, Venet. 1762, 4, p. 51, et de alio cod., p. 55. Sed ohcl jam satis est in przesenti! Hant..].
Lating editiones.
Basil. 1524, fol., apud Cratandrum, in qua edi- tione tantum exstant. Cominentarii in Joannem, in. Leviticum (qui Origenis sunt) et Thesaurus; quie singula separatim prodierunt Paris. 1520 et 1321, fol. Εκει. — H:ec edit. Basil. a. 1524, nihil aliud contineL quam qux antea Parisiis seorsim edita erant, annotante Lambachero in Bibi. Vindobon. civica, p. 98, not., qui p. 99 memorat tres editiones quorumdam opp. Cvrilli. At in bibl. acad. Erlangen:i est volumen grande in min. folio, quod sequentes
*
x1
NU1ITIA EX FABRICIO. 48
editiones cum peculiaribus singulorum opp. inscri- A ginas liber unus, Jo. OEcolampadio interprete. Ylant.
.ptionibus comprehendit : n. 1. Opus insigne Cyrilli, patriarche Alex. in. Evangelium Joannis : a Georgio
Trapezontio traductum. Jodocus Clichtoveus in epist.
nuncupatoria, scripta Paris. 1508, dolet exstare
etiam in tribus Latinis et duobus Grazcis codd. Ya--
tican. e duodecim libris commentariorum quatuor -duntaxat primos ét totidem posireinos; post fol. 168 a nova pagg. serie 1 — 19 adjectus est a Clich- toveo explanatiohi Cyrilli commentariorum liber quintus : tum p. 358 sqq. additus est liber septimus; tum p. 52 pariter liber octavus, οἱ sic porro, ubi defecit Cyrilli textus. In fine ante indicem errato- ruin : — Parisiis in officina Wolfgangi Hopilii, 4508. —- 9. Cyrilli commentarii in Leviticum , | sexdecim
Basil. 1546, fol., apud Hervagium, IV tomis, sed qui uno comprehendi volumine possunt. In hac accedunt libri VII de Trinitate ; De Spiritu sancto, de adoratione in spiritu. et veritate ; libri X contra Julianum ; et 1I] de recta fide in Christum ad Theodosium imp. et reginas (a); Epistole XXXIX, Homilie X, Apologia ad imp. Theodosium ; Decla- ratio ΧΙ capitulorum; pro iisdem apologeticus et liber ad Euoptium ; Expositio Symboli Niceni [in- terp. Jo. Theophilo ; Scholia de Incarnatione Uni- geniti; Synodales epistole XII, εἰ Dogmata Nestorii a Cyrillo impugnata et a synodo Ephesina condemnata.
Basil. 1566, fol.,apud hasredes Joan. Hervagii, in qua editione quintus tomus, sive quinta pars
libris digesti; etc., 1514. — In fine ante indicem : B (omnes enim quinque tomi uno volumine conti-
Pirisiis ex off. libraria Wolfg. Hopylii, a. 1514. — Ei eodem in loco : Hic liber cum nonnullis aliis ejusdem. Cyrilli opp. habetur venalis. At de auctore hujus operis V. infra iudicem operum qus in Graco-Latina editione omissa sunt, num. 165. — Preclarum opus Cyrilli Alex. qui Thesaurus nuncu- patur, quatuordecim libros complectens; et de con- substantiolitate Filii et. Spiritus sancti cum Deo Pa- tre, contra. hereticos — Georgio Trapezontio inter- prete, eic. Venale — 1514. (hic anuus notatus est in fronte :) Clichtovei dedicatio scripta est Parisiis a. 1513. — Sub finem : Parisiis, a. 1515 , quarta dié April. per Wolfg. Hopylium, etc. Postea prodiit edit. a Fabricio omissa et cum editione a. 1546 confusa; cujus exemplar est ín bibl. acad. Erlang., etaLambachero etiam I. c., p. 98,aliud est recensurm:
Divi Cyrilli Opera in tres partita tomos (sed uno comprehensos volumine) : in quibus habes non pauca ante hac Latinis non exhibita. Primo tomo insunt in . Evangelium Joannis commentar. libri X11 (sive potius Vill, quibüs Jodoc. Clichtoveus adjecit quatuor intermedios) Georgio Trapez. interprete; In Leviticum libri XVI (incerto interprete) Basilem in adib. Andr. Cratandriy Μ. D, XXVII, fol. 1n. tomo II est Thesaurus, interprete G. Trapezontio. Reliqua ac- cessere in tom. IL et IIl antehac inedita : 4. Diulo- gorum cum Ilermia de Trinitate libri VII, cum ad- pendice argumentorum, quod Spir. S. sit Deus, Jo. OEcolumpadio interprete; 2. De adoratione et cultu
nentur), commentarios in Isaiam, ex Laur. Hun- fredi versione complexa accessit. Fallitur Elias du Pin, qui hanc editionem primam Latinam Operum Cyrilli esse scribit tom. IV. Bibliothece scriptorum eccles. pag. 52.
Paris. 1575, fol., Il voluminibus, Gentiano Her- veto curante (b), qux editio a Possevino in Appa- ratu sacro recensetur. Sed plenior prioribus est posterior Parisiensis a. 1605, II vol., quam perse- quitur Bellárminus De S. E.; in illa enim Glaphyra in. l'entateuchum ex A. Schotti versione, et libri posteriores XVI De adoratione in spiritu et veritate ex iuterpretatione Antonii Agellii, ne alia jam memorem, accessere.
' Editio Greco-Latina.
Unica Joannis Auberti, Laudunensis presbyteri , canonici et in schola Paris. Laudunensis collegii magistri atque interpretis regii, Paris. 1638, fol., septem voluminibus, quam post Labbeum Caveum-- que paulo diligentius infra recensui. [Add. Oudin. Comment., ἓ, col. 1012-4050, qui de singulis opusc. judicat uberius.]
Editiones promissa.
4. Bonaventure Vulcanii. Abraliam Scultetus in narratione De vita sua, pag. 55 : Leid, a. 1612, maxime me oblectabam alloquio clarissimorum vi- rorum, ei. inter alios Bonaveuture Vulcanii, quem senem admodum selle affixum, et manibus pedibus- que captum inveni. Promiserat ille triginta quatuor
ἐπ spiritu et veritate dialogus ad Palladium, eod. D annis. ante (c) editionem omnium operum Grecorum
interprete ; 5. Contra Julianum Apostatam pro re- ligione Christiana. lib. X; 4 De recta in Jesum Chri- stum fide ad Theodos. libri I1; 5. De eadem ad re-
(a) Sed libros VII de Trinitate usque ad libr. ad reginas jam in ed. a. 1528 reperiri modo annota- vimus. Reliqua opuscula adjecta sunt et collectà in tom. IV, interprete Wol[gango Musculo aut Jo. OEcolamp. Exemplar hujus edit. est in bibl. acad. Erlangensi. HaRt.
b) Bonav. Vulcanius, przf. ad Arrianum a. 1575 editum : Ne quis me temere ad hunc auctorem denuo vertendu.n accessisse existimet, neve quis me eos imi- tari suspicetur, qui cum hodie veteris alicujus aucto- vis post omnes. aliorum editiones recognitionem: pol- liceniur, si conferas, nihilo amplius eos praestitisse reperias, quam. is qui ante. biennium Cyrilli Opera
' nuligm tamen ab eo
Cyrilli, hactenus a. multis desideratam. Hanc. cum frustra hactenus singulis propemodum nundinis ex- spectassem, et jàm coram hominis «etatem valetudi-
Lutetie edidit. Quem quidem auctorem cum summo- pere corruptum habeamus, nemoque sil, ex ortho- doxis scriptoribus, qui' majore recognitione egeat, qui eum edendum curavit , ver- bum immutatum aut correctum. invenias, cum inte- rim is omnia priorum interpretum nomina suppri- mat, totiusque operis laudem. inaudifa quadam im- pudentia sibi vindicct." n u (c) Vulcanius praef. ad Arrianum, editum a. 1575 : sito e manibus Cyrillo, cui vertendo, et Isidoro, cut éastigando longam jam operam navaram, totum me maqna animi alacritate ad Arrianum coutili,
-
49 NUIITIA EX Fl'ABIULIU. ha nemque perditam considerarem , petii ab eo «t Cy- A omittam. Citatur hoc Cvrilli opus: ab itudrea Saino-
rillum Graecum fidei med concederet : me non solum operam daturum wt ex ipsius voto ille in. vulgus exiret, sed etiam de codicis pretio ipsi satis[acturum. At ille, gratiis pro officio actis, tantum adhucvirium sibi superesse aiebat, ut ipsemet promisso se exsol- vere posset. Usque adeo verum est, neminem esse tam senem qui non dico diem, sed annos supervivere posse se desperet. Quanquam erat non nemo in An- glia, qui de tanti thesauri possessione magnifice po- tius se jactasse, quam vere gloriatum fuisse affirma- ret. Certum tamen est Vulcanium non modo plura Cyrilli inedita Grace possedisse, sed etjam Latine vertisse haud pauca, quorum pars bibliothec:e Leidensi legata [et in Cat. bibl. Leid. inter codd. ex
saleno apud Anastasium in Hodego., pag. 942,
Ephraemo Antiocheno apud Photium ood..ccxxix, Leontio Byz. in Eutychen; ab Anastasio Sinaita quzest. 20, 59 et 57; Joanne Damasceno Be Trisagio, tom. I Opp., p. 400, et in Parallelis, tom. II, pag.. 668, el a catenarum auctoribus in Pentateuchum.. Meminit et Nicephorus, xiv, 14, ac Photius cod. xLix; Cyrillus ipse sub initium τῶν Γλαφυρῶν, p. 29 (b). In antiquis Latinis editionibus tantummodo primus hujus operis liber ex alia interpretatione legitur, qu:e incipit : Supervacaneum opinor rogare ez te. Greca Aubertus deprompsit e codice Vulcanii, quem bibliothece Leidensi ille legaverat (c), et ex altero Harlei, Macloviensis episcopi, cujus vari:
legato Vulcanii laudata] etiam Auberti usibus B lectiones post notas Agellii in calce voluminis oc-
deinde patuit.
2. Frontonis Ducei, de quo Jacobus Sirmondus in litteris ad Sebastianum Tegnagelium datis nt Non. Sept. 1696 : In bibliotheca Putrum Graeco-Latina duo- bus voluminibus comprehensa desiit 6 µαχαρίτης, qui et alia, ut nosti, meditabatur, Nicephorum, Theodoretum, Cyrillum, Alex. at biblia Greco-Latina. Ex quibus Nicephorum plane absolverat, Theodoretum magna ex parte confectum habebat. Quod deerat, supplere ipse institui. Ad Cyrillum pauciora collegerat , que usui tamen esse possinl, si quis huc aliquando ad eam cu- ^am animum adjiciet. [Cyrilli Opera vix digna esse quz legantur, judicat La Croze Hist. Christ. Indie. lib. 1, pag. 16. Hguw. (In Bibliis sacris multum etdili- genter laborarat, unumque hoc opus pre ceteris urge- bat. Sed vereor ut in posterum sperare liceat, propter novam editionem Greco-Latinam, que hic jam in- choata est, curante, ut audio, Jo. Marino, e congre- gatione Oratorii, viro docto, etc.
5. Conradi Rittershusii , de quo vide epist. 352 et 553 inter epistolas virorum doctorum ad Gol- dastum, editas e bibliotheca clarissimi Thulcmarii.
4. Dissertationem de scriptis Cyrilli Alex. pro- misit Jo. Garnerius ad Marium Mercatorem, tom. Il, p. 15.
IV. In editione Greco-Latina Paris. continentur :
Tomo I. — a'. Περὶ τῆς ἓν πνεύµατι xal ἀληθείᾳ προσχννίσεως καὶ λατρείας, De adoratione et. cultu in spiritu et veritate, sive de officiis Christiani ho- minis erga Deum, libri XVII, dialogi more scripti, in quibus Palladius et Cyrillus colloquuntur. P. 1- 651. Cum versione Antonii Agellii (a), Neapolitani, congregationis Clericorum Regularium presbyteri, que primum Lugduni, sed minus emendate 1587 in 4, deinde accuratius Rom, 1588, fol., excusa fuerat, ut Latinam editionem Venetam anni 1604 κ AA Laudat hunc Agellium Petrus Morinus, p. 2 sc.
(6) Ágellius in adinonit. ad lectorem : Hos libros cum Lugdunum imprimendos misissem,, adeo . male OR modo imprimentis negligentia, verum etiam cor-
entis culpa ! accepti fuerunt, ut. innumeris mendis » €t, quod. mihi. molestius fuit, onnotatinnculis
mat giuibus additis respersi essent, quas neque wiseram, neque feceram : et ita inepte. ct absur ^
currunt. ΕΛΡΑ. — Libri priores exstant Oxon. ín cod. Barocc. n. 294 Catal. — In codd. Vatic. et de Harlay, Macloviensis in Gallia episcopi. — Num opus sit Cyrilli genuinum, disputat, et contra Rive- tum asserit Cyrillo Oudin. |. c., p. 1045 sqq. Hanr.
P'. Γλαφυράἆ sive scita commentaria (allegorica magnam partem et anagogica) in loca selecta Penta- teuchi , Tomi parte n, p. 1-455. Cum versione Andrez Schotti, S. J. In Genesin lib. VII, in Exo- dum lib. III, in Leviticum I, in Numeros I, et in Deuteronomium I. Hoc opus a veteribus frequenter laudatur (d). Latine primum lucem vidit ex Andres Schotti versione in Latina Operum Cyrilli Pari- siensi anni 1605. Deinde cum sermonibus Cyrilli paschalibus ab eodem Schotto Grece et Latino publicatum est Antuerp. 1618, fol. Aubertus cum Schotti editione codicem Harlzi. contulit, lectio- numque varietates in extremo volumine annotavit. Ex Nicephori xiv, 14, suspiceris, Cyrillum ejus- modi PAazvpà composuisse non tantum in Penta- teuchum, sed in libros universos Veteris Testa- menti (6), Τὰ l'Aagvpó τὰ τῆς Παλαιᾶς Γραφῖς τν- πιχῶς εἰρημένα ei; Χριστὸν xal τὴν καθ ἡμᾶς Ἐκχλι- σίαν ἀνάγων. In Genesin Glaphyra Cyrilli vertit Ambrosius Camaldulensis, et edere voluit, teste Sixto Senensi, quod facere, nescio qua de causa, intermisit. FApR. — Leidz in bibl. publ. pag. 345, n. 43, inter Vulcanii codd. Cyrilli Dissertatt. ar-
D cane in Genesin, Latine. Nicol. Drumezius, Bru-
gensis, Latinam versionem adjecit et annotati. Ibid. pag. 402, n. 9, loci sacre Scripur: qui neemoran- tur a Cyrillo aliisque Patribus Gr. — Monachii in bibl. elector. cod. XVIII, Cyr. Alex. in Ge- nesin, Exodum , Leviticum, Numeros , Deuterono- mium. V. Cat. codd. Bavar., p. 5. — Vindobonz in bibl. Czsarea cod. LVII, n. 104-107. Comment. in
erant, ut. alicubi ne auctoris quidem sanctissimi et eruditissimi viri nomini parcerent,
p ) V. Cat. bibl. ied. p. 34, n. 10 et 11, et pag. 945, n. 25 ac 20.
d) Vide Tillemont. tom. xiv, .6072. .
e) Cassiodorus, in pro«emio Divinarum lectionum, Cyrillum refert inter eos qui totam sàcram Scriptu- ram a principio ad finem Grzco sermone declara- runt.
5i NOTITIA EX FABRICIO. 52 Genesin, libri HI, in Exodum, divisus in V ser- A auspiciis Marci Velseri, qui in epistola (4) ad Vulca-
inones; in Numeros, divisus in V serin., in Deu- teron., in totidem sermon. divisus. V. Lambec. Ill, pag. 249 sq. — In bibl. Bodlei., cod. Cromwell., n. 294, Cat., Cyrill. in quasita et dubia S. Scri- ptura ; sed confector Cat. codd. Anglic, etc., Ἱ, p. 4L, addit : « Continet autem revera Theodoreti, episc. Cyri, Quastiones in Genesin. » Atque in cod. Floreut. Laurent. XIX, n. 10, plut. 6, Theo- doreti Quiestionibus in loca dubia S. S. interse- runtur quatuor Cyrilli comm. in Numeros fragmm., observante Dandin. in Cat. codd. Gr. Laurent., l1, p. 151 sq. — Oxon. in bibl. collegii Lincolniensis, n. 1340 Cat., Cyr. opus super Genesin. — Venetiis in codd. DXXIII bibl. Marc., Cyr. pars operis inscri-
nium, a. 1601 data, Ego, We nescias, inquit, inter primos Cyrilli amatores nomen profiteor : cujua rci hiuc conjecturam capias licet, quod amico cnidam meo, homini Grace et Latine apprime docto, auctor [ui, commentarium in XII prophetas vertendi, is vero totum pensum jam absolvit, et nunc maxime editionem adornat. Prophetas minores decem ez Boica biblio- theca habuimus, reliquos duos ex Vaticano. Aubertus negat , sibi alium codicem ms. preter Pontani edi- tionem ad manus fuisse, nisi quod ad Sophoniam usus est antiquissimo bibliothecze Regi: Paris. Ci- tatur ab Ephraimo atque Leontio Byz. In his com- mentariis, quemadmodum et in illis quos in Isaiam eomposuit, propius litteralem sensum, quam in Gla-
pti τὰ PAagvpá. V. Cat. codd. Gr. Marc., p. 282.— B phyris, Cyrillus persequitur. FApn. — Oudin., l. c.,
lbid. in cod. Nani3no LXXIX, Cyr. Glaphyra. V. Cat. codd. Gr. Nan., p. 100. Eadem in cod. Vatic. Πληι. |
Towo IIl. — Y'. In Isaiam prophetam commenta- riorum libri V, quorum singuli iterum, primus in λόγους sex, secundus in τόμους quinque, tertius itidem. in xópoug totidem, quartus in quinque, et quintus in sex λόγους dividuntur. Adjuncta est La- tina versio Laurenti) Hunfredi, Angli, quam anno 1562 dicatam Elisabetlxe, Anglix regin:e, et in edi- tione Operum Cyrilli Latina Basil. 1566, fol., pri- mum editam, Aubertus recognovit, Grz»caque pu- blicavit ex codiee Vaticano et, qui duos priores tantum continebat, Regio. Citatur a Facundo, x1, 7, nee non a Leontio Byz. contra Eutgchen, et Ephraimo Antiocheno apud Photium cod. ccxxix. FapR. — Hn bibl. Escorial., Cyr. in IV prophetas majores, ct Cyr. aliorumque excerpta expositio in Isaiam, teste Plucre in /tin. per Hisp., p. 164. — Oxon. in bibl. Bodleiana, n. 652 Catal., Comment. in Isaiam ; idem in cod. monast. Benedictin. bis Flo- rentiz, teste Montfauc. in Diar. Ital., p. 565, etin Bibl. bibliotli. mss., ]. p. 413 E. — Idem in cod. Vindobon. LXXVIII, opinante Lambeeio, Hl, p. 435 sq.; sed Kollar. pro spurio cum habet; V. ejus not.— Idem et in cap. 1 Sophoniz, Paris. in cod.
DCCCXXX VI, n. 1 et 2, bibl. publ. — Oudin.l. c., eol. 1025, opinatur, hune in Isaiam eommentar.
col. 1024 sq., hunc quoque commentar. suppositum Cyrillo fetum, et ejusdem hominis qui comm. in Isaiam contexuerit, existimat , pluribus argumentis victus. Cyrillo vero tribuitur in codd. Bavar. XVI et XVII. V. Cat. codd. Gr. Bav., p. 5. — In tribus codd. Escorial. teste Pluero |. c. pag. 164. — Florent. in cod. Laurent. XXXVII, n. 13, plut. 69, loca ex XII minor. prophet. et propheta Is. cum Cyriili et aliorum expositionibus, indice Bandin. in Cat, codd. Laurent. Gr., H, col. 652. Hanr.
. TowoIV.— c'. Fn Evangelium S. Joannis libri XI, cum nova versione Jo. Auberti. In Latinis editioni- bus hoc opus exstat ex interpretatione Gregorii Trapezuntii, quze prodierat separatim Paris. 1520 (5), fol. Sed non modo magna, ut solcbat, licentia Tra- pezuntius in hac versione usus est, sed libros, quintum , scztum , septimum et octavum, quos in Grz:ecis codicibus non reperit, plane omisit. Quatuor intermedii libri, inquit Jodocus Clichtoveus , nec apud Latinos, nec apud Grecos ab iis qui eam, quam potuere, vigilantiam adhibuerunt , reperti sunt. Nam et in illa insigni Roma pontificia bibliotheca quin- quies, ter quidem Latine (de Trapezuntii versione intellige), et bis Grece conscripti visuntur, et ubique et eisdem in locis trunci ac mutili. Ytaque hic, quem dixi, Clichtoveus, Neoportuensis , libros illos qua- tuor ex suo ingenio supplevit, Augustinum in plc- risque secutus, ut notatum Richardo Simoni tom. ul
esse recentioris auctoris, qui longe post Cyrillum in p Historie critice Novi Test., pag. 529 et 574. Sed
otio vixerit, et plurimos ante se hujus libri habue- rit commentatores. Han.
'ToxollI. — 5. In XII prophetas minores commentarii cum versione Jaeobi Poatani, S. J., qui hos primus Gr:ece et Latine ediderat Ingolstadii a. 1605 [a. 1607, ap. llamberger., et in €at. bibl. Leidens., p. 51), fol.,
(a) Velseri Opera, p. 852.
(6) Hoc opus ex Georgii Trapezuntii versione Cli- chtoveus primo ex cod. Romano edidit a. 1508, Paris., ap. llenr. Stephan., fol. V. Lambach. l. c., p. 99, et supra in notit. editt. Latin. Deinde Cli- chtov. recognovit illud a. 4520, adjectis quatuor li- bris intermediis, qui desiderabantur, ex Chrysostomo οἱ aliis Patribus eccles. a se collecis. Conf. de Ge. Trapez. versione Zeni Dissert. Vossiane , tom. 1l, pag. 8. lan.
' S. Virginis conceptione.
quoniam Clichtovei supplementum a Cyrilli ipsius opere in titulis librorum quidem, sed non charactere typorum vel alia nota per singulas paginas agno- scenda, distingui satis contigit, hinc factum est ut multi (c) incauti pro Cyrillianis laudarent verba Clichtovei, atque illis ad stabilienda sua, quz vel-
(c) Non assentior Theophilo Raynaudo, qui in Erotematibus de bonis et malis libris, pag. 111 seq., affirmat, Feuardentium meditato supposuisse Cvrillo Clichtovei verba , qui ibi Jaudat pro immaculata Nam facile hoc non adver- tenti contingere potuit, quemadmoduw contigiL Re- mensibus et Pamelio, quos arguit Robert. Cocus in Gensura scriptorum veterum, p. 589, et Pctro Mar- tvri, quem reprehendit Bellarminus lib. n De S. Eu- charistia, c. 29. Eodem nomine aliuminsignem virum
$5 NOTITIA EX FABRICIO. 5i lent, placita uterentur : bono etiam Clichtoveo mala A aliis aliarum bibliothecar. cedicibus mss. Hant.
illa repensa est gratia,ut pro labore suo indignum ma- leferiati nebulonis elogium a Caveo tulerit. Caeterum in Joan. Auberti editione, qui primus Gr:eca edidit, suppleti sunt ex Holsteniano codice libri genuini in- tegri, quintus οἱ sextus, qui desinit in expositione capitis x, vers. 17; septimi vero et octavi copiosa et longa fragmenta exhibentur cum versione Nicolai Borbonii , Graece lingu:ze prof. reg., pag. 660-713, ex Catenis in Joannem, illa precipue preclara, quam adhuc ineditamaD de Harlay, Macloviensi episcopo, utendam accepit. Liber nonus incipit a capite xi, vers. 49. Citatur Cyrilli Expositio in Joannem a Fa- cundo, Leontio Byz. contra Eutychen, Ephlraimo Antiocheno apud Photium cod. ccxxix ; concilio vi
Touo. V — c. Ἡ βίθλος τῶν θησαυρῶν περὶ τῆς ἁγίας xaX ὁμοουσίου Τρ,άδος. P. 1-581. Thesaurus de sancta et consubstantiali Trinitate ad Nemesinum, λό- γοις λε’, libris XXXV, cum versione Bonav. Vulca- uii, qui, A. C. 1615 defunctus, hoc opus Grzce et Latine bibliothecz Leidensi legaverat, unde ad Jo. Aubertum pervenit. In Latinis editionibus exstat Georgii Trapezuntii (a) parum probanda interpre- tatio in. XIV lib. tributa, απ seorsim lucem vidit Paris. 1514, 1520, fol. (0). Leo Allatius Diatriba de Georgiis, p. 975 : Opus Cyrilli Thesaurus nuncupa- tum, in plerisque codicibus mss. Athanasio Alezan- drino tribuitur, sub. cujus nomine in Latinum inter- pretatio Joannis Baptiste Camotii , nondum edita,
ει Damasceno in Parallelis; S. Maximo tom. Il, D quod sciam, est penes me. Cyrillo vindicatur hoc opus
pag. οὗ, 64, 70, 87. Fasn. — Cyr. in Evang. S. Joannis libri t, ri, tit, 1v, IN, x, xr, et xui in cod. CXXI Venet. Mar. V. Cat. codd. Gr. Marc., p. 70. — Ver- sio Georgii Trapez. in cod. I, plut. 6, bibl. Malate- stianze Czesenatis. V. Muccioli Catal. codd. in illa bibl. tom. I, pag. 28. — In cod. lat. IIMCXXIV bibl. Paris. secund. Cat. codd. Lat. Par., vol. MI, p. 241. — |n permultis catenis οἱ editis et scriptis, repo- sita sunt. Cyrilli fragmenta. In codd. Coislin. V. Montfaucon. Bibl. Coisl., pag. 41 sqq., 57, 61 sqq., 64, 66 sq. Τὸ sq. 82 sqq. — In catena in canticum Moysis aliaque cantica V. ac N. T. in cod. Bavar. XV (Cat. p. 5). — In Canticum canticorum epitome expositionuin Procopii, sophistze Christiani, c Cvrillo Alexandrino, aliisque, in cod. August. Vindel., teste Reisero in Indice codd. Aug., p. 56. — Vindobon:z in mulüs catenarum codd. C:esar., e. gr. IV, X, XIV, XV, XXVII, XXIX, XL, XLII, XLVH, vol. HI. — ln cod. CXLVI, n. 2, 15,291 0122, CLXVIH et CLXVHI, CLXXXVIIL, n. 22, vol. IV et alibi. — Florent. in codd. Laurent. V. Bandin. Cat. codd. Gr. Laur., I, p- 92, 91, n. 24, p. 102, 159, 161, 297 οἱ 503. — Venet. in bibl. S. Michael. in catena Gr. in Evangel. 55. Matliei, teste Mittarellio in Bibl. codd. S. Mich., p. 508. — Ibid. in bibl. Marci, in multis in varios V. ac N. libros catenis, V. Cat. codd. Gr. Marc., p. 11 bis, 20, 21, 292, 25, 94, imprimis cel. Morell. in Bit. ms&ta Greca et. Lat., vow. I, Bassani, 1802, 8, p. 29, 42, 55, 34, 37, 58,:29, 48 ct 49, 85 ac 84. Atque in
testimoniis Ephraimi Antiocheni, synodi sextz οἱ multorum veterum, quos laudant Tillemontius tom. XIV, p. 671, et Petavius Dogmat. theolog. de incar- natione, lib. vi, c. 15, 8 V, nec non Photii cod. cxxxvi, qui ἐπιχειρηματιχὸν βιθλίον appellat , χαὶ χατὰ τῆς Αρείου xai Εὐνημίου λύσσης γενναίως καὶ πολυτρό- πως ἀγωνικόμενον. Optimum omnium Cyrilli scri- ptorum esse ait Nicephorus xiv, 14, Historic. Obre- ctiones anonymi, qui Arausione a. 1615 dissertatio- nem de supposito edidit, refellit praster Petavium haynaudus, p. 154 Erotematum de bonis et malis libris. Iu mss. codicibus non semper idem ordo, nec eadem distinctio ; unde fortassis eo nomine Trape- zuntius aliqua ex parte excusandus. In bibl. Scguie- riania, sive Coisliniana, teste Montfaucono, p. 502, in duos libros dividitur, quorum primus viginti priores λόγους continet, secundus posteriores a vice- simo usque ad quadragesimum. Qu:e porro Thomas Aquinas (c) ex libris Thesaurorum Cyrilli profert ad sumnmam in Ecclesia potestatem Romauo pontifici asscrendam, οἱ ad quxe proxocant Gennadius, sive Georgius Scholarius lib. De primatu Rom. pont'ficis, Andreas Colossensis et synodus Florentina sess. 5, 7 et 8; Augustinus Ánconitanus libro De potestate Ec- clesie; Jo. de Turrecremata in Summa de Ecclesia et in Apparatu super decreto unionis Grecor. in con- cilio Florentino, ca Cyrillum nunquam scripsisse fatetur Tillemontius toin. NIV, p. 671, ct Elias du Pin tom. IV, p. 44 sqq., ct Cyrillo supposita esse («)
notans Vossius De baptismo , pag. 96, solemne esse D dacia permutatus erat, servavi : ita ut lecteres Cyrilli
ait ut hic errent viri docti, quemadmodum et aliud agenti hoe accidit theologo eruditissimo, qui in libro Ρε variis Scripture editionibus, pag. 85, a1, perico- pen de adultera Joan. vii, a Cyrillo Alex., ut re- vera Joannis, eine ulla dubitationis significatione distincte proponi, multisque explanari. FABR. — Add. Oudin. l. c., col. 1025 sqq., qui etiam id opus vindicat Cyrillo Alex. Πλας.
(a) Vulcanius ad calcem operis h:ec ascripserat : Eo Bonav. Vulcanius, Brugeusis hunc Cyrilli The- saurum, olim a G. Trapezontio fide non bona versum, quod multa passim truncasset, innumeris locis epitomen polius quam veram interpretationem dedisset, non pau- cd elium de suo adjecissct, ncque pauciora perperam transtulisset, de integro Latine verti, et ordinem quem Cyrillus tenuit, qui totus a Trapczontio inaudita au-
Thesaurum , qualis ille ab auctore concinnatus est, sint habituri. Dedi enim operam ne quis aliquid a me vel adjectum vel detractum jure queri possel : utque sententiam Cyrilli, quam fidelissime possem , redde- rem. Basilee, anno a nativitate Domini MDLXXVI, mense Januario. ΕλΗΛ. — Conf. Catal. bibl. Leidens. ρε. 944, n. 14 et 16, inter codd. Donav. Vulcanit. [AnL.
b) V. supra, ὃ Iii, ad notit. editionn.'IlAm..
c) In. IV Sententiar., dist. 24, qu. 5, art. 2, et Contra impugnantes religion., cap. 5, sub fin., et in opusculo coutra errores Grecorum, et in Catena a&- rea ad Mattlizei xvi ; qui locus etiam in mss. Thomae ita ut in impressis exstat, ut ex Guiarto notavit Ricli. Simon. tom. Hl piist. critice N. T., p. 471.
(d) Cardinalis Bellarminus in Catalogo ecclcaiast.
tB NOTITIA EX FABRICIO. 56 pzobat Joannes Launoius parte 1, epistola 1 et 2, ad A Vide Tillemontium tom. XIV, p. 607 et 670. Octa-
Antonium Faurum, et parte v, epistola 9, ad Tho- main Fortinum, qua priores epistolas suas adversus Vincentium Barouem, sive Baronium, tuetur, cap. 10. Confer Antonii Reiseri nostri Lattoium confessorem, pag. 44 seq., et Andream Rivetum lib. iv. Critici sacri, c. 19; Jo. Rainoldum in Colloquio cum Jo. Hardto, jesuita, cap. 5, p. $15 seq. Fasn. — Add, Oudin. |. c. col. 1028 sqq., qui judicia Vulcanii, Bellarmini, Riveti et El. du Pin, in utramque par- tem multis verbis lata, repetiit. — Exstat vero Cy- rilli Thesaurus Monachii in cod. C bibl. elect. (Cat. codd. Gr., p. 58.) — Venetiis in bibl. Marci cod. CXXII et CCCCXCII. V. Cat. codd. Gr. Marc., p. 70 ct 260. — Ibid. in cod. LXXXVIII Naniano. V. Cat. codd. Gr. Nan., p. 115 sq. — Fesuli in cenobio canonicor. Thesaurus , interprete Georg. Trapez., teste Montfaucon. in Diario It4l., p. 392. — Eadem versio Florenti: in monast. Dominicanor. S. Marci, in bibl. monast. S. Crucis. V. Zachar. Iter litter. per Jtal., p. 47 et 99.— Paris. in quinque codd. Gr. bibl. publ. — In duobus Gr. codd. bibl. Escorial..secun- dum Pluer. in Itinerar. per Hispan., p.164. Πληι.
E. Dialogi novem ad eumdem Nemesinum , ad quem Thesaurorum librum misit, quemque φιλομα- θέστατον ἁδελφὸὺν appellat, in quibus Hermias (a) et Cyrillus colloquuntur. Pag. 585-778. Dialogos duos
postremos De incarnatione Unigeniti et quod. unus -
sit Christus, quos tempore aliquo interjecto demum prioribus subjunxisse Cyrillus videtur, primus Grzcce
cum versione et notis vulgavit Bonavent. Vulcanius, C
ad calcem libri contra Anthropomorphitas, Lugd. Bat. 1605 , in 4 (b). In editionibus vero Cvrilli Latinis exstant modo septem dialogi priores De Trinitate contra Árianos et Macedonianos, ex versione Joan- nis OEcolampadii, quz primum (1528. V. supra, $ HII, in notit. editt., tum] a. 1546 lucem vidit. Grace Jo. Aubertus dedit primus ex codice unico Augustan: bibliothecz, cujus apographum Matthias Ehingerus ad eum transmiserat (c). Idem Aubertus versionem Latinam Vulcanii servavit, ac pro OEco- lampadiana aliam novam , vel potius interpolatam exhibuit. Frequenter citatur hoc opus a veteribus, ut jam apud Photium cod. ΣΣ, sub titulo Λόγων πρὸς 'Epusíav, jam Λόγων περὶ τῆς ἁγίας Τριάδος.
script. : « Thesaurus creditur esse imperfectus ; multa enim citantur a S. Thomá in opusculo De erroribus Grecorum ex Thesauro Cyrilli, quz in hoc libro non inveniuntur. » 0 77 : (a) Huncsuspicor esse Hermiam, cujus Irrisionem philosophorum habemus. MB | . (b) Integra libri, quem possideo, inscriptio est : Cyrilli — adv. Anthropomorphitas liber unus Gr. et Lat. Ejusdem de Incarnatione Unigeniti, et,.quod unus sit Christus ac Dominus secundam Scripturas, ad Hermiam Dialogi duo nunquam antehac etiiti, in- terprete: Bonav. Vulcanio , ο. ejusd. motis. Acced. epistole aliquot Isidori Pelusiote et Jo. Zonare, idem, quod Cyrillus hisce libris. argumentum tractantes, multaque loca ex ON libris nondum editis eynt in- serta. Lugd. B. 1605, 4.. Βεοκ.. IZ
(c) V. Reiser. Ihd. codd... August., p. 21. Han.
vum et nonum dialogum non carere omni suspicione suppositionis adit Jo. Garnerius notis ad Marium Mercatoremi, toni. Π, p. 45, idque se ostensurum promisit in dissertatione de libris Cyrilli. Sed dis- sertatio hzec lucem non vidit, et suspicionem illam omni destitutam esse verisimilitudine, mibi persua- deo (d). Nam ut idem argumentum szpius tractare Cyrillo consuetum ac solemne , ita hi duo dialogi plane genium, stylum, doctrinam priorum dialogo- rum spirant, et citatur nonus a Leontio Byz. ad- versrs Eutych., ac judice ipso Garnerio, p. 56, ad Liberatum, octavus ea scriptus est eruditione ut vix ullum aliud Cyrilli opus ea de re przstantius aut etiam par exsistat. Dialogo septimo, in quo de divinitate Spiritus sancti disputat, subjiciuntur, pag. 660-077, argumentaad idem probandum longe plura.
π΄. Scholia περὶ τῆς ἑνανθρωπήσεως του Μονογι- νοῦς. De incarnatione Unigeniti. Latine p. 779-800, additis subinde preterea, quiz conciliorum tomi exhibent a Jo. Auberto Grecis fragmentis ex mss. bibl. Regie. Incipit: Τὸ Χριστὸς ἕνομα οὔτε ὅρου δύναμιν ἔχει. Prodierat primum ex officina Roberti Winter a. 1542, in libro Constitutionum synoda- lium ; deinde in Cyrilli Operum editionibus Latinis, et in conciliorum tomis in parte m Actorum con- cilii Ephesini, tom. I Binii, a. 1618, p. 564, nec non ad calcem libri contra Anthropomorphitas. a Bonavent. Vulcanio vulgati Lugd. Batav. 1605, in 4. In hujuseditione, quemadmodum et in LatinisCy- rilli, non scholia inscribuntur, sed scolia, σχολιά, velut difficilia loca et perplexa ; licet fateatur, quod mihi etiam magis placet, et verius est, posse etiam σχόλια inscribi, velut σεµνολογήµατα. sive graves sententias, aut additamenta ad alios ejusdem argu- menti libros, a Cyrillo compositos. Jdcm Vulcanius castigationes addidit, ut ex iis cognoscas quanta reco- gnitione indigeant etiam alia pleraque, qu& circum[e- runtur, Cyrilli scripta, eque male atque hoc cum ab interpretibus, tum a typographis habita. 'Theodorc- tus dialogo 2 affert quedam Cyrilli ἀπὸ τῶν σχο- Àlov. Anastasius presbyter in ecloga τῶν χρήσεων, c. 9, laudat Cyrillum ἐν ἀρχῇ τοῦ α’ σχολ/ου. Fa- cundus, xi, 7, beatum Cyrillum in libro, quem Scho- lia nuncupavit, titulo septimo. Et rursus eodem
(d) Neque Walch. in Historia hzeresium (Ent. tur[ einer vollstándigen Historie der Kezereien, etc.) tom. V, p. 681 sd Garnerio assentitur. — Exstant Florent. in bibl.: Laurent. Med. cod. XXXV, n. 4, Cyrilli Dialogi ΥΠ de sancta et consubstantiuli Tri- f&ifate, et alia : nempe n. 1, primus dialogus, ad Hermiam presbyterum per interrogat. et respon- sionem; :qyuod consubstantialis et coeternus Deo οἱ Patri sit Filius ; n. 2, capita argumentorum, quie éontinentur in Dialogo de Spiritu sancto, cum ad- ditione aliarum animadversionum ; n. 5, De incár- natione Unigeniti, ctc. Apponitur dialogus septi- mus (an ertavus*) ad: Hermiam ; et n. 4, De adetatiohe cultuque ἐπ spirit et veritate ad Palla- disin.—Ta cod: αἱ, n. $3, plut. 4, Cyrill. ad B^- vicit de torsubstamtiali Yrinitate. V. Bandin. Cut,
-
97 NOTITIA EX FABRICIO. 58 ΄Ἀῤτο, titulo decimo. Atque vi, 5, in libro qui A (us, vt in Bibliotheca scriptorum S. J. narrat Phi-
Scbolia dicitur, sub titulo, « Quomodo unus Chrj- stus. » Andreas Samosatenus apud Anastasium in Ilodego, p. 944, xal iv τοῖς Υεγραμμµένοις σχο- λίοις ἑρμηνεύων τὸν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ σταττρα. Ci- tatur etiam in actione n concilii Chalcedon., tom. ΤΗ Binii, p. 169, et ab aliis, quorum loca Tillemon- ius tom. XIV, p. 667, et Garnerius tom. II Marii Mercatoris, p. 216, annotarunt. Hic illud opus etiam integrum Latine ex mss., pag. 218 sq., emendatius, et a p. 258 ad 241 insigni parte au- Cctius exhibet, ac versionem veterem, quam .solamm habemus, Mercalari vindicat, inter cujus &cripta in duobus codicibus illam reperit (a). In prioribus editionibus dividitur in capita 25, in Gar-
mneriana in 25; Photius cod. crxix divisum legit in D
capita undeviginti.
. €. Περὶ τῆς ἐνανθρωπίσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Πατρός. De incarnatione Verbi Dei, Filii Patris. P. 801, 802. Incipit : 'H τῆς θείας Γραφῆς ὀρθοτάτη ἔννοια. In. Latinis editionibus exstat loco primo inter homilias, ex Wolfgangi Musculi inter- pretatione : sed Auberlus servavit versionem, cum qua legitur in parte im synodi Ephesinze, tom. I Binii, p. 376. Fasn. — In Mansi collect. cit., V, p. 169, 170, et in concilior. generalium edit. Gr. La- tina Vaticana, a. 1608, tom. 1, p. 588. — Vindo- bonz in cod. Casar. LXXXIIX, n. 5, De recta fide liber n, ad imperatrices, in 43 sectt. divisus, tum oralio, de qua h. 1. sermo est, De incarnatione Verbi Dei, et epist. ad monachos JEgypti ; inc. 'Aolxovto μὲν τινες. Denique Cyrilli epistola ad Nestorium, cum Nestorii responsoria. V. Lambec. vol. Ill, p. 760. Paris. in IV codd. bibl. publ. ln.
v. Συζήττησις περὶ τοῦ αὐτοῦ. Disputatio ejusdem argumenii per quzestiones et responsiones, p. 802- 804. Incipit : Πῶς ὁ θεὸς ἀχώρητος ἐχωρήθη. Fas. In cod. Escorial. teste Pluero,l. c., pag. 164. Hanr.
Tow: V PARTE 11.— τα’. Λόγοι ἑορταστιχοί, Homilie, sive, ut ab Alexandro Ilieropolitano (b) appellantur, Ερἰείοία paschales undetriginta,ab Α. C. 414 ad 445 habitz vel ad Ecclesias misse, ad indicendum so- lemne Paschatos tempus, quod archiepiscopi Alexan- drini (c) officium, fuisse constat. Has exhibet Au-
-lippus -Alegámbe, Cyrilli .heortasticos sive .paechales
sermones, a se Latinitate donatos jam prelo promptos, sed suum partum suppressit, ut Antonio Salmatig, qui eosdem transtulerat, locum daret. Preterea a Federico Metio, Thermulano episcopo, Latine ver-
.$0s Possevinus memorat. Numerantur homiliz tri -
ginta, sed ita ut tertia deficere dicatur. Paulus vero Guldinus S. J. ex mensium paschalium suc- cessione visus est sibi collegisse nullam in medio desiderari, sed qua quarta numeratur, habendam ratione temporis pro tertia, atque ita insequi czte- ras ad ultimam usque.
ιβ’. Homiliz diverse tredecim, Graece et Latine. P. 350-416, et una Latine, De eo quod Verbum Dei factum sit homo, quxe incipit : Profundum quidem et magnum; etjam prodierat Paris. 1545, in 8, p. 416-417. Hanc Vulcanius quoque subjecerat libro contra Anthropomorphitas, p. 201. Homilias quasdam Cyrilli et Chrysostomi, Gallice a se versas, edidit Morellus Paris. 1604, in 8. Gennadius, c. 57, de Cyrillo : Homilias composuit plurimas, que ad ἆε- clamandum a Gracie episcopis memorie commen- dantur. FABR. — Oudin.]. c., col. 1040, de argu- mentis singularum homiliarum, et qu: in Auberti ed. primum Grece lucem aspexerunt, agit. — In variis autem bibl. exstant Cyrilli homilie manu- script». In cod. Escorial. Homiliarum festivarum, tomus 1 etit, V. Pluer.]. c., p. 165. Átque ne charta temporeque abutar, in genere tantum quosdam, in quibus servanturmodo plures, modo singulze homilize, codd. aut catalogos codicum nominabo : Florentie in bibl. Laurent. Medic. obvios Bandin. tom. 1 Cat. codd. Gr. Laur. recenset sermones in occur- sum Domini, p. 449, n. 22, et p. 442, n. 8; ín transfigurationem Domini, p. 455, n. 25. — Sec. Cat. codd. Anglie, tom. 1, in cod. Barocc.-n. 85, et alibi, uti jam supra notavimus: in cod. Rob. Huntington, n. 5819, Cat. Bodl., Cyr. homiliz 44, Arabice. — Paris. in bibl. publ. hom. in occursum Domini in tribus codd.; in transfigurationem , in decem codd. ; in cenam, in duobus codd.; in pa- rabolam vinee, in cod. DCCLXXI,; ín paralyticum, in cod. MDXCV; £n purificationem, in c. MCLXXIII ; in
bertus pag. 1-350, ex editione Graeco - Latina p luudem B. Marie, in tribus codd. ; et ex Vaticana
Antonii Salmatiz, theologi: in Ambrosiano Medio- lanensi collegio doctoris, qux e Vaticano codice cum commentar. in loca Pentateuchi prodierat Antuerp. 1618, fol. (d). Habebat et Andreas Schot-
codd. Gr. Laur., l, p. 59 sq., et 536. Hant. cula) Sed Walchius 1l. c., pag. 680, de libris a Cy- illo contra Nestorium compositis, dubitat eam versionem esse plenam atque integram, et annotat versionem veterem exstare in Mansi Collectione concilior. amplissima, tom. V, pag. 141, 2, 5. Haar. (6) Alexander Hieropolitanus epistola ad Acacium Berrhoensem, apud Baluz. p. 762 Nove Collect. eoncilior : Lucidum est cuilibet legenti cum veritatis amore capitula ejus (Cyrilli) et Epistolg ad Hebraos interpretationem et epistolas vel [estivas, vel alias.
bibl. plures homiliz, Coptice scr. V. Recens. codd. mss. qui ex biblioth. Vatic. procuratoribus Call. traditi fuere, p. 36 et 57, n. 157 ac 160, οἱ p. 28, n. 164. — Taurini in bibl. Regia, sermoin solemnia
et universa ejus conscripta, ctc.
e Similes exstant homiliz sive epistolz? pascha - Jes Áthanasii et Theophili Alex., ut omittam quas Dionysii Alex. memorat Eusebius, Lucii Alexan- drini Hieronymus c. 418 Catalogi. Confer Tille- mont. tom. XIV, p. 269, 270.
(d) Anton. Salmatize prolegg. erudita Ell. du Pin in compendium contraxit, et inde Oudin. l. c., col. 1055 sqq., verbotenus rctulit, et col. 1036 sqq. Jate persequitur singularum bomiliarum argumenta, HaRL.
59 NOTITIA EX FABRICIO. 69 Palmar. et in S. Paulum, in codd. LXX et CXV. A sq. — Nonnullx sunt Florentis? in codd. Laurent.
V. Catal. codd. Gr. Taur., p. 165 ct 217. — Vindo- bon: in bibl. Czsar. in. cod. LXXVII, n. 51, quin- que homiliz, οἱ n. 40, hom. de Paulo , episcopo Emeseno, et de incarnat. Domini, et posterior etiam in cod. LXXXVIII, n. 5, in. festum Purificat. in cod. CXLVI, n. 17. V. Lambec. Comment., lll, p. 988-592, οἱ 416 — Ac vol. V, p. 260. — In virg. Marium, Ephesi contra Nestorium habita. lb. in vol. VIII, col. 820. In Jo. Patuse Encycloped. phi- (ol., vol. II, est p. 522 Cyrilli contra Nestorium sermo, dictus in synodo Ephesina; pag. 526, De Sotere nostro Dco εἰ homine ; et p. 929, de eodem argumento sermo dictus Ephesi in templo, die S. Joannis evangelista. Hant.
vr'. Epistola LX Cyrilli et aliorum Graece et Lati- tine. Pag. 1-215, exceptis paucis, qui Latine tan- tum reperiri potuerunt, deprompte ex Actis con- ciliorum, Ephcesini, Chalcedoneusis (in. Bibl. Patr. vol. I, p. 413, ed. Paris.], etc. , ut infra in indice alphabetico homiliarum, epistolarum et minorum opusculorum Cyrilli distinctius annotabitur. Ex his Latinz editiones Operum Cyrilli exhibent epi- stolas XXXIX, ex versione Wolfgangi Musculi. Ex epistolis Cyrilli ad Nestorium et Joannem Antioche- num afferuntur quxdam in parte iii concilii Clial- cedonensis, tom. 11 Dinii, p. 549. Fann. — Ceilier in : Ilistoire des auteurs ecclés., tom. III, pag. 288, illas epistolas diligenter recensuit; Oudin. quoque l. c., pag. 1040 sqq., LXI Cyrilli epistolas, qua- runi plurim2 ad historiam concilii Ephesini , et ad dissensiones Cyrilli cum Jo. Antiocheno aliisque Orientalibus pertinent, enumerat, ct de nonnullis quedam annotat ; denique, « quibus (epistolis), ait, addi possint alie duc, nimirum cpistola Cyrilli Alex. ad Optimum episcopu:u , in verba Geneseos, Omnis qui occiderit Cain, iu septuplum punictur, etc., Gr. et Lat. edita in. Clirouico Alexandr. ed. Matth. Raderi ; altera , inscripta : Commonitorium dc Nestorio, quod primus in lucem extulit Stephanus Baluzius, Gr. et Lat. in Nova collectione concilior., Paris. 1685, fol., p. 577; denique prologus S. Cy- villi pro cyclo xcv annorum, Latine tantum ab JEzi- dio Bucherio, S. J., sub finem Commentarii in Ca-
nonem pasehalem Victoris Aquitani. Antuerp. D
16355. » Infra, n. 150, asseritur editio a. 1654. — Walch. quoque in Hist. ler., V, passim, e. gr., p. 505 sq., 500, 358 οἱ alibi, in primis pag. 382-410, (requentem epistolarum Cyriili facit mentionem ad illustrandam historiam haxreseos | Nestorianx. Man- sius in Collect. concil. ampliss., tom. IV et V, recepit eas qus ad controversiam Cyrilii cum Nestorio pertinent. Add., vol. l, p. 700, XLV; de Combc- fisii edit. Maximi, vol. VIII, p. 741 vet. ed., ct vol. IX, de Photio, p. 505, LIV, vet. ed. — In. multis codd. servate sunt epistole, nunc plures, nunc pauciores, aut. una. alterave. De. codd. Ciesarcis Yindobonz V. Lambec. Comment., in indic, ad vol. Wl, IV et Vllf. aut. Nessclii Catal. in ind., p. 4i
V. Bandin. Cat. codd. Laur.,l, p. 122, n. 54; p.129, n. 92 ; p. 544, n. 7; vol. Il, pag. 114, n. 5; plu- res in codd. Anglix οἱ libern. sec. catal. in bibl. Bodlei. n. 26, 85, 86, epist. canonicz ; n. 91, 142,
.485, 1174, 1220, 1955. — Tom. 1, inter cod. Gale
n. 5905, epistola canonica cum scholiis, ctep. ad epi- scopos Libye ac Pentapoleos. inter.codd. Mori, n. 9198. — Dublini, n. 977 ct 280. — Taurini in bibl. Regia epist. ad Domnum et ad episcop. Libym et Pentapol. in cod. CV, p. 197 Catal. — Paris. in sedecim codd. Grecis bibl. publ. secundum Il vol. Catal., et sex Lat. in iom. Ill ac IV. — Ερί- stole canonice Gr. et Lat. cum scholiis Theodori Balsamonis, in Guil. Beveregii Pandect. canon.
P Oxon. 4672, fol., tom. 1, part. 1, p. 176 sqq. —
Inter epp. est p. 174 ed. ep. ad Maximum aliosque, qu:e est disp. contra eos Occidentales qui Theodori placita consonare cum formula, dicerent , fidei Ni- cene, et sub nomine : Expositio in symbolum, exstat in codd. atque in Mansi Collect., etc., tom. V, p. 585. Ηλαι.
5. Προσφωνητικὺς ad imperatorem Theodosium Juniorem, περὶ τῖς ὀρθῆς πίστεως, de recta iu Do- minum nostrum Jesum Christum fide. P. 1-42. Inci- pit: Τῆς μὲν ἐν ἀνθρώπιις εὐχλείας τὸ ἀνώτατον. Seriptus ΑΛ. C. 450. Vide Tillemontium tom. XIV, p. 940 sqq. In Latinis editionibus occurrit Jo. OEco- Jampadii interpretatio. Cum alia versione in parle i Actorum concilii Ephesini, Romz 1608, atque inde in Biniana a. 1618, tom. I, p. 29, 3tque Labbeana tom. Ili, p. 45, citatur in concilio vi Actione 1 et 10.
te'. Προσφωνητικὺς ταῖς εὐσεθεστάταις ῥᾳασιλίσσα:», λόγο: β’. Libri duo de recta fide ad religiosissimas reginas, Theodosii Junioris conjugem, Liciniam Eudoxiam, sororesque, Flacillam et Pulcheriain.
.Sub idem tempus scripti cum superiore. Prior pag.
42-127. Incipit Σεµνολόγηµα μὲν οἰκουμενιχόν. Ῥο- sterior p. 128-180. Incipit : Τοῖς τὸ θεῖον xat οὐρᾶ- vtov ἱερουρχοῦσι xfpuypa. Citantur p. 48 sq. loca Athanasii àx τοῦ Περὶ σαρχώσεως Aóyco, Attici episcopi, Antioghi episcopi, Amphilochii episcopi 100- nii, £x τοῦ Περὶ τῆς κατὰ σάρκα γενν ήσεως, Àmmo- nis, episcopi Adrianopolitani, Joannis, episcopi Constantinopol., Severiani episcopi, Vitalis episco- pi, &x τοῦ Περὶ π/στεως λόγου, et Theophili epi- scopi, &x τοῦ προσφωνητικοῦ λόγον πρὸς τοὺς :o- νοῦντας τὰ Ὡριγένους. In Latinis editionibus oc- currit Ju. OEcolampadii interpretatio. [V. supra ad
. S IIE, de editt. Lat.] Sed Aubertus servavit versio-
nem quacum hi libri prodiere in parte 1 Actorum concilii Ephesini, edit. Binianz (quas jam mihi ad manus), tom. I, p. 45 et 90. Citantur ab Ephraiimo et Eulogio apud Photium cod. ccxxix, ccxxx, et a Leone M. epistola 134. FAgn.— Conf. Walch. |. c., pag. 284 sq.— Vindobonz in cod. Ces. LXXXVIII, n. 5, De γεεία fide liber secundus ad imperatrices, in quadraginta (ria capita divisus; atque Lambec-
σι
NOTITIA EX FADRICIO.
"m
Comm., III, p. 475, not., eum librum, existimat, a A svnodi Ephesinz, tom.'] Binii, pag. 511, auctore,
Cvrillo ipso in tot capita fuisse divisum ; contra in conciliorum generalium edit. Grzco-Lat. Vaticana a. 1608, tom. I, p. 210, divisus est in capp. quin- quaginta novem. — Paris. in bibl. publ. cod. DCCCLXXXVII, n. ὅ et 4, Expositio orthodoxe fi- dei et opusc. de Trinitate. HanL.
Toxo VII. — tc". Κατὰ τῶν Νεστορίου δυσφημιῶν τεντάθιόλος ἀντίῤῥησι:, Adversus Nestorii blasphe- uias contradictionum libri V, pag. 1-143. Cum ver- sione Antonii Agellii, Acernensis episcopi (a), qui prinus utraque lingua ediderat Rom. 1608, fol., cum notis, adjunctos Collectioni conciliorum gene- ralium, Pauli V pontificis auspiciis Grzece et Latine . vulgatorum a Jacobo Sirmondo, quoniam in mss.
ut videtur, Petro Morino, cujus opuscula, si placet, vide Paris. 1675, in 12 excusa, p. 349, 351, 355. FAsR.— Monachii in cod. C. De recta fide capita 12 contra Nestorium. V. Cat. codd. Gr. Bavar., p. 38. — Vindobon: in cod. Cxsar. CLXI, n. 5, ex Cyrilli duodecim contra Nestorium capitibus anathema- tismus nonus, cum antirrhesi, sive contradictione, Theodoreti, episc. Cyrensis, et apologia S. Cyrilli ; agitur ibi de processione Spiritus sancti. V. Lam- bec., IV, p. 359. — In cod. Darocc. ΟΕ ΥΠ capp. 12 contra Nestorium. ltem in tribus codd. bibl. publ. Paris. — in Mansii Collect. etc., V, p. 1. Coll. tom IV, p. 1419. — De la Croze in Thesauro epistol., tom. I, p. 195 sqq., multa scripsit de Cyrillo cjus-
codicibus Grzcis synodi Ephesin:ze inventi fuerant. D que Apollinarismo, et inter alia : « Si quid judico,
Vide Sirinondi Opera, tom. IV, p. 612. Meminit hu- jus operis pentabibli Cyrillus ipse epist. ad Eulo- gium, p. 154, et priore ad Succensum, p. 140. Gen- nadius cap.57, qui EA: yov appellat, ac Photius cod. XLIX et CLXIX. Ezrcerpta e Nestorii libris, tum quz in hoc opere Cyrillus oppugnanda sibi sum- psit, tum qux Ephesino concilio (b) Petrus, nota- riorum primicerius, obtulit, tom. I Binii, p. 198, et tom. Il, p. 158 sqq., tum tertiam collectionem, a Cyrillo Ephesi factam, οἱ ex sola Latina Marii Mer- eatoris versione adhuc superstitem habes in Merca- tore Garnetii, tom. 1l, pag. 95-110; quibus idem Garnerius alia ibi Nestorii dicta, e Cyrilli scriptis a se collecta, addidit. FAgn. — Conf. Walch. Hist.
^ares. V, p. 504 sqq., οἱ passim.— 1n bibl. Esco- €
rial. cod. capita decem adversus Nestorium, indice Pluero |. c., p. 164.— Capita adversus Nestorium, in tribus codd. bibl. publ. Paris.—1n cod. Baluzii, qui continet Nicet:e Choniatzz Acominati Panopliam do- gmaticam, cujus indicem Gr. et Lat. edidit Montfauc. in Ραΐαοφγ. Gr., p. 520 sqq., est p. 130 index tomi ectavi: De vila et heresi Nestorii, deque dictis divinis, quibus S. papa Alexandrie, Cyrillus, hujusmodi he- resin evertit.— In cod. Roe in bibl. Bodlei., n. 972, disputatio inter Cyrillum et Nestorium. — Leid: in cod. Gr. bibl. publ. Cyrilli quxsstiones contra Ne- storianos. V. Catal. bibl. Leid., pag. 336, n. 60.—Au- gusta Vindel. in cod., Cyrillus et. Damascenus con- tra Nestorianos. V . fVeiscr. Indic., etc., pag. 39. Han.
t. Ἐπέλυσις τῶν δώδεχα χεφαλαίων. Explanatio AXI capitulorum, sive anathematismorum (c) adver- sus Nestorium, composita in synodo Ephesina a. 451, pag. 145-157. [n Latinis editionibus legitur e versione Wolfgangi Musculi. Sed Aubertus pr:etu- lit versionem quacum exstat in parte rr Actorum
(a) In Nic. Toppi Bibliotheca Napoletana. in Na- poli, 1678, fol.,pag. 25, Anton. Ágelius dicitur inter alia Cyrilli libros XVII De adoratione in spiritu et veritate e Grzco in Latinum transtulisse ac scholiis illustrasse, Rom:e ap. Georg. Ferrarium 1588, fol., et ejusd. Cyrilli libros V adversus Nestorium Latine, vertisse, siculi ejusdem epistolas Il ad Suecessum episcopum ; ibid. ap. eumdem (anni indicium non additur : quare probabiliter circa idem tempus, quo
disceptatio cum Nestorio et lites cum Orientalibus ip- sum erudierant, etad incliorem frugem revocaverant. Aliquo modo παλινωδίαν cecinerat, et, qua in Anathematismis duriora videri poterant Orienta/i- bus, locutionibus hujus modi non assuctis, emolli- verat et correxerat, » eic. Ibid. promisit de la Croze Historiam ÁAnathematismorum Cyrilli, in. qua opi- nionem hominibus eximeret, quze multorum pe- ctora occupavit, anathematismos illos esse concilii Ephesini, i. e. in illo judicio publico probatos ; ostensurum se pollicetur, Cyrillum, etsi honesto modo, quzdam, in. Anathematismis incommode et duriter dicta, postea revocasse et correxisse. Atque orientales metropoli:te atque ad synodum Chal- cedonensem legati Cyrillum ejusque asseclas in tribus libellis ( apud Mansium tom. IV, p. 1405 et 1405, atque in Synodico, a Baluzio edito, tom. V, cap. 54, p. 805, atque cap. 35, p. 808) incusarunt errorum Apolliuaris, Arii et Eunomii. Idem fecerunt Orientales, in epistola, ad Rufum Constantinopoli
data, Gr. apud Mansium tom. IV, p. 144. Atenim
negat Cyrillus in epistola ad Acacium, Lat. in Sy- nodico cap. 56, p. 851 sqq., se unquam favisse Apollinarii aliorumque erroribus : sed renovat il- Jam accusationem episc. Alexander in respons. ad Acacium, in Synodico cap. 57, p. 855 sq. Walch. p. 585, 589, 595; atque p. 581, contra Tillemont. p. 516 monet, haud probabile videri a Theodosio imperatore postulatum fuisse ut Cyrillus ipse sua XII capita condemnarcet. Sed qui plura de illa cum Nestorio aliisque lite et contentione utriusque par- tis resciscere cupiat, is legat totam Walchii |. c., cap. 2, expositam historiam, p. 541 et 670 sq. Idem agit de Iba, primum presbytero, dein episcopo Edesseno, precipuo Nestorianze h:ereseos patrono
antecedens liber, prelum reliquit). Han.
(b) In. veteri versione concilii Ephesini, p. 474
eo" apud Baluzium Nove collect. concilior. e& p. 35 seq.
c) Vide de anathematismis illis infra iudicem ho- miliarum et epistolarum, in τοῦ Zur, pos ἡμῶν λέγον- τος, et de tempore, quo expositionem hanc Cyrillus claboravit, Tillemontium tom. XIV, p. 469.
Cá NOTITIA EX FADRICIO. 6s .et de ejus epistola àd Marin. in Mansi coll. tom. A reti objectionibus, ac demum Cyrilli defensionibus
VII, p. 545 sq., in qua minus plene éxponitur hi- .Storia turbarum. Plura de ejus fatis narrat ksseman. "in Bibl. Orient. tom. I, p. 199 sqq. Han.
επ’, 'Amoloyntuxb; ὑπὲρ τῶν δώδεχα χεφαλαίων “πρὸς τοὺς τῆς ᾿Ανατολῆς ἐπισχόπους, Ápologeticus .pro XII capitulis adversus orientales episcopos, .quorum nomine Andreas Samosatenus /objectiones scripserat p. 157 - 200. In Latinis editionibus ex- -8tat Wolfgangi Musculi interpretatio, additis etiam aliis nonnullis ex Actis concilii Ephesini. Αἱ Au- bertus edidit, uti Grzece et Latine legitur in parte ur -Áctorumi synodi Ephesins, tom. | Binii, p. 918 (a). Exstat et cum Marii Mercatoris versione in Mercatore Garnerii, tom. II, pag. 152. Cyrillum &v τῇ πρὸς ᾿Ανατολιχοὺυς ἐπιστολῇ laudat Ephraim apud Photium eod. ccxxrx, p. 429, 425, 421.
ιθ’. Πρὸς «fv παρὰ θεοδωρήτου κατὰ τῶν δώδεχα Χεφαλαίων ἀντίῤῥησιν, Adversus impugnationem XII capitulorum a Theodorito editam, prxmissa ad Evoptium (b) Cyrilli epistola, et Theodoreti ad Joannem Antiochenum ; nec non ejusdem Theodo- reti àvatpor.T, sive oppugnatione illorum XII capi- tulorum, p. 200-240. [n Latinis editionibus exstat e versione Joan. OEcolampadii, sub titulo libri ad Evoptium. Cum illa versione primum lucem vidit in Ántidoto adversus hereses, Basil. 1528, fol. Sed Aubertus pratulit versionem, quacum occurrit in parte v Áctorum concilii Ephesini, tom. 1 Binii pag. $44. Legitur et cum Marii Mercatoris versione in Mercatore Garnerii tom. I, p. 1478. Memorat. hoc scriptum suum Cyrillus ipse epist. ad Eulogium, p. 164, et priore ad Succensum, pag. 140. De Theo- doreti contra Cyrillum contentione videndus Leon- iius De sectis, p. 454 seq. Fasn.
Defensio capitulorum XII suorum adversus Theo- doretum, Paris. in cod. DCCCXXXVII, n. !, et cod. DCCCLXXXII, in quo sunt Cyrilli ad Nesto- rium epistole et anathematismorum capita ΧΙ; Theodoreti epistola ad Cyrillum, qua primum illius caput confutatur; Cyrilli epist. ad Evoptium, qua primum caput defenditur; alterne reliquorum ca- pitumrefutationes et defensioncs; Cyrilli homilia De iu- carnatione Dei Verbi ; ejusdem Commonitorium ad Eu- logium apocrisiarium ; excerpta e scholiis De incarna- tione Unigeniti ; et Cyrilli epistolze duze ad Succensum.
Florentiz in bibl. Laurent. cod. XII, n. 6, plut. 6, Cyrilli anathematismi XII, ita quidem digesti ut eorum quilibet subjectam habeat Cyrilli explanatio- nem, Theodoreti reprehensiores, ac rursus Cyrilli defensionem, sive responsum : ordinem ac diversita- tem lectionum quarumdam ab editis uberius indi- cat Bandin. in Cat. codd. Gr. Laur. I, pag. 118 sq. — lbid. t cod. XXI, n. 8, plut. 4, Cvrili anathe- matisihi XIl, cum eorum explanationibus, Theodo-
(a) In cod. Bavar. LII, in eod. Flot. Laurent. XVII, n. 20, plut. 7, inscribitur: Adversus eos qui
dicunt recte habere Nestorii placita; in. margine
contra Àndream, n. Samosatenum. V. Bandin. 1, p. 128. HinL.
«9. responsis ; de quo cod. V. Bandin. 1. c., p. 544,
qui anhotat, objectionem primam septem circiter versus initio longiorem esse in codice ; Cyrilli vero responsionem decimam esse in fine longiorem ; ex« trema esse Cyrilli defensionis contra Orientalium objectiones; undecimi denique ac duodecimi ana- thematismi objectiones ac defensiones non esse eas
-qux leguntur in ed. Auberti tom VI, p. 256-240, -sed quz exstent in Apologetico adversus Orientales,
p. 190-198.
Vindobonz in cod. LXXVII, in quo plures suut Cyrilli aliorumque epistole, ad banc potissimum controversiam pertinentes, et plures concilii Ephe- sini relationes ad imperatores, atque epistolz alia-
B que opuscula. Legitur n. 48 Cyrilli epistola ad
Evoptium contra Theodoreti impugnationem XII anathematismorum, ac n. 49, Cyrilli ΧΗ Anathem. contra Nestorium, eorumque explanatio coram con- cilio Ephesino, ut et eorumdem defensio adversus Theodoreti reprehensiones. V. Lambecii Comment. IIT, col. 592 sq., ubi vero Kollar. animadvertit esse apologiam pro XII Anathematismis adversus Theo- doretum, ei tamen immista esse nonnulla tam ex eorumdem explanatione, quam etiam ex apologia, adversus Orientales desumpta ; et digna hec omnino esse qux: cum edit. Auberti tom. VI, pag. 205, conferantur, quippe cum vel prim: Theodoreti an- tirrheseos initium ex hocce cod. integrius dari pos- sit. In cod. CLXI, n. 5, Anathematismus IX, cum antirrhesi Theodoreti et apologia Cyrilli : agitur de processione Spiritus sancti. V. Lambec. IV, p. 999. Hanr.
x. ᾽Απολογττιχός, Apologeticus ad imp. Theodo- sium. Pag. 241-252. Incipit : 'H μὲν θεία xal ἀχί- pa:o;. ln Latinis editionibus legitur e versione Wolfgangi Musculi.' Sed Aubertus pr:tulit illam quacum exstat in parte ni Actorum concilii Ephe- sini, p. $97. Vide de hoc Apologetico, post conci- lium Ephesinum scripto, Tillemontium tom. XIV, p. 501. Fass. — In Mansi Collect. ampliss. concil., V, p. 248 sqq., 257. — In bibl. Bodlei. in cod. Laudi, n. 1271 Catal., Cyrilli quatripartitus apolo- geticus. HARL.
D [V. Fabric. De scriptorr. de verit. rel. Christ.,
cap. 2, $ 26, p. 99. Heux.]
χα’. Ὑπὲρ τῆς τῶν Χριστιανῶν εὐαγοῦς θρησκείας. πρὺς τὰ τοῦ ἐν ἀθέοις Ἰουλιανοῦ. Pro sancta Chri- &tianorum religione, adversus libros impii Juliani, libri X, circa A. C. 455 (c) scripti ad Theodosium . juniorem. Pag. 1-336. [Diversa est in sententia La Croze, Hist. Christ. Ind., lib. 1, p. 16. IlEcw.] Hoc preclarum aique eruditum opus in Latinis editionibus exstat e versione Joannis OÉcolarmpadii, que primum vidit lutern [1528. V. suprà ad $ ITI
b) Ptolemaidis, Pentapoleos regionis, episcopum. Vide Liberatum, c. 9.
o Vidé Tillemont. tom. XIV, p. 671 [Fahr. in
Delectu argam. εἰ syllabo scriptor. qut veritat. Christ... aéseruerünt, o. 99-106. Ἠλαι. | |
ΝΟΤΙΤΙΛΑΕΧ FABRICIO.
66
annot.] Colon. 1546. Librum primum Grace pri- A minis leguntur) vulgaverat Lugd. Batav. 1605, in 4.
mus cum nova meliore versione sua a. 1619 ad editionem adornavit Nicolaus Borbonius, professor et interpres regius (a), in cujus opusculis utraque lingua prodiit Paris. 1650, 1654, 12. Totum. opus Grace et Latine primum in Auberti editione con- spicitur, liber primus ex Borbonii, οείετὶ ex Αι-
berti interpretatione. Atque ita recusum lingua
utraque est ad calcem Operum Juliani, ex Ezech. Spanhemii recensione vulgatorum Lipsie 1696, fol. Videntur etiam hi Cyrilli libri translati ferri Syriace ; nam laudantur a Mose Barcepha parte 10
De. paradiso, pag. 425-429. E, Grzcis citant Jo. Da- . mascenus in Parallelis, et catena Possiniana in
Marcum, pag. 545, laudat Cyrillum ἐν τοῖς πρὸς Ἰουλιανὸν. χεφαλαίῳ Y'. Concilium iv, actione 10, tom. Ili Binij, pag. 93, àv τοῦ χατὰ τῶν Ἰουλιανοῦ δογμάτων βιθλίου τρίτου, ἀπὸ λόγου δεχάτου. Memi- nit et Nicephorus xiv, 14, et ante hos Theodoritus epist. 85. Primum modo Juliani librum confutatum a Cyrillo conjicit Lud. Ellies du Pin tom. IV De scri- ptoribus ecclesiasticis, pag. 48 : Il parait qwil n'a féfuté que aon premier livre, dans lequel cet apostat attaquait. en général la religion chrétienne. Sed falli- tur idem, quando pag. 52 libros Cyrilli contra Julia- num a Nic. Borbonio utraque lingua anno 1650 editos scribit, nam primum tantummodo librum, ut dixi, vulgatum ab eo constat. FAsn.
Vindobone in cod. Casareo XIX, n. 14, et cod. .
LXXVI, n. 9, fragmentum sive pars continua libri 1 eontra Julianum. V. Lambec. cum Kollarii nota Comment. VI, part. u, p. 242 seq., ac vol. VII, pag. 299.
Monachii in cod. CI elector. bibl. Cyrilli contra .
Julian. tom. V. Idem contra Anthropomorphitas. Primus tomus libri i contra Julian., item tom. II,
IIl, IV, 4, ejusdem libri secundi. V. Cat. codd. Gr. .
Bavar., p. 58.
In bibl. Marc. Venet. in codd. CXXII, CXXIII et . CXXIV, contra Julian. libri x, sec. cat. codd. Gr. .
Marc., p. 70 et 71.
In bibl. Escorial. Acclamatio ad Theodosium, .et ex confujfationibus adversus Julianum sectiones 10 libri n, teste Pluero in Itiner. per Hisp., p. 164.
Cotelerio in notis ad Monumenta Greca tom. lil, p. 557, teste, bic liber inscribitur in aliis codicibus mss., Solutiones dogmaticarum questionum, proposi- tarum a Tiberio diacono et fratribus : Ἐπιλύσεις δογματιχῶν ζητημάτων ἐπιξητηθέντων παρὰ ΤΙδε- plou διαχόνου xal τῆς ἁδελφότττος * vel ᾿Επιλύσεις τῶν προσενεχθεισῶν πεύσεων Ἱπαρὸ ἍΤιδερίου διαχόνου χαὶ τῶν ἁδελφῶν; vel denique Κυρίλλου πρὸς Τιδέριον. ΕλΕΛ.
Sic in cod. Laurent. Medic. XII, n. 52, plut. 5, ix τῶν ἐπιλύσεων τῶν δογματιχῶν ἐπιζητηθέντων περὶ (forsan παρὰ) Τιθερίου δ.αχόνον, etc. V. Ban- din. Cat. codd. Gr. Lawr. |, p. 47 sq. — In cod. XVI, n. 21, plut, 6: Ἐπίλυσις δογματιχῶν ζττημά- των προτεθέντων τῷ ἁγιωτάτῳ Κυρίλφ. Differt et numero et ordine ab editis. In codice premittitur epistola, ᾽Αξίωσ:ς, etc. Supplicatio tradita S. Cy- ryllo — a Ííraternitate; quam epistolam, in edi- tione desideratam DBandin. |]. c. p. 138 sq. Ἱπίο- gram Gr. edidit, tum. n. 22 sequitur Cyrilli epistola ad Calosyrium, episcopum Arsenoitem, adversus eos qui Deum anthropomorphum statuunt. Add. supra ad n. VII. Han.
xy'. De S. Trinitate liber, p. 1-55; cum ver- sione Joannis Wegelini, Áugustani, qui primus e ms. codice bibliothecz patrizx edidit et in capita 18 divisit, Auguste Vindel. 1604 (c), in 8, additis etiam notis, sed qu:? ab Auberto sunt omisse. In-
C cipit : 'Ezeibh πρώτιστον ἡμῖν τοῖς Χριστιανοῖς.
Jafn a multis observatum, hunc librum constare excerptis Joannis Damasceni e Cyrillo. Vide Peta- . vium De SS. Trinitate, p. 472. Similiter excerpta e Cyrilli scriptis sunt, qux ab Auberto preter- missa, Hoeschelius prior Grece vulgaverat cum variis Patrum homiliis pag. 503 seq., Auguste Vin- del. 1587, in 8, atque idem Wegelinus e mss. ad calcem libri cum versione sua subjunxit, quorum initia ascribam :
Πιστεύομεν, ἕνα θεὸν εἶναι πάσης οὐσίας xal φύ- σεως. P. 149. Παντι ἀνθρώπῳ ἔμφυτον παρὰ θεαῦ δεξαµένῳ. P. 131. Εἰ΄ τέλειος, φασὶν, ἐστὶν ὁ Πατὶρ΄ ἐν τῇ ἰδίᾳ µεγαλειότητι. Ῥ. 125-140. Idem dicen- dum de altero volumine, quod idem Wegelinus
Paris. in bibl. publ. cod. MCCLXI, Antirrbetica p ibid. 1611, in 8, Grace et Latine variis cum Da-
adv. Julianum, libri IIl. HAnr.
κρ’. Κατὰ ᾽Ανθρωπομορφιτῶν, Contra Anthropo- morphitas liber, praemissa epistola ad Calosyrium (b) episcopum Arsenoitem, quem ἀγαπητὸν xal ποθεινό- τατον appellat. P. 365-598, cum versione Bonavent. Vulcanii, qui primus Grece et Latine cum notis (qux et ipse in Auberti editione ad calcem volu-
(a) Obiit 6 Augusti 1644.
(b) Vide Tillemont. tom. XIV, p. 063 ει 669.,0u-
din., tom. I, P: 1046.] (c) Quibusdam exemplaribus novus titulus prz- Éxus cum notatione anni 1608, adjunctaque Gre-
gorii Thaumaturgi de SS. Trinitate brevi confes- .
sione. Fass. — Altera editio inscripta est : D. Cy- rilli — liber de SS. Trinitate, et imprimis de persona
"-
Christi agens, ex mato cod, (;rece descriptus, Latine
masceni, Pselli οἱ (d) Charitonymi Christonymi Iler- monymi vulgavit, in quo Ezcerpta Cyrilli contra Nestorianos, ex interpretatione S. Symboli, ex The- sauris, ex libro quo reginas alloquitur, et ex Dia- logis, ἐκ τοῦ κατὰ πεῦσιω xal ἀπόκρισιν Aórov, ex duodecim eapitulis, sive anathemoatismis, ex epistolis ad Acacium et Joan. Antiochenum, et ex versus et scholiis passim declaratus, cum fragm. S. Gregorii, Neoccsariensis episcopi, de Trinitate, hac- tenus. inedito, et corollarto metrico, totiusque libri indice; qug omnia jam primum hac editione acces-
serunt, opera et studio Wegelini, Augustami. : Au- gustz; Vindel, 1608, 8. Haar. .
(d) Hio Spartiata.natione .et Sixto IV familiaris fuit. Vide Leonem Allatium JDe Georgiis, p. $95, .
61 . NOTITIA EX ΕΑΡΠΙΩΙΟ. 68
sermone De incarnatione Θεοῦ Λόγου, quod S. Vir- A V. Inder homiliarum , epistolarum el scriptorum
go sit θεοτόχος. Incipiunt excerpta illa Cyrilliana : Ot τὸν Χριστὸν εἰς vlog µερίζοντες δύο. FapR. — Conf. Oudin. 1. c., pag. 1048 sqq.
Paris. in bibl. publ. cod. DCCCLXXXVII, n. ὅ, Anastasii, patriarche | Antiocheni , et. Cyrilli expo- sitio orthodoxa fidei, n. 4, Cyrilli op. de Trinitate, add. infra de Damasceno p. 796, vol. ΥΠ, vet. edit. — In Anecdotis litterariis, e mss. codd. eru- tis, vol. Ill, est ex cod. Naniano Epiphanii, mona- chi οἱ presbyteri, De vita sanctissime Deipara li- ber, a Joan. Aloysio Mingarellio Grzece et Lat. editus notisque illustratus. In eo, pag. 42, Epiphanius re- fert dijudicatque Cyrilli, uti scripsit, de gencalogia Christi sententiam, arbitrantis haud sibi invicem adversari evangelistas Matthzum ac Lucam. Ad ilum locum Mingarell. pag. 85, not. 15, animad- vertit, in Cyrilli ad opp. nihil tale inveniri : ar- bitratur igitur . Cyrillo ea tribui ab Epiphanio, quz Joannis Damasceni sint, in libro iv Ρε fide orthodoxa, c. 14, p. 272, atque Cyrilli Alex. li- brum, ab Auberio editum atque inscriptum : De sacrosancta Trinitate, Cyrillo tributum, nihil aliud esse quam Πίσω operis S. Joannis Damasceni De fide orthodoxa, quamvis interpolatum; et suspi- .catur, in. quibusdam codd. olim opus illud Dama- sceni Cyrillo fuisse inscriptum. Librum tamen quemdam De ortu Virginis Cyrillo Alex. tribui etiam a Trithemio didicit ex Papebrochio, cujus locuia
ex Actis Sanctor., tom. 1 Maii, pag. xxxv, repetit. ϱ
Quod vero Papebrochius dubitat, talia a Cyrillo fuisse -conscripta, Mingarell. observat, Trithemium in libro De scriptoribus eccles., cap. 154, recensentera Cyrilli Alex. libros, hxc tantummodo scribere : De ortu et laude S. Ματία liber unus. Itaque, ait, Geri etiam potest ut hujusmodi libellus, Cyrillo ascriptus, revera exstiterit, quem et Epiphanius nuster viderit, et S. Damascenus aliqua ex pawxe exscripserit. Ilani.
χδ. Συναγωγὴ τῶν ἀναγωγιχῶς ἑρμηνευομένων ῥητῶν τῆς Παλαιᾶς ΓραφῆΏς" Collectio dictorum Vete- ris Testamenti anagogice explicatorum, p. 1-69; cum versione Gentiani Herveti, απ occurrit in Latinis
Cyrilli editionibus a. 1575 et 1605. Greca primum p ab Auberto in lucem producta sunt ex codice D. .
Riberii. Neque hxc Συναγωγὴ tota Cyrillum aucto- rem habet; sed, ut ipse titulus profitetur, ἐρανι- σθεῖσα χατὰ σύνοψιν xai σαφεστέραν ἀπαγγελίαν Ex
τε τῶν τοῦ θβσπεσίου Κυρέλλων, χαὶ τῶν τοῦ µεγά-.
λου Μαξίμου xaX κοιπῶν ἐξηγητῶν * Breviter colle- cta et dilucidius exposita e scriptis divini Cyrilli, magni Maximi, cet aliorum S. Scriptura interpre- tum. Incipit : Κατηραµένη γη ἐν τοῖς ἔργοις τοῦ Ἀδάμ.
(a) In Walchii Historia heres., tom. V, passim οἱ frequenter, atque in Mansi Collectione concil. am- ο de multis hisce homiliis atque epistolis, ad iresin.et controversiam Nestorianam pertinenti-
bus, ag), jam supra annotavimus : nec omnes co-'
minorum Cyrilli Alex., ascriptis ordine alpha-
betico singulorum initiis (a).
1. Αναλάμπει πάλιν τῆς ἁγίας ἑορτῆς. Homi- lia xvin paschalis, tom. V, parte it, pag. 255-247.
9. "Άνδρες αἰδέσιμοι xal πίστεως ἅἄδιοι. Epi- stola 2, ad Nestorium, tom. V, parte tt, p. 19-21 ex parte 1 Actor. concilii Ephesini, tom. I Dinii, p. 119. Eadem cum Marii Mercatoris versione in t. 1] Mercc- toris edit. Garnerianz, p. 42, et ex alia versione an- tiqua apud Baluzium in Nova Collectione concilior., p. 400, qui Mercatoris quoque interpretationem exhibet p. 640. FAsn.—Vindobonz in cod. Cesar. LXXXIIX, n. 5, hac epistola, cum Nestorii responsione (in Conciliorum generalium edit. Vaticana, 1608, tom.
B I, pag. 255 et 256), nec non epistola n. ΙΧ. memo-
rata (in citata ed. Conciliorum gener. t. I, p. 108), et alia Cyrilliana. V. Lambec. Ill, col. 476. De epi- stolis Cyrilli ad Nestorium, et hujus responsionibus plura, aliisque Cyrilli ad varios epistolis late disse- rit Walch. 1. c., p. 585 sqq. Hanr.
9. ᾽Ανέγνων τὸ ὑπομνηστιχὸν τὸ ἁποσταλὲν παρ) ὑμῶν. Epistola 8, ad clericos Constantinopol. inter se dissidentes, tom. V, parte it, p. 22-36 , et iisdem Actis pag. 126. Et cum Marii Mercatoris versionc, sed qux in multis plenior est apud Baluzium pag. 641, et tom. Il edit. Garneriane p. 49, cum Garnerii notis. Fagn. — Grace et Lat. in Mansi Collect., tom. IV, p. 1005, et Mercatoris versio, qui recta et praferenda esse dicitur Graco, uti nunc legitur, contextui, ib. tom. V, p. 721. Han.
4. ᾽Αξιάχουστα μὲν καὶ ἑἐξαίρετα. Epistola ad Theodosium Juniorem, przmissa libris contra Ju- lianum, tom. VII, p. 1.
5. 'Anóypr μὲν ὡς διάχειµαι. Epistola 44, ad Va- lerianum, [conii episcopum, adversus eos qui cum Nestorio sentiunt. Tom. V, parte u, pag. 158-171, ex parte mi Actor. synodi Ephesinz p. 448. Memi- nit Liberatus, cap. 9; Leontius DByz.; Eulogius apud Photium, itemque a!/ii. Vide Tillemontium tom. XIV, p. 569.
6. "Apa 6t πάλιν ἡμᾶς ταῖς τῶν ἁγίων ἔπεσθαι δεῖν. Ilomilia x paschalis, tom. V, parte it, p. 195- 142.
7. Ἆρα πάλιν ἡμᾶς τὰ λαμπρά. Homilia ix pa- schalis, tom. V, parte un, pag. 106-125.
8. Αφιχόμενοί τινες ἀπὸ τοῦ bpou; τοῦ Καλαμῶ- voz. Epistola ad Calosyrium, libro contra Anthro- pomorphitas prawissa tom. VII, p. 565-565. FABR. De cod. Laurent. V. Bandini Cat. codd. Laur., 1l, p. 129, n. 92. Πληι.
9. 'Aoixovto μέν τινες χατὰ τὸ εἰωθὸς Ev. ΄Αλεξαν- δρεἰᾳ. Epistola 1, ad monachos JEgypti (b), scri- pila Α. C. 429. Tom. V, parte mn, pag. 1-19. Jn Actis concil'i Ephesini, parte t, tom. I edit. Binii
dices in quibus singule homilie atque epistole leguritur, et quos passim aut generatim supra lau- davi, hic incicare vacat. Hanz.
(b) Vide "lillemont. tom. XIV, p. 350. FaBR.
Mansi Collect., IV, p. $87 sqq. Han.
60 NOTITIA EX FABRICIO. 10 a. 1618, pag. 9. Antiqua versio apud Baluzium in A — 20. El τέλειος, φασὶν, ἐστὶν ὁ Πατὶρ ἓν τῇ ita
ova collect. concilior., pag. 587. [Mans. tom. Y, p. 447.]
10. Βασιλιχὴν οἱ πιστοὶ σήμερον. Homilia in fe- stum τῶν βαῖων, sive palmarum, et de pulloasini. Tom. V, parte 1, p. 391-405, primum edita 2b Auberto e ms. DBodlei. [n. 119.] FApn. — Codices quidam, ut in Bibl. Coislin., pag. 402, eam homi- liam tribuunt Cyrillo; alii vero Eulogio, archi- cpisc. Alexandrino, ac Graece et Lat. exstat in Auctario novo Combefisii, tom. I, pag. 651, no- tante Fabricio, infra vol. IX, pag. 129 vet. ed. Hast.
41. δεῖν ᾠῆθην τῇ σῇ θεοσεβείᾳ. Epistola ad Donatum, Nicopolis in veteri Epiro episcopum. Tow. V, parte rm, p. 155-157, ex parte in Actorum concilii Ephesini, tom. I Binii, p. 446. Latina ve- tus versio exstat in Synodico contra tragcediam Irenzi, pag. 909. Baluz. Nova collect. concilior.
429. Δεῦτε 6h, δεῦτε πάλιν, ἀγαλλιασώμεθα. Ho- milia xt paschalis. Tom. V, parte i, p. 142-161.
43. Acote xác, ἀγαλλιατώμεθα τῷ Kopie. Ho- milia xv paschalis. Tom. V, parte m, p. 198-910.
14. Δινῶντί µοι πάλιν τῆς ὑμῶν ἐπιειχείας. Epi- stola 19 posterior, e Rhodo scripta, ante synodum, ad clerum populumque Alexandrinum. Tom. V, parie mn, p. 85, ex parte i Actor. synodi Ephesinz, tom. 1 Binii, pag. 165.
45. Ἔγνω που πάντως xal δ.ὰἁ πολλῶν. Epi- stola 2 ad Joan. Antiochenum. Tom. V, parte wu, py. 42-44, ex parte 1 Actorum concilii Ephesini, tom. 1 Binii, pag. 144. Fasgn.
16. Ἔδει μὲν ἀρχεῖοθαι ταῖς τῶν προλαδόντων. Homilia Ephesi dicta, cum synaxes peragerentur, deposito Nestorio. T. V, parte 11, pag. 358-561. In Latinis editionibus exstat ex versione Wolfgangi Musculi. Sed Aubertus servavit versionem quacum leitur in parte m Actorum svnodi Ephesinz, tom. I Biuii, p. 219. Alia vetus interpretatio apud Baluzium, p. 548 Novze collect.
li. Ei καὶ πλατύτερον ἔδει. Epistola 992, ad cle- rim populumque Alex., tom. V, parte i, p. 79, ex parte i1 Actorum synodi Ephesinze, tom. I Binii, p. 217.
18. Ei μὲν εὖ εἰδότες ἀθλεῖν. Homilia in transfi- zurationem Domini, Grece primum edita a Joan. Meursio in Variis sacris, Lugd. Bat. 1619, in-4, pag. 1-15. In Auberti editione Operum Csvrilli tom. V, parte 11, p. 552-554, Grzece οἱ Latine, qui rectius legit οἱ μὲν εὖ εἰδότες.
19. Ei μὲν ἣν σιωπῆσαι xol -μζ. Epistola 9, ad Calestinum episcopum Rom., tom. V, parte η, p. 96-59, ex parte 1 Act. concilii Ephesini, tom. ἶ Dinii, p. 129. FAsn. — Mansi, tom. IV, p. 1019 (η. Melius ap. Constant. p. 1085 sqq., teste Wal- chio l. c., p. 393 sqq., quem conferes, et p. 458 $qq., ac p. 078 sq., de Coelestino ejusque aliis epi- stolis. Han.
µεγαλειότητι. Vide supra num. 25, in recensione operum tomo VII Auberti contentorum.
21. "Exac:a τῶν καθ) ἡμᾶς πραγμάτων. Epi- stola 59, ad Domnum canonica. Tom. VII, p. 209 seqq., et tom. II Concil. Labbei, p. 1488 ; et cum Theodori Balsamonis scholiis tom. 1l Synodici Bc- veregiani, p. 175. FaAnpn. — V. passim jam memo- ratos codd.
Oxonii in cod. Barocc. CLVIII bibl. Bodlei.
Taurini in cod. CV, in Cat. bibl. Taurin., p. 195.
In cod. Cesar. XLIV, n. 54, epp. 1 ad Maxi- mum, diac. Antiochen.; 9 ad Gennadium ; 5 ad Domnum Antioch.; 4 ad episcopos in Libya et Pemapoli; atque mn. 5 et 4, in cod. XLV, n. 29.
B V. Lambec. VIII, p. 887 et 914 seq. — In cod.
XLV, n. 12, ubi epistola illa subdividitur in tres canones. V. Kollar. Suppl. ad Lamhec., p. 520. Ibid. n. 15, epist. ad episc. Libys et Pentapoleos; utraque in Synodico tom. II, p. 178. Hanr.
92. Ἔμαθον παρὰ τοῦ ἀγαπητοῦ µονάκοντος Παύ: λου. Epist. 49. Commonitorium ad Maximum, dia- conum Antiochenum. Id. p. 192. |
95. Ἐμφανη μὲν χαθίστησιν. Epistola 59, postc- rior de fide ad Succensum. Id. p. 141-151. Sed nola, partem posteriorem a pag. 145 seq. male assutam ex epistola ad Acacium p. 115 seq., quod Usserio etiam pulehre observatum. Latina vetus versio exstat in Synodico contra tragoediam Irena apud Baluz. p. 925. Vide et pag. 786 seq. Pro- dierant quoque ambe Cyrilli ad Seccensum epi- stole, Dionvsio Exiguo interprete, in Antidoto ad- versus hereses, Basil. 1528, fol. Locum ex poste- riore epistola vindicat contra Severianos Ephrai- mus apud Photium. cod. ccxxix, qui et prioris meminit. Vide et collationem cum Severianis sive Acephalis, habitam Constantinopoli A. C. 532, tom. ll Binii, p. 661. Fans.
Epistole duas ad Succensum Paris. in cod. DCCCLXXXII, n. 9, et n. 4, epistola seq. ad Evo- ptium. Han.
94. Ἐνέτνχον τοῖς παρὰ τῆς σῆς θεοσεθείας. Epi- stola ad Evoptium. Tom. VII, p. 200 seqq. Vide su- pra, num. 19, in recensione operum quz tomus VII
D Auberti continet.
95. "Ev£zuyov μὲν τῷ ὑπομνηστικῷ. Epistola 38, prior de fide ad Succensum (a), Diocssarece in Isauria episcopum. Tom. V, parte iu, p. 155-14, et ex veteri versione apud Daluzium, p. 918 seq.
96. "Ev μὲν ἔμοιγε xaY λίαν θυμῆρες. Homilia xxt paschalis. Tom. V, parte m, pag. 265-269.
91. Ἐπειδή pov γέγραφεν fj εὐλάθεια ὑμῶν. Epi- Stola 6, ad eos qui vulgi rumoribus persuasum aie- bant Nestorio restitisse. Tom. V, parte tt, pag. 90 seq., ex parte 1 Aetor. concilii Ephesini. Tom. I Binii, p. 125.
98. 'Ezsóh πρώτιστον ἡμῖν τοῖς Χριστιανοῖς.
(a) De illo Succenso Tillemontius tom. XIV, pag. 570.
7À
NOTITIA EX FABRICIO.
712
Vide supra, num. 25. in recensione tomi VII Opp. A homiliam paschalem xvnut. Tom. V, parte n,
Cyrilli,
99. 'ΕἘπὶ χαιροῦ 65 πάλιν τὸ διὰ της. Homilia pa- schalis xix- Tom. V, parte n, pag. 247-257.
90. Ἐπικαμθάνονταί τινες .τῆς ἐχθέόεως, Com- monitorium ad Eulogium presb. Tórn. V, parte ii, p. 152, inter epistolas 57, ex parte rmt Actor. cons cilii Ephesini. Tom. I Binii, p. 448. Vetüs-Yersio exstat apud Baluzium, p. 597 nova Collect. Memi« nit hujus epistolze Liberutus, cap:9; Eulogius atque Ephraimus apud 'Photium , etc: Vide: Tillemont. tom. XIV, p.. 568 seq. Quibusdam : in locis falda- tum, fuere, qui arguerent. Vide collattonem cunr Severianis sive Acepbalis Constantinopoli A. C. 532 habitam, tom. Il Binii p. 661. In hoc commo-:
p. 255.
$9. 'H Νεστορίου πίστις μᾶλλον δὲ χαχοδοξί2. Comrhonitorium, Posídonio datum, cum propter Nestorii causam' mitteretur ad concilium Romanum Α.Ο. 450. Ex Sirmondi schedis cum Joan. Garnerii versione edidit Steph. Baluzius in Nova Collect. concilior., p. 511. Paris. 1685, fol. Prodiit et cum Gárnerii verbione et notis 'in Auctario Operum Tlieodoreti, p. 51. Paris. 1684, in fol. Fapn. — V. Harduin, Coll. concil., 1, pag. 1319. — Coustant. Epp. Pontific., tom. I, p. 1095 seqq. ; Mansi Concil. tom. IV, p. 548; Walch. l. c., p. 395 seq., 434- 498. Hani.
40. 'H τῆς θείας Τραφῆς ὀρθοτάτη ἔννοια. Vide
nitorio exstat celebris ille locus, a collectoribus D supra, num. 9, in recensione tomi V Opp. Cyrilli.
catenarum in libros S. Scripturz toties laudatus :' Q5 πάντα, ὅσα λέγουσιν οἱ αἱρετιχοὶ, φεύγειν xal παρ". αιτεῖσθαι ypfy* Non omnia, φις dicunt heretici, [α- .gienda et repudianda sunt ; multa. enim profitentur qua nos etiam profitemur. FABR.
Paris. in bibl. publ. cod. DCCCLXXX, n. 7, et cod. MCCCVIII, n. 5, atque :alia Cyrilliana n. 2, 4, 6, 7. IG:
$1. Ἐπὶ μικροῖς σιτίοις πολλούς. Prologus ad ho- miliam paschalem xix. Tom. V, parte it, p. 247.
32. Ἐταράχθη λίαν ἡ ἁγία σύνοδος. Epistola 25 ad —
clerum . populumque Constantinopol. Tom. V,
parte 1, p. 90, ex parte i11. Actor. synodi Ephesinz. -
Tom. I Binii, p. 295. FapR::
[n cod. Czsar.: LXXVII (cum multis aliis Cyrill.) n. $0. V. Lambec., Ill, p. 588. Hanr.
99. Εὐσεθὰς θέόπισµα kv τῇᾗδε τῇ Ἐφεσίων µη- τροπόλει. Libellus, a Cyrillo: Alex. et Memnone, Ephesi episcopo, oblatus Ephesinz synodo. In par- te 11 Actor. synodi Ephesine, tom. I Binii, p. 242. et apud Baluz. p. 498 novz Collect. concilior.
94. Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοὶ, xal ἀγαλλιάσθω ἡ γη. Epistola 34, ad Joan. Antiochenum (missa per Paulum, Emesenum episcopum), tom. V, parte un, p. 104-109, ex parte n1 Áctor. synodi Ephesinz, p. 438. Exstat et in Actis synodi Chalcedonensis tom. Il Binii, pag. 68, et ex veteri versione apud
Baluz. p. 591. Hzc est illa notissima Cyrilli epi- - p cilii Cbalcedonensis, tom. TI, pag. 60, et cum Marii
stola de Ecclesix* pace, scripta Α. C. 433. Ibid., pag. 786. Tillemont. tom. XIV, pag. 545 seq. FasR.
Venet. in cod. Marc. Bibl. CCCCLX. V. Cat. |
codd.: Gr. Marc., p. 214. Hanr.
35. "How ὑφήγηαιν ὁ λόγος ἡμῖν Prologus ad homiliam paschalem xxr. parte 1t, p. 326."
96. Ἡμᾶς Σνθάδε συνήγαγεν ὁ χαιρός. ad homiliam paschalem :χνι. Tom. V, p. 210.
31. 'H piv θεία καὶ ἀχήβατος. Apologeticus ad imp. Theodosiut Juniorem. Vide supra, num. 20, in recensione tomi VII Opp. Cyrilli.
98. Ἡ μὲν ὑπόθεσις ἐφ fj καὶ νῦν. Prologus ad
(a) Vide Tillemont. tom. XIV, p. 357 seq.
Tom. V,
Prologus parte 1I,
εἰσφέρει, |
41. Ηὐχόμην μὲν τοῖς τῶν εὐδοχιμησάντὼν ἴχνεσι.. Epistola ad Juvenslem, Hierosolymit. episcopum. Tom. V, parte im, p. 65-67, ex paríe 1 Actorum concilii Ephesini, tom. I Binii, p. 147. |Mansi tom. IV, p. 1057, et Lat. tom. V, p. 521. Ηλαι..]
42. Ἰδου 6h πάλιν 6 τῆς ἁγίας ἑορτῆς. Homilia paschalis xxix. Tom. V, parte 1, p. 335-542.
45. Ἱεροὶ μὲν ἄνωθεν ὑμνήχασι λόγοι. Homilia xiv paschalis. Tom. V, parte n, pag. 187-198.
44. Καὶ ἄλλως ἡδέως ὁρῶν τοὺς ἀγαθοὺς παΐδας. Epistola ad (ptimum episcopum, in illud Genes. iv, 15 : Omnis qui occiderit Cain, in septuplum pu-' nietur. Qux Graece et Latine exstat in Chronico Alexandrino, pag. 568-577 edit. Matthxi Raderi (Monachii 1624, in-4) et in Cangii editione, p. 941. Ελβλ.--ἵπ codd. Cesar. LXIV, n. 18; LXVII, n. 55. LXIX, n. 5.; LXXV, n. 1, hzc epist. tribuitur Ba- silio M. V. Lambec. III, p. 298, precipue Kollarii notam, p. 554, 549; — nec non in vol. V, p. 313. in cod. CCL, n. 8. Han.
45. Καιρὸν παντὶ πράγματι. Homilia v pascha- lis. Tom. V, parte 11, pag. 43-60.
46. Καλὸν, ὡς ἔοιχε, μᾶλλον δὲ ἤδη χαιρός. Ho- milia xiu paschalis. Tom. V, parte n, p. 171-180.
47. Καταφλυαροῦσι μὲν, ὡς ἀκούω (al. µανθάνω). Epistola 4, ad Nestorium (a) scripta A. C. 430. Tom. V, parte n, p. 22-25, ex parte i Actor. concilii Ephesini, t. I Binii, pag. 190. Exstatet in Actis con-
Mercatoris versione in tom. II Mercatoris, edit. Garnerianz' p. 45, et apud Baluzium p. 638 Nova Collect. concilio*., e& ex alia versione veteri in collatione sexta synodi v, tom. ]| Binii, parte n, p. 91.
48. Κατηραμένη ΥΠ iv τοῖς Épyow; τοῦ Αδάμ. Vide supra, nium: 24, in recensione tomi ΤΗ Opp. Cyrilli. : )
49. Κεχρήόομαι πάλιν ταῖς τοῦ µακαρἰου. Homi- lia xxiv paschalis. Tom. V, parte n, p. 286-295.
50. Κεχρήσοµαι πάλιν ταῖς τοῦ πανσόφου Παύλου φωναῖς. Homil. xvi pasclralis. lbid. 4, p. 502-512.
50'. λαμπρὰ τῆς παρούσης ἑορτῆς ἡ ὑπόθεσις.
^»
Alex. nomine in quibusdam codicibus mss. legi. tur, ut Czsareo apud Nesselium parte tt, p. 28. [V. infra, n. 175.]
51. Μόλις ποτὲ xal πολλοῖς ἱδρῶσι. Epistola 54, ad Proclum, episcepum Constantinopol., de Theo- doro Mopsuesteno. Tom.V, parte i, p. 199 seq. Ex- $tat Grzce ad calcem Actorum synodi v, tom. Il Binii, parte it, p. 171.
52. Ὁ εὐλαθέστατος καὶ θεοφιλέστατος διάχονος xai ἀρχιμανδρίτης Μάτιμος. Epistola 52, ad Aca- cium episcopum Melitenes. Tom. V, parte it, p. 197 seq. Vetus Latina versio exstat in Synodico eontra tragoediam lrenzi, cap. 205; Baluz. pag. 914 Nove Collect.; Grece ad. calcem Actorum sy- nodi v, tom. Π Binii, parte r, pag. 110.
55. Οἶδα μὲν τῆς σῆς ἀγάπτς τὸ εἰλικρινές. Epi- Stola 7, ad quemdam Nestorii studiosum, sive ζηλωτήν. Tom. V, parte rt, p. 54 seq., ex parte 1 Actor. concil. Ephesini, tom. I Binii, p. 125. [Mansi Coll. tom. IV, p. 999.]
54. Ol µαχάριοι προφῆται τοὺς ἄνωθεν ἡμῖν. Homilia paschalis xxvin, tom. V, parte m, p. 926-555.
55. Οἱ μὲν εὖ εἰδόες ἀθλεῖν. Vide supra E! μὲν εὖ.
56. Oi μὲν τοῖς τῆς θείας ἱερωσύνης. Homilia xxii paschalis. Tom. V, parte v1, p. 269-278.
57. Οἱ σφόδρα λυπούμενοι xal φροντίσι. Epistola 19. ad Acacium, episcopum Berrhoensem. Tom.
V, parte n, p. 44, ex parte prima Áctorum con- C
cil. Ephesini, tom. I Binii, pag. 145. [Mansi Coll. tom. IV, p. 1055, οἱ vet. Lat. versio, tom. V, p. 917.
$8. Οἱ τὴν εὐφυᾶ xal ἀπόλεχτον. Ilomilia xvit paschalis. Tom. V, parte n, pag. 222-255.
59. Οἱ τὸν Χριστὸν εἰς νἱοὺς µερἰζοντες δύο. Vide supra pum. 25 in recensione tomi VII Opp. Cy- rilli.
59*. Οἱ τῆς ἑαυτῶν διανοἰας τὸν ὀφθαλμὸν ἆπευ- θύνοντες. Homilia, cujus fragmenta leguntur apud Eustathium Constantinopol. contra Psychopannyg- chitas ad calcem Allatii De purgatorio, p. 574 seq.
60. Ul τοῖς ἱεροῖς προσέχοντες γράµµασι. Homi- lia, Ephesi habita, qua Apollinarius nomine tenus perstringitur. Tom. V, parte it, p. 550-352. In La- tinis editionibus Wolfg. Musculi versio occurrit. Aubertus praetulit eam, quacum legitur in parle πι Actorum concilii Ephesini, tom. I Binii, pag. 578. Alia versio vetus apud Baluzium, p. 549 Nove Collect: De bac homilia Tillemontius tom. XIV, p. 495.
61. Ὁ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὅτε τὰς παρὰ τῶν. Epistola 24, ad Patres inonachos. Tom. V, parte 11, p. 80, ex parte n Actorum synodi Ni- cena, tom. ] Binii p. 2117.
62. Ὁ µαχάριος προφήτης Δαθὶδ τὴν παναρ- µόνιον. Homilia xxm paschalis. Tom. V, parte 11, p. 279-286.
PATROL. GR. LXVIII.
. NOTITIA EX FABRICIO. HomHia in nativitatem Christi, quz sub Cyrilli A — 65. Ὁμµαχάριος προφήτης Δαθὶδ τοὺς ἐπὶ θεῷ
τι
πεποιθότας. llomilia, Ephesi habita, priusquam comprehenderetur, militibusque asservandus tra- deretur. Tom. V, parte u, pag. 364-3566, ex parte wu
Actor. synodi Ephesine, tom. I Binii, pag. 900.
Alia versio vetus apud Baluzium, p. 551 Nova Collect. |
65. Ὁ µακάριος mpo?fre 'Hsatag τῶν ἐν Χρι- ατῷ. Brevis allocutio post homiliam De incarua- lione, a Paulo, Emesz episcopo, Alexandrie ha- bitam. Tom. V, parte mn, p. 554-355. In Latinis Cyrilli editionibus illa Pauli homilia exstat una cum Cyrilli allocutione, ex versione Wolfg. Musculi. Graece cum alia versione in parte ut Actorum syn- odi Ephesinz, tom. I Binii, p. 427.
D 65. 'O μὲν νόµος τοῖς ἀρχαιοτέροις ἑδίδου «b
σύνθημα. Tom. V, parte n, p. 210-292. Homilia xvi paschalis.
66. Οὐκ fjv ἀμφίθολον ὅτι πάντη τε. Epistola 45, ad Maximianum, archiepisc. Constantinopol. Tom. V, parte Ἡ, p. 157 seq., ex parte 1Η Actor. synodi Ephesinz, tom. ] Binii, p. 447. [Conf. Mansi Y, p. 259. H.]
67. Οὐχ ^péumnstv ὁ bgáxov. Epistola 51, ad Joannem Antiochenum et synodum Antiochiz congregatam. Ibid. p. 194-197, ex iisdem Actis, p. 467.
68. Οὐ φιλοτιµίας ἡμῖν. Prologus in homiliam xxii paschalem. Tom. V, parte n, pag. 269.
69. ᾿Οψὲ μὲν xat µόλις ἤλθομεν. Epistola 16, no- mine synodi Alexandrine ad clerum populumque Constantinopol. Tom. V, parte mn, p. 78 seq., ex parte 1 Actor. concilii Ephesini, tom. I Binii, p. 157.
10. Πάλιν ἡμᾶς ἐπὶ τὸν συνήθη θίασον. Homilia xxvii paschalis. Tom. V, parte 11, p. 312-396.
74. Πάλιν ἡμῖν ὁ τῆς ἁγίας ἑορτῆς. Homilia iv paschalis. Tom. V, parte αι, pag. 31-45. -
19. Παντὶ ἀνθρώπῳ ἔμφυτον παρὰ 8600 δεξαμένῳ. Vide supra num. 25 in rccensione tomi VII Opp. Cyrilli.
T5. Παντὸς τοῦ χρησίµου xaX ἀναγκαίου. Epistola 60, ad episcopos in Libya et Pentapoli. Tom. V, parte Ἡ, pag. 211. Exstat et inter alias epistolas
p canonicas cum comnientario Theodori Balsamonis,
tom. H, p. 178.
74. Πεποίηται xai vov ἡμῖν τὸ λογίδιον. Prologus bomilie paschalis xxut. Tom. V, parte u, p. 98 seq.
75. Περὶ πάντων Υγράφοµεν τῶν πραγμάτων, Epistola 40, ad Theognostum et Charmosynuni, presbyteros, et Leontium, diaconum, apocrisiarios suos, Constantinopoli degentes. Tom. Y, parte t, p. 152 seq., e ms. regio primum edita ab Auberto. Vetus Latina versio exstat c. 85 Synodici contra trageediam Irenzi, quod post Christianum Lupum
edidit Baluzius in Nova Collect. concilior. οι Gac-
nerius in appendice operum Theodoreti. 16. Iltszsbopzy ἕνα θε} εἶναι πάσης οὐσίας xz
3
15
NOTITIA EX FABRICIO.
φύσεως. Vide supra num. 95 in recensione tomi A — 89. Τὰ λαμτρὰ xai μεγάλα τῶν κατορθωµάτω».
VII Opp. Cyrilli.
11. Πολλαὶ xa0' ἡμῶν γεγόνασιν ἐχεῖσε διαθολα/. Epistola 26, ad episcopos, Theopemptum, Pota- monem et Danielem, Constantinopoli agentes. Tom. V, parte rm, p. 91, ex parte µ Actor. con- — eilii Ephesini, tom. I Binii, p. 297.
78.110343 μὲν λίαν ἡ σύνοδος. Homilia εἰς τὴν ὑπαντὴν, in occursum. Domini, edita primum ab .Auberto e ms. regio. Tom. V, parte it, p. 985-592. FAR.
Venetiis in cod. Naniano LXIIIL,n. 7, Hom. «l4 chv ὑπάντην τοῦ Κυρίου, etc. Incipit, Xatps σφόδρα, θύγατερ Σιών. Sic incipit quoque in cod. Laurent. XVII, n. 32. plut. 9; sed ibi tribuitur Cyrillo Ilie-
Epistola 25, ad clerum populumque Alex. Tor, V, parte it, pag. 88, ex parte i1 Áctórum synodi Ephe- sine, tom. I Binii, p. 247.
90. Τὰ συνήθη xaX νῦν ἀναγνωσόμεθα. Protheoria ad homiliam xvu paschalem. Tom. V, parte n, pag. 222.
91. Τής εἰς Θεὸν (al. Χριστὺν) áyátr; τὴν δύ- ναµιν. In Joannem, Antiochenum episcop. ἀποοχί- σαντα, sive schismaticum, homilia. Tom. V, parte H, p. 361-564. In Latinis editionibus exstat e ver- sione Wolf. Musculi ; sed Áubertus exhibet cum interpretatione qua addita est in parte i1. Actor. concilii Ephesini, tom. I Binii, p. 254.
92. Της θεοσεθείας ὑμῶν τὸν ζηλον. Epistola 17,
rosolymitano, et recepta est inter Cyrilli Hieros. B nomine synodi Alex. ad monachos Constantinopol.
opp. edit. Thomse Milles, p. 518. V. Bandin. Catal. codd. Laur. 1, p. 449. In. cod. autem XXXI, n. 8, plut. 60, "ascribitur Gyrillo Alexandr.; et Bandin. Ι. c., p. 4412, adnotat, eumdem esse sermonem, ac qui in superiore cod. legitur. Idem sermo assi- gnatur Cyrillo Alex. in Cod. Cesar. CXLVI, n. 17, contra Cyrillo Hierosolym. in cod. XI, n. 7,et CLI, n. 20. V. Lambec. Comm. IV, 260, et VIII, p. 156, ac p. 507. Hinr.
79. Πολυμερῶς xai πολυτρόπως ὁ τῶν ὅλων θεός. Homilia xx paschalis. Tom. V, parte 1, p. 351-264.
80. Πρέπον οἴμαι χαὶ νῦν εἰπεῖν. Epistola 29, ad Maximianum, episcopum Constantinopol. Tom. V, parle n, p. 95-98, ex parte m Actorum concilii Ephesini, tom. 1 Binii, p. 441.
81. Προσεδοχῶμεν ἑλθόντα τὸν τίµιον Νεστόριον. Epistola 20, ad Comarium (a) et Potamonem, epi- scopos, et Dalmatium, archimandritam, et Timo- theum atque Eulogium, presbyteros. Tom. V, parte u, p. 81-86, ex parte n Actorum synodi Ephesinz, tom. ] Binii, p. 211.
82. Πῶς ὁ θεὸς ἀχιώρητες ἐχωρήθη. Vide supra num. 10 in recensione Operum Cyrilli tomo Y con- tentorum.
85. Σαλπίσατε σάλπιγγι ἓν Σιών. Homilia vin paschalis. Tom. V, parte 11, pag. 92-107.
84. Σεμνολόγηµα μὲν οἰχουμενιχόν. Vide supra num. 15..
85. Σχιὰν μὲν ὁ νόµος ἔχει τῶν µελλόντων. Homi- lia xit paschalis. Tom. V, parte i, p. 161-177.
80. Συναλγεῖς ἡμᾶς ἀξελφοῖς. Epistola 58, ad Domnum, episcopum Ántiochen. Tom. V, parte n, p. 208 seq. Exstat et inter epistolas canonicas Pa- trum cum cominentario Theodori Balsamonis. |V. ad n. 21.]
87. Συντέθειται xal vov. ἡμῖν ὁ λόγος. Prologus homiliz paschalis xxix. Tom. V, parte ri, p. 555.
88. Τὰ γραφέντα παρὰ τῆς ὑμετέρας τιµιότητος. Epistola Lxi, ad Aurelium (Augustinum) et cste- ros in synodo Carthaginiensi. Tom. V, parte u, p. 212 scq.
Tom. V, parte Ἡ, p. 80 seq., ex parte 1 Actorum concilii Ephesini, tom. 1 Binii, p. 158.
95. Ta; μὲν ἁγίας ἡμῶν ἀναλαμπούστς ἑορτης. Homilia v1 paschalis. Tom. V, parte m, p. 60-81.
94. Τῆς μὲν àv ἀνθρώποις εὐχλείας τὸ ἀνώτατον. Vide supra num. 14.
95. Της μὲν εὐθύμου (al. εὐσήμον) xaX θείας ἡμῶν ἑορτῆς. Homilia 1 paschalis. Tom. V, parte n, p. 1-16 |
96. Τής μὲν τῶν ἁγίων εὐχλείας τε xo δόξης. Homilia, dicta Ephesi, die S. Joannis evangeliste. Tom. V, parte r, p. 352-354. Ex Wolfgangi Mu- sculi versione exstat in Latinis Cyrilli editioni- bus. Sed Aubertus praetulit eam, quacum legitur in parte πι Áctorum concilii Ephesini, tom. I Bi- nii, p. 3904. Habetur et Latine e veteri versione apud Baluzium, p. 545 Nove Collect. Confer de bac homilia Tillemontium, tom. XIV, p. 455.
97. Ti «epvóxepov χαὶ τί ἑδύτερον τοῖς Φιλο- θέοις. Hornilia ἐπ S. cenam. Tom. V,parte 11, pag. 960-579. Edita primum ab Auberto e mss. regiis et Vatican. FABR.
Mosqu:e in cod. V. n. 17. V. Matthzi Notit. codd. Mosq., p. 7. Ilan.
98. Tol; παρὰ τῆς σῆς θεοφιλείας. Epistola 57, ad Atticum episcop. Tom. V, parte im, p. 204-908, ex Nicephori xiv, 27. FABR.
Florent. in cod. Laurent. XII, plut. 6, n. 35,
D Attici epistola ad Cyrillum Alex., et n. 54, Cyrilli
ep. ad Atticum. V. Bandin. Catalog., 1, p. 191 et 499. HanL. e
99. Tot; παρὰ τῆς σῆς ὁσιότητος. Epistola 56, ad Ácacium episcopum, περὶ τοῦ ómoropmaíou, de hirco emissario, Tom. V, parte ri, pag. 121-152, ex parte ir Actor. synodi Ephesine, tom. 1 Binii, p. 408, citatur a Theodorito et Ephraimo apud Photium cod. ccxxix, p. 416.
100. Toi; τὸ θεῖον καὶ obpávtov ἱερουργοῦσι χἡ- ρυγµα. Vide supra n. 15 in tecensione operum Cy- rilli in parte n tomi V contentorum.
101. Tot; τὸ σεπτὸν xai θεῖον ἱερουργοῦσι xfjpu-
(a) Comarienem in veteri versione apud Baluzium, p. 485 Νους Collect. conciliorum. Vol. 1X.
16 .
— —
L]
71 NOTITIA EX FABRICIO. 18 γµα. Homilia xxx paschalis. Tom. V, parte n, A — Monachii in bibl. elector. cod. LIfI. Anathemat.
p. 942-550.
102. Τὸ μὲν εὔτονον εἰς εὐλάδειαν. Epistola 48, ad Gennadium presb. et archimandritam, quod connivendum sit in aliquo a juris rigore, majoris emolumenti causa. Tom. V, parte u, p. 191 sq.
405. Tou Σωτῆρος ἡμῶν λέγοντος ἐναργῶς. Epi- stola 15, ad Nestorium περὶ τῆς ἀχοινωνησίας, de excommunicatione, scripta nomine synodi in Egypto congregatz. Tom. V, parte i, pag. 67-77, subjectis duodecim capitulis, (a) sive anathematismis, a Nestorio, si velit recipi, probandis. Ex parte | Actorum concilii Ephesini, tom. I Binii, pag. 151. In iisdem Actis, p. 159, exstant Latine Nestorii duodecim anathematismi, totidem Cyrillianis oppo-
Cyrilli, cum apologia contra Orientales; deest autem primus, secundus, quintus et sextus anathema- tismus. V. Cat. codd. Gr. Bavar. pag. 16. Et in aliis codd. hinc inde jam memoratis. Hanr.
104. Τὸ φιλομαθὲς xaX φιλόπονον. Epistola 47, ad Anastasium, Alexandrum, Martinianum, Joannem, Paregorium presb. et Maximum (al. Maximinum ) diaconum, et czteros Patres monachos. In sanctum symbolum Nicenum. Tom. V, parte ri, p. 175-191, ex parte tertia Áctorum ejusdem Ephesini concilii, p. 457. In Latinis editionibus legitur ex versione Joannis Theophili, subjuncta relatione synodi Orien- talium ad Callimorem regem, de depositione Cy- rilli et Memnonis, Ephesi episc., ex Actis concilia-
siti et cum Marii Mercatoris confutatione, in Mer- B buli Orientalium. Alia versio vetus in collatione 5
calore Garnerii, tom. II, p. 116. Ceterum epistola illa Cyrilli cum versione Marii Mercatoris occurrit in Garnerii Mercatore, tom. II, p. 69, et ex alia ve- teri versione apud Baluzium p. 412, et ex alia p. 679 Nove collectionis concilior., qui Mercatoris quoque versionem exhibet p. 644. Legitur et Latine in collatione sexta synodi v, tom. II Binii, parte r, pag. 96, et ex Dionysii Exigui versione prodierat Paris. 1628, in-8, et in Antidoto adversus haereses, Basil. 1528, fol., sub titulo libri contra Nestorium. Fasn.
Vide supra num. 17 in recensione operum quae tomus VII edit. Greco-Latine continet. Legitur memorabilis illa epistola in Mansi Collect. concil., $om. IV, pag 1069 sqq., et antiquissima versio, quam Mercator confecisse dicitur, ibid.. tom. V, p. 725 ; versio Dionysii Exigui, ( szec. νι.) quam parum differre a Mercatoris versione pronuntiat Mansius tom. IV, p. 1085, ubi Latine editur; tertia vetus versio, ibid., tom. V, pag. 502; quarta, in Lupi et Baluzii Synodico edita; quinta in Actis quinti cecum. concilii in Mansi collect. tom. IX, p. 511 sqq.
Vindobone in cod. Ces. LXXV, in quo multe epistolz: aliaque opuscula de illa controversia sunt collecta, Anathematismi n. 49. V. Lambec.,, Ill, pag. 9595, ibique Kollarii notam. — In cod. XLIV, n. 40; XLV, n. 49; LI, n. 19; LII, n. 9, cum anonymi appendice de opinionibus hzresiarcha- rum. V. Lambec., VIII, pag. 896 sq., 937, 995 et 1002.
Florentie in cod. Laurent. ΧΙ, n. 6, plut. 6, Cyrilli anathematismi XII, ita quidem digesti, ut eorum quilibet subjectam babeat Cyrilli explana- tionem, Theodoriti reprehensionem, ac rursus Cy- rilli defensionem, seu responsum ; przmissa est Cy- rilli epist. ad Evoptium. — In cod. XXI, n. 8, plut. IV, differt tamen ab editis. V. Bandin. Cat. codd. Gr. Laur., 1, pag. 118 εἰ 544.
Paris. in bibl. publ. in cod. Lat. MCDLVII (in quo multz sunt Cyrilli epistolze et alia opuscula ), B. 8, et in cod. Lat. IIMCXXIII, n. 1. V. Catal. codd. bibl. Paris., ΠΠ. pag. 117 et 210.
synodi V, tom. II Binii parte n, p. 70. Vide et Tillemont., tom. XIV, p. 640. FaAsR.
Florent. in cod. Laurent. XXI, n. 7. V. Bandin. Catalog., 1, pag. 544. Han.
105. Τὸ Χριστὺς ὄνομα οὔτε ὅρου δύναμιν ἔχει. Vide supra, num. 8 in recensione operum quz to- mus Y edit. Auberti continet.
106. Φαιδρὸν ὁρῷ τὸ σύστημα τῶν ἁγίων. Tomilia Ephesi adversus Nestorium habita, ἠνίχα χατῇλθον οἱ ἑπτὰ πρὸς τὴν ἁγίαν Maplav. Tom. V, parte η, p. 955-358. In Latinis editionibus exstat ο Wolf- gangi Musculi interpretatione; sed Aubertus prz- tulit versionem aliam, quacum legitur in parte i Actorum synodi Ephesinz, tom. 1 Binii, p. 924.
107. Φαιδρὺς ἡμῖν ὁ λόγος xal χάριτος ἐμπεπλτσ- μένος. Encomium in S. Mariam Deiparam. Tom. V, parte r, p. 579-285, ab Auberto primum vulgatum e ms. regio. [ V. Lambec., tom. VIII, p. 890. ]
108. Φέρε δῇ πάλιν, καιροῦ παραθήγοντος. Io- ^milia paschalis xxv. Tom. V, parte n, p. 296-509.
109. Φοθοῦμαι τὸν θάνατον ὅτι πιχρός pol ἐστι. Momilia Πέρὶ ἐξόδου ψυχΏς et de secundo Christi adventu. Tom. V, parte it, p. 404-416. Prodierat Grace Paris. apud Wechelium 1538, forma minore, cum horis et liturgia Mariz, ut Gesnerus etiam in Bibliotheca sua adnotavit. Exstat et ΟτΦορ editum ad calcem Ωροογίου Grecorum Venet. 1555, 8, 1555, 1611, 12. In Latinis Cyrilli editionibus exstat e versione Sebastiani Castellionis, quam Aubertus quoque servavit. Tranatulit et Caspar Ursinus Velius. FApR.
S. Cyrilli de anime decessu, deque ejus vita altera sermo, C. Ursino Velio interprete. Ejusdem Ursini tomus quidam Evangelii Lucani ( Luc. xvm, 15.) in versus (52 hexametros) redactus, etc. Viennz Pannonis in zd. Jo. Singreni, 1521, min. 4. V. Denis Wien's Buchdrucker-Geschichte, p. 221 sq. et Lambacheri Bibl. antiq. civic., p. 99. — In bibl. Podlei. cod. Barocc. CXLVII. Haar.
110. Χαίρετε ἐν Kuplto πάντοτε, πάλιν Epi, yat- ρετε. Toé£yst δὲ καὶ ἡμῖν. Homilia Il paschalis. Tom. V, parte rt, p. 10-51.
(a) Vide Tillemont. tom. XIV, pag. 358, 509, 572.
13 NOTITIA EX FABRICIO: 85
411. Χαίΐρετε ἓν Πυρίῳ πάντοτε... . ἑμῖν διὰ τῶν αὐτῶν. Homilia VII paschalis. Tom. V, parte yu, p. 81-92.
119. Χάριτι xai φιλανθρωπ!/χ τοῦ πάντων ἡμῶν ΣωτΏρος. Epistola 18, prior e Rhodo ante synodum scripta ad clerum populumque Alexandrinum. Tom. V, parte im, p. 81, ex parte 1 Actor. synodi Ephesinz, tom. I Binii, p. 165. [ V. Lambcc., Ill, pag. 590, n. 39.]
115. Χρῖμα μὲν ἀδελφοῖς ἡ mpósprou;. Epi- stola 55, ad Acacium Melitenes episcopum. Tom. V, parte Η, p. 109-190, ex parte ut eorumdem Acto- rum, p. 431. Vetus versio apud Baluzium, p. 599 Nove Collect. [ in cod. Paris. bibl. publ. MCDLVII, n. 82.] Meminit Liberatus cap. 9, Leontius Byz. aliique. Vide Tillemontium tom. XIV, pag. 568.
414. Ὡς διέτριθον Ev τῇ Αἱλιέων. Epistola 55, ad clericos et Lamponem presbyterum. Ibid. p. 198. Grace ad calcem Actorum synodi v, tom. Il Binii, parte i, p. 170. Latine vetus versio in Synodice contra tragaediam lrenzi, c. 206. Daluz. p. 915 Nova Collect. et in concilio quinto, collat. 5, tom. ll Binii, parte Ἡ, p. 69. Ejus nonnulla refert Pela- gius ll epistola tertia, ad episcopos lstrize.
VI. Index eorum, que Latine tantum exstant. 115. Ad' incomparabilem quamdam. Cyrilli epi- $tola ad Rabbulam, episcopum Edesse. Tom. V, parte u, Binii tom. Il, parte Ἡ, p. 70.
116. Dives est hodie Dominus noster. Fragmentum C
homiliz, Ephesi hablte, in parte 1 Actor. synodi Ephesinz, tom. I Biníi, p. 381.
117. Eos qui pietate firmi sunt. Aliud fragmentum, in iisdem Actis, pag. 425, et apud Baluzium p. 596 Nove Collect.
118. Magna sumus letitia. Xysti episcopi Rom. epistola ad Cyrillum. Tom. V, parte i, p. 172, ex lisdem Actis p. 456.
119. Nunc autem iidem ipsi velut ex somno. Joan. Antiocheni et synodi ad Cyrillum. Tom. V, parte nj, p. 192 seq.
120. Profundum quidem et magnum. Homilia De eo, quod Verbum Dei factum sit homo. Vide supra, num. 12, in recensione operum quz continet pars ut tomi Y editionis Auberti. [alia, ap. Mans. V, p. 287.